Trine 2: Complete Story

[h1] Trine 2 Hakkındaki Düşüncelerim [/h1] Uzun süre kütüphanemde bekleyen Trine serisine yaklaşık 9 ay önce ilk kez başlamıştım. İlk Trine oyunu, özgün bir tarza ve iyi bir sanat dizaynına sahipti. Hiçbir mekaniği üst düzey işlenmemiş olsa da, bunları iyi kombinleyerek kendini oynatabilen, ortalamanın biraz üzerinde bir oyundu. Seriye devam etme isteği uyandıracak kadar beğendim. Aradan biraz zaman geçtikten ve Trine’den soğuduktan sonra ikinci oyunu da sıcağı sıcağına bitirdim; ancak bu sefer düşüncelerim ilk oyun kadar pozitif değil. Ayrıca, ikinci oyunu değerlendirirken ilk oyunla sık sık karşılaştırma yapacağım; bu yüzden Trine incelememe de göz atmanızı tavsiye ederim. [h3]Prensesi Kurtaracak mıyız? Yoksa Sadece Koşturuyor muyuz? [/h3] İlk Trine oyununda hikaye hiç ana odakta değildi; bir hikaye vardı ama oldukça basitti. Klasik “krallık çöküşte, hadi kurtaralım” tarzındaydı. Oyuna bir amaç katmak için yazıldığı çok barizdi ve bu amacını yerine getiriyordu. Ancak aynı şeyi Trine 2 için söylemek mümkün değil. Trine 2’de hikaye, zaten ana odakta olmadığı gibi, ilk oyun kadar bile özenle yazılmamış. Oyuna hiçbir şey katmıyor; hatta zaman zaman götürdüğünü söyleyebilirim. Oyun bir anda başlıyor ve siz ne olup bittiğini anlamadan ilerliyorsunuz. Başlangıç, ilk oyunda kurulan evren mekaniklerine aykırıymış gibi hissettiriyor ve olaylar mantıksız kalıyor. Oyun bir şekilde ilerliyor ama bir amaç yok. İlk oyunda amaç krallığı kurtarmaktı ve bu yeterliydi. Burada ise hikaye hiçbir zaman tam olarak raya oturmuyor. İlerledikçe yeni karakterler giriyor, bazı olaylar yaşanıyor ama ben, oyunu oynamış biri olarak, olay örgüsünde neler döndüğünü anlayamıyorum. Oyunda karakterlerin geçmişi veya kişilikleri yeterince tanıtılmıyor ve olaylar doğru düzgün gösterilmiyor. Klasik “prenses tutsak, gidin kurtarın” mantığında bir hikaye var; ama sıkıntı bu anlatımın kendini ciddiye alması. Bir şey anlatılmaya çalışıyor ama içi boş. Bu yüzden oyun boyunca aşırı derecede anlamsız ve hedefsiz hissediyorsunuz ki bu, benim singleplayer oyunlarda en nefret ettiğim şeylerden biridir. Buna rağmen, hikaye sunumu biraz iyileştirilmiş; sayıları çok olmasa da animasyonlu ara sahneler eklenmiş. Özellikle oyunun ortalarından sonra bu sahneler daha sık ortaya çıkıyor. Keşke bu ara sahnelerde neler döndüğünü daha iyi anlayabilseydik ve bize takip edilesi bir olay örgüsü sunulsaydı. [h3]Mekanikler: Devam Oyunu Neden Gelişememiş? [/h3] İlk Trine oyunu, birbirinden tamamen farklı mekaniklere sahip üç karakterin etrafında dönüyordu. Büyücü telekinezi ile nesneleri hareket ettiriyor, şövalye yakın dövüşte öne çıkıyor ve hırsız platform mekanikleriyle fark yaratıyordu. Bu üç temel tarz, üst düzey işlenmemiş olsa da kombinasyonları sayesinde kendini oynatabilen bir deneyim sunuyordu. Peki, devam oyunundan beklediğimiz asıl şey neydi? Tabii ki, ilk oyunu geliştirebildiği kadar geliştirmesiydi. Hikaye anlamında zaten bir gerileme söz konusuydu; bu barizdi. Ancak mekaniksel anlamda Trine 2 neredeyse ilk oyunun aynısıydı. Ne yenilik vardı, ne de var olan mekaniklerin geliştirilmesi. Hatta bazı alanlarda gerileme bile söz konusuydu. İlk oyunda karakter gelişimi anlamsız hissettirse de, en azından bir ilerleme vardı. Burada ise karakter kasmanın hiç bir anlamı yoktu. Puanları toplamak tamamen opsiyonel hâle gelmişti; ben çoğu zaman toplamayı bıraktım. Yeni bir şey açılmıyor, yeteneklerin ne işe yaradığını önceden görebiliyorsunuz ve gizem unsuru tamamen ortadan kalkmış. Büyücü hâlâ nesneleri hareket ettirmek veya yeni nesne yaratmak dışında pek bir işe yaramıyor; telekinezideki fizik motoru ise ilk oyuna göre daha problemli hâle gelmiş ve oyun sırasında sinirinizi bozabiliyor. Hırsız kanca ve yayı dışında yenilik sunmuyor, şövalyede ise tek fark, ilk oyunda eklenen ancak pek işe yaramayan çekicin biraz daha kullanılması. Bu da bir yenilik sayılmaz. Kısacası, Trine 2 oynanış anlamında çok az farklılık sunuyor; çoğunlukla ilk oyunun aynısı ve bazı alanlarda kesilmiş bir hâli. Bu, bir devam oyunu için kabul edilemez. İlk oyundaki mekanikler tazeydi ve o dönemde kabul edilebilirdi; ama devam oyununda ya var olanı geliştireceksiniz ya da yenilerini ekleyeceksiniz. Bu oyun, ne yazık ki bunu yapamamış. [h3] Görev ve Düşman Dizaynı: Ufak Gelişmeler, Büyük Eksikler [/h3] Trine 2’de görev dizaynı yine aynı şekilde ilerliyor: Yer yer parkur, yer yer aksiyon, yer yer bulmaca çözüyorsunuz. Parkur kısımları biraz geliştirilmiş; ufak tefek bulmacamsı bir yapı var, nereden nasıl atlamanız gerektiğini düşünmeniz gereken bölümler eklenmiş. Bu anlamda bir ilerleme var. Ancak aksiyon kısımlarında en küçük bir gelişme yok. Düşman çeşitliliği hâlâ sınırlı. İlk oyunda iskelet ve örümceklerle savaşıyorduk; burada da goblinler, su canavarları, örümcekler ve “garip yaratıklar” var. Ancak goblin ve su canavarlarının saldırı şemaları ve türleri tamamen birbirinin aynısı; trajikomik olan da bu şemalar ve türler de ilk oyundaki iskeletlerin aynısı, yani en ufak gelişme yok. Garip yaratıklar biraz farklı görünse de, saldırıları basit ve yeni taktik gerektirmiyor. Oyundaki tüm savaşlar, ilk oyundaki gibi saldırı tuşunu spamlemekle geçiyor; mekaniksel olarak hiçbir ilerleme yok. Büyücünün bulmaca bölümleri ise fizik motorunun daha problemli hâle gelmesi nedeniyle eğlenceli olmaktan çok sinir bozucu. Fazlasıyla deneme-yanılma içeriyor; üç kutuyu dizmek bile angarya gibi hissettiriyor. İlk oyunda bulmacalar basit ama akıcıydı, burada ise akış bozulmuş ve oldukça sinir bozucu hâle gelmiş. Özellikle son bölümlerde, çoğunda tam çözüm kullanmak zorunda kaldım, uğraşmak istemediğim için. İlk oyunda şikayet ettiğim bir diğer konu da her bölüm sonunda aynı boss’ların tekrarlanmasıydı. Burada boss sayısı azalmış ve her bölümde yok; ama kalanlar hâlâ birbirinin aynısı. Bölüm dizaynı anlamında da hırsız karakteri hariç kayda değer bir gelişme yok. Öte yandan final bölümü oyunda öne çıkıyor. Başlı başına son boss’a ayrılmış; kaliteli bir boss olmasa da diğer bölümlerden farklı olduğu için oyunun en iyi bölümü hâline gelmiş. Kısa sürede geçiliyor, paternleri karmaşık değil ama farklılık açısından dikkat çekiyor. [h3]Sanat Dizaynı: Masalsı ve Geliştirilmiş Bir Dünya[/h3] Trine 2’nin sanat dizaynı oldukça güzel ve ilk oyuna göre geliştirilmiş. Masalsı bir fantezi evreni sunuyor ve mekan tasarımları oldukça özenli. Oyun boyunca ortamlar çeşitlilik gösteriyor ve tam olarak 2.5D şekilde dizayn edildiği için görüntüler statik değil. Sağda solda ve arkada sürekli hareket eden cisimler veya canlılar bulunuyor; bu da dünyayı daha canlı ve hoş hâle getiriyor. Aradan bunca zaman geçmesine rağmen oyun hâlâ estetik açıdan göze çok şık görünüyor. [h3]Teknik Sorunlar: Oyunun Sürprizleri[/h3] Trine 2 teknik açıdan sorunlar barındırıyor. Oyunu ilk açar açmaz müziklerle ilgili bir problem yaşadım; müzikler donarak, kasarak çalıyordu ve bu beni beş dakikada oldukça irite etti. Önce sesleri kısmak, sonra tamamen kapatmak zorunda kaldım; biraz uğraştıktan sonra sorunu çözdüm, ama bu deneyim hoş değildi. Daha sonra ciddi bir teknik sorun yaşadım: 11. bölümü bitirdiğimde yükleme ekranında oyun ansızın çöktü ve kaydedilmediğini fark ettim. Bölümün ortasından yeniden başlamak zorunda kaldım. Ancak bu sefer, üzerine çıkıp atlamam gereken platform bir anda objelerin içerisinden geçerek bölüm boyunca sola doğru gitmeye başladı. Onu takip etmeye çalıştım ama bölümün en başına kadar gidip kayboldu. Sonunda, bölümü en baştan başlatmak dışında bir çözüm kalmadı; bu bölümü üç kez oynadım ve hiç hoş bir deneyim değildi. Bu olaydan sonra oyun benim için ciddi anlamda sinir bozucu hâle geldi. [h3]Genel Değerlendirme: Beklentiler ve Hayal Kırıklığı[/h3] İlk Trine 2’den beklentim, en fazla “fena sayılmaz” diyebileceğim ilk oyunu geliştirmesiydi; çünkü bu bir devam oyunu. Ancak gerçek Trine 2, birçok alanda ya ilk oyunla aynı ya da ilkinden daha kötü. Hikaye, evreni genişleten bir yapı sunmadığı için, Trine 2’nin oynanması için mantıklı bir sebep göremiyorum.

Bienvenido al maravilloso mundo de bótox

Игра вызвала не однозначные эмоции, она красивая, сложная, интересная, но места где герои на чем-то проскальзывают пол локации и одно достижение сожгли мою жопу, но челлендж интересный, рекомендую :3

Trop beau, trop bien ! L'histoire est simple, belle, fonctionne Je recommande <3 :)

Pretty solid platformer and an overall grand improvement on the first game. My only problem with the game is that the backgrounds are so detailed and pretty that flying spears sometimes can't be seen, as well as enemies spawning on top of you and instantly dealing damage. Other than that its amazing, level design and puzzles are all peak. 8/10 (If only it was in 3D)

[h2] 前言 [/h2] 以下内容纯属个人意见，仅供参考 [h2] 游戏整体【10 / 10】 [/h2] [table] [tr] [td]游戏性[/td] [td]10 / 10[/td] [/tr] [tr] [td]创意性[/td] [td]7 / 10[/td] [/tr] [tr] [td]内容[/td] [td]10 / 10[/td] [/tr] [tr] [td]剧情[/td] [td]- / -[/td] [/tr] [tr] [td]画面[/td] [td]10 / 10[/td] [/tr] [tr] [td]音乐[/td] [td]7 / 10[/td] [/tr] [/table] [h2] 游戏评价 [/h2] 首先，这款游戏作为市面上少有的三人合作游戏，很好地解决了四个人不够，双人多一个的尴尬处境。作为三位一体系列的第二部作品，画面沿用了一贯的风格，依旧相当精美，并且比起第一部有了很明显的提升。其次游戏内容依旧是非常丰富有趣，整体仍然以三人的合作解密为主并且夹杂了些许战斗，设计了将解密与战斗融合的boss关卡。并且关卡数量也从第一部的16章增加到了20章。 操作方面也与上一部相同，简单易上手。游戏本身难度不大，仍旧适合手残党游玩。不过第二部相较于第一部在战斗上的难度略有提升。 游戏流程大约6个小时左右，全成就大约只需要不超过10个小时。对成就党来说，这款游戏全成就仍旧没有压力。 [h2] 个人感想 [/h2] 画面还是和第一部一样精美，甚至更好。看到游戏在稳步进步我也就放心了。

This is a great game for couch co-op to play with kiddoes. Music is good. The visuals are way better than I expeted them to be. If I have any criticism of the game it's that sometimes I felt like I brute-forced my way through a puzzle without solving it the 'correct' way. Overall a great fun time.

♥ One love ♥