Rune Ark

Bywają gry, które wydają się idealnym kandydatem na wypełnienie kilku wieczorów świetną roz(g)rywką. Jedną z takich gier na pierwszy rzut oka jest Rune Ark. Gra, która w założeniach łączy mechaniki znane z Dungeon Crawlerów z walką w stylu połącz 3 oraz ciekawą historią. Pozostaje tylko rozsiąść się wygodnie i rozpocząć emocjonującą rozgrywkę....Tyle, że nie...? [h1]Złe, złego początki[/h1] Naiwnością jest wierzyć, że gra, która ma skopaną narrację już w samouczku, potem się rozkręci. Mimo wszystko uwierzyłem i brnąłem w tę grę dalej, a im dalej, tym gorzej niestety. Jeśli spojrzycie sobie tylko na screeny z tej gry, to można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z niszową grą, która jest dość oryginalna. Tyle, że wrażenia z gry szybko weryfikują te myśli i czujemy się jakbyśmy grali dopiero w jakiś świeży koncept, który wymaga dopracowania. Narracja leży i kwiczy, powtórzenia, denne dialogi i ogólny brak ogłady w języku pisanym, jest tak widoczny, że trudno się to czyta na dłuższą metę. Czarę goryczy przelewa postać kowala, który zwyczajnie zwyzywa was nie wiadomo dlaczego. Ja rozumiem wulgaryzmy w grach i jeśli dana postać jest dobrze napisana, nie są niczym złym, a nawet potrafią dodać kolorytu. Tyle, że takie postacie wymagają jakiegoś wprowadzenia lub chociaż kontekstu, jak to miało miejsce z Talarem w serii Wiedźmin, czy też Wrexem w serii Mass Effect. Tutaj natomiast dostaniecie wulgaryzmami po pysku za darmo, bo tak sobie wymyślili twórcy i tyle. https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3621931615 Wulgaryzmy u kowala nie byłyby wielkim problemem, gdyby reszta trzymała poziom, a niestety nie trzyma i idzie to ciężko. Słaba narracja, to jednak nie wszystko, bo twórcy skopali też komunikację z graczem i często trzeba się domyślać o co chodzi. Przykładów tej złej komunikacji jest wiele, ale ja wymienię tylko kilka. Jeśli dajmy na to wyważamy drzwi do jakiegoś pomieszczenia, to znajdziemy tam kilka przedmiotów w postaci łóżka, szafki itp. które się podświetlają. Klikasz więc na nie i nic się nie dzieje. Po co się podświetlają? Po jasną cholerę tam są? To chyba wiedzą tylko twórcy. Kolejny przykład, łazisz po podziemiach i po mapie widzisz, że chyba byłeś już wszędzie, ale nie ma żadnego wyjścia lub chociaż komunikatu, że to już koniec tych podziemi. Orientujesz się więc, że to koniec i że odblokowałeś kolejne podziemia dopiero po ręcznym opuszczeniu tychże! W podziemiach zbierasz też pełno różnego rodzaju badziewia w postaci klejnotów, kamieni, desek i wiele innych bzdur, ale po co? Tego do teraz nie wiem. Domyślam się, że w grze jest potem jakiś crafting, jednak szczerze powiedziawszy mam to w d...Ekhm w nosie, bo te cztery godziny z tą grą tak mnie wymęczyły, że do produkcji na pewno nie wrócę. Zapytacie, to może walkę chociaż zrobiono dobrze? Otóż pewnie was nie zaskoczę, ale nie. Walkę skopano, jak całą resztę. Brak balansu to tylko czubek góry lodowej, bo system, który w teorii powinien działać super, jest siermiężny, niczym słownictwo kowala. Walka z jednym potworem potrafi czasami trwać nawet kilkanaście minut, bo aby zadać sensowne obrażenia poczwarze, to potrzebujecie robić kombosy powyżej 15 łączeń. Jaki problem zapytacie? A no taki, że zazwyczaj dwa z pięciu kolorów na planszy leczą potwora, a dodatkowo brak komunikacji ze strony gry powoduje, że gramy na słowo honoru obserwując pasek zdrowia. Walka szybko zamienia się w monotonną przepychankę, która po kilku wygranych starciach wyczerpie waszą cierpliwość. Po dołączeniu kolejnego członka do oddziału, co można zrobić w karczmie za ciężko zarobione złoto, jest jeszcze gorzej! Nie wiemy kto ma turę i kogo zaatakuje potwór, nie mówiąc już o tym, że o fakcie posiadania dodatkowych czarów gra cię nie poinformuje i sam musisz się tego domyślić albo wyczytać to nie wiem, z oczu pięknej kapłanki? Z ciekawego konceptu zrobiono