Shadow Warrior

Ло Ванг делает вжух!

Wcielasz się w Lo Wanga – dzierżącego katanę, błyskotliwego rzezimieszka demonów. Zabijanie to Twój biznes, a interes kwitnie. Rozgrywka jest po prostu genialna. Cięcie demonów nigdy się nie nudzi. To prawdopodobnie najlepsza gra z gatunku walki wręcz z perspektywy pierwszej osoby (Skyrim, daj spokój). Ale katana to nie jedyna broń. Nowe bronie znajdziesz w miarę postępów w grze i nie ma limitu dwóch broni, jak w większości współczesnych strzelanek. Nie ma broni „głównej” ani „dodatkowej” jak w CoD czy BF. - Podwójna broń, podwójna zabawa! Możesz nosić WSZYSTKIE bronie przy sobie i możesz je ulepszać w dowolnym momencie. Tak, ulepszanie broni to podstawa i nie mówimy tu o głupich kamuflażach ani tłumikach. Mówimy o ulepszeniach, które uczynią z ciebie niepowstrzymaną maszynę do zabijania! - Lubię duże spluwy i nie będę kłamał. Cholera, nie spodziewałem się tak długiej gry. Shadow Warrior to genialny i bardzo zabawny reboot (powiedzmy to tak) gry o tym samym tytule z 1997 roku. Grafika jest kolorowa i wystarczająco szczegółowa. Animacje są trochę nierówne, zwłaszcza w przypadku postaci o cechach ludzkich. Ale i tak jest bardzo dobra. Ataki mieczem są niesamowite i równie satysfakcjonujące, jak w innych grach pierwszoosobowych z podobnym stylem walki wręcz, takich jak Dead Island i Zeno Clash. Pod koniec gry używałem głównie miecza; wcześniej używałem broni. Ale gra jest o wiele fajniejsza z mieczem. Walki z bossami sprowadzają się jednak do strzelanin, więc trochę rozczarowujące jest to, że nie ma tam wyboru. Dało mi to trochę klimat Deus Ex Human Revolution, choć trudno to porównać. Niektóre bronie, nawiasem mówiąc, nie mają wystarczającej mocy, ale może to dlatego, że gra próbuje zmusić cię do używania miecza. Zabijanie wrogów zapewni ci punkty, a gdy zdobędziesz ich wystarczająco dużo, możesz je wydać na drzewko/drzewka umiejętności. Jest kilka drzewek: jedno dla broni, drugie dla ataków mieczem i jedno dla magii, takiej jak tarcze i leczenie. Jak już wspomniałem, to długa gra. Ukończenie 17 rozdziałów zajmie ci co najmniej 15 godzin. To około 2-3 razy dłużej niż w większości innych strzelanek pierwszoosobowych. Świetna robota. Fabuła jest również zaskakująco dobra, a dubbing jest w większości pierwszorzędny. Ogólnie rzecz biorąc, Shadow Warrior podobał mi się o wiele bardziej, niż się spodziewałem. To solidna, wciągająca gra, zdecydowanie warta swojej ceny i czasu. „To moja katana, to moja broń. Jedna do zabijania, druga do… OK, trzecia też do zabijania”. Jest mnóstwo nawiązań do innych gier wideo i filmów oraz mnóstwo sekretów do odkrycia, więc sprawdź każdy kąt i nie zostaw kamienia na kamieniu, bo zawsze jest coś do znalezienia. To po prostu zwykła, niekończąca się zawierucha, pełna jednolinijkowców, oldschoolowa zabawa w zabijanie demonów. Po prostu wejdź i daj się Wangowi! – Broń nie zabija demonów, to Wang zabija demony. Shadow Warrior to inspirowany stylem retro reboot klasycznego Shadow Warrior z 1997 roku. Fabuła jest całkiem dobrze napisana jak na grę tego typu. Humor jest lekki i dowcipny, unikając przy tym przesadnej niedojrzałości. Przekomarzania między Lo Wangiem i Hojim są doskonałe, a gra ma tyle świetnych żartów o Wangu, że można by nimi zapełnić całą książkę. Gra oferuje mnóstwo zawartości. Jest 17 obszernych, ale liniowych poziomów z dużą ilością sekretów i easter eggów do odkrycia. Ukończenie kampanii na normalnym poziomie trudności zajęło mi około 20 godzin. Po ukończeniu kampanii dostępne są opcje rozgrywki EX, w której można ją ukończyć ponownie, zachowując wszystkie ulepszenia, a także rozgrywki Expert, w której zaczyna się od zera i nie otrzymuje się punktów zapisu w połowie poziomu. Po premierze twórcy dodali również darmowy tryb przetrwania, więc gra zdecydowanie oferuje wysoką wartość w stosunku do ceny. Walka przebiegała bardzo płynnie i była urozmaicona. Shadow Warrior opiera się na rozgrywce w stylu Serious Sam, gdzie przeciwnicy mogą nadciągać w dużych grupach, a osłony są praktycznie nieistotne. W miarę postępów w grze do arsenału dodawanych jest sporo broni, które można nosić przy sobie. Walka ma również fantastyczny element walki wręcz dzięki katanie, z którą rozpoczyna się grę. Katana była dla mnie główną bronią w całej grze, ponieważ wydawała się nieco zbyt potężna w porównaniu z bronią palną, a rozczłonkowanie i dekapitacje w stylu „Kill Billa” były bardzo satysfakcjonujące. Jest też fajny system progresji i ulepszeń, który jeszcze bardziej wzbogaca system walki. Możesz trenować umiejętności i zdobywać moce KI, które pozwalają Lo Wangowi poruszać się szybciej, lepiej się regenerować oraz zdobywać specjalne zdolności bojowe i specjalne kombinacje. Możesz również ulepszać każdą broń w grze, aby uczynić ją jeszcze skuteczniejszą. Ogólnie rzecz biorąc, byłem zaskoczony, jak dobra była ta gra. Udało jej się wystarczająco zmodernizować klasycznego Shadow Warrior, zachowując jednocześnie wierność staroszkolnemu stylowi rozgrywki FPS. Pod tym względem Shadow Warrior osiągnął to, czego nie udało się Duke Nukem Forever. Jeśli jesteś fanem staroszkolnych, dynamicznych FPS-ów akcji z satyrycznym akcentem,