Steel Division: Normandy 44

好玩

Genialny kompromis dla ludzi, którym Wargame nie podszedł przez zbyt szybkie tempo rozgrywki i ogólną hardcore'owość. Steel Division jest wolniejsze i przede wszystkim bardziej taktyczne i to jak ją odbierzecie zależy od tego, czy graliście w inne gry Eugene. Jeśli tak, to zaboleć może bardziej kameralna i lokalna forma potyczek, brak możliwości przejazdu czołgami przez las, czy brak punktów zdrowia pojazdów (pocisk albo się odbije od pancerza, albo przebije i zniszczy jednostkę; ewentualnie uszkodzi jakiś komponent). Jeśli nie graliście, to skala bitwy będzie i tak przytłaczająca, a stopień realizmu sprawi, że próg wejścia będzie dość wysoki. Obecnie sporym problemem jest też praktyczny brak graczy do rozgrywek online. Jeśli jednak przebolejecie te najbardziej rzucające się wady lub w ogóle Wam nie przeszkadzają, to SD:N44 dostarczy niesamowicie satysfakcjonującej i realistycznej rozgrywki. To coś jak War Thunder dla World of Tanks lub Insurgency dla Counter Strike'a. Gra dla wymagających trochę większego realizmu, złożoności i skomplikowania, ale nie takiego jak choćby Combat Mission. Ja radość spośród moich 31 h spędzonych w grze czerpałem głównie z grania w kooperacji przeciwko sztucznej inteligencji i bawiłem się przednio, a piszę o tym, ponieważ obecnie jedyny sens recenzji jest taki, by odpowiedzieć na pytanie, czy warto dziś kupić tę część, czy przejść od razu do drugiej drugą. Prawda jest taka, że druga część jest niemal po każdym względem lepsza i polecałbym Steel Division: Normandy 44 tylko dla osób, które bardziej preferują front zachodni od potyczek z sowietami. Można to potraktować też jakby dobry sprawdzian umiejętności, bo SD 2 jest łatwiejszą produkcją i jeśli tutaj wyczuć się grania, to zdecydowanie łatwiej będzie w kontynuacji. Jest to jednak już trochę naciąganie zalet Świetna gra, ale na promocji lepiej dopłacić te 10 zł (lub kupić na GOG w tej samej) i wybrać drugą część.

То что выглядело привлекательно на скриншотах на деле оказалось крайне скучным зрелищем, любителям тактики игра конечно понравится, жаль я не из таковых.

Nah

結局、300時間もプレイしてしまった。シングルプレイのみで。最初は、難しすぎてバランス悪い、と思ったけど、ゆっくり上達して、いまではシナリオの初期設定どおりなら、敵をまったく寄せ付けないプレイが可能になった。ただ、これは、敵の作戦を覚えてしまったからできてるだけかもしれない。どこからどんな敵がどっち方向に向かってくるか覚えてしまった。作戦レベルで敵AIにランダムネスがあまりないので覚えゲーになっちゃいますね。 それでもやりつづけてしまうのは、対戦車砲の位置をちょっと変えただけで展開が全然違ってきたり、全滅覚悟でアグレッシブに行ったり思いきり引いて守ったりと自分の心境で戦い方を変えると勝敗が逆転したり、そういう実験が面白いからですね。 つまり、シミュレーションゲームとして、とてもよく考えられて、緻密に作られているゲームなんだな、ということがいいたかったわけです。グラフィクスはあんまり好きじゃなくて、デモのように、兵器のディテールがわかるほど寄った絵でプレイすることはないです。俯瞰で、ぎりぎり砲弾の軌跡が見えるくらいの引きで、戦場を眺めるのが楽しい。戦場の神の視点を得られるゲームですね。

Overall its a decent game, very interesting concept building on Wargame, but unfortunately it is dead now, and the singleplayer feels a bit like slamming your head against a wall.

有什么好说的，我巴祖卡蹲树林，都给你们突突了