monotonną i męczącą przepychankę. Skopać coś tak genialnego i prostego w założeniach...Aż się prosi siarczyście zakląć. Mało wam tego? To co powiecie na kardynalne błędy? Jeśli wejdziecie do piwnicy karczmarki, to jakimś cudem możecie podłożyć tam mieszek złota i zatruty sztylet pomimo, że ani nie wiecie po co, ani nie macie takich przedmiotów w ekwipunku! Ba, nie macie nawet tego questa! Rzuty na sprawdzanie umiejętności wyważania drzwi, oparte są o jakieś tajne statystyki, których nigdzie nie widać, a dodatkowo wyświetlane są po angielsku. Kapłanka pomimo, że ją zatrudnicie nadal siedzi w karczmie i można z nią ponownie porozmawiać, tak jakbyśmy jej nie zatrudnili. Pewien kapłan na cmentarzu...ehhh. Dobra nie ma co się znęcać nad leżącym...Jest strasznie siermiężnie w każdym aspekcie, pełno błędów i chyba domyślam się czemu ten kowal tak nas traktuje. Gdybym ja był NPC w tak niedopracowanym produkcie, też klął bym siarczyście i bez powodu obrażał klientów:) [h1]Złe zakończenie[/h1] Ta gra miała potencjał, ale jak na moje oko, to jest to dopiero koncept na wczesnym etapie projektowania i wersja 1.0 widniejąca w menu to zwyczajna kpina. Może 0.3, czyli wczesna, ledwo działająca alfa pozszywana na słowo honoru, to bym się zgodził, ale w tym przypadku twórcy zwyczajnie wprowadzają w błąd. Podejrzewam, że ta gra nigdy nie będzie doprowadzona do znośnego stanu, bo jeśli ktoś wpisuje 1.0 i wydaje grę w takim stanie, to prawdopodobnie ambicje go przerosły. Trochę szkoda, bo marzyło mi się kolejne Puzzle Quest, a otrzymałem siermiężną i niedokończoną grę. Kowalu czyń swoją powinność... Thorgrim: [spoiler]Co was k.urwa pojebało? To ja mam być NPC w tak zje.banej grze? Weźcie k.urwa się lepiej do zwykłej roboty, bo wam mordy wyklepię i na tym się skończy! Gier im się do h.uja zachciewa![/spoiler] [h1]OCENA: 4/10[/h1] [b]PLUSY: ✔️ Grafika ✔️ Muzyka w menu MINUSY: ❌Siermiężna narracja ❌Siermiężna walka ❌Skopana komunikacja gracz - gra ❌Dużo kardynalnych błędów i mniejszych baboli[/b] [h1]Film z mojej rozgrywki:[/h1] https://youtube.com/live/GNj788x4nwk [quote][h1]Zapraszam do obserwacji naszego kuratora: [url=https://store.steampowered.com/curator/26553378/] ŚWIAT RECENZJI[/url][/h1] Publikacja recenzji także na [url=https://www.sztab.com/]sztab.com[/url] [/quote]

I really tried... but I can't recommend this game. The menu's are rough, there's no information on what and how you can craft. I only figured out how to sell after seeing the store page pre-recording which also showed how to access team members abilities. It's hard to know what equipment you should be using. The battles are not fun and engaging... especially when you get to a very slow enemy and you have to repeat the same thing over and over. Do I think it had potential? Yes, I did want to understand the various paths that would explain the King, Queen, Alchemist, and even the father since there are hints, but the story and dialog are not great overall (there's a lot of bugs in the dialog as well). There's enough reasons to look elsewhere.

A fun game overall, but there are a few frustrating issues. During combat, the attack animations often interfere with matching crystals, which breaks the flow. There’s also a serious problem when using Crystal Awakening: if you trigger it during an animation, the game can softlock because only one crystal remains on the screen, and if you don’t have enough mana to activate it again, you’re stuck. Since there’s no option to escape from battle, you’re forced to restart the game. Besides that, the gameplay is enjoyable. And the most important question: when’s the hentai update?

Довольно сырой продукт на текущий момент, непонятно почему числящийся как релизный, хотя ему место в раннем доступе. Игра представляет из себя простейшую ролевую игру. Можно подбирать немногочисленный шмот для вашего героя, спускаться в подземелья и сражаться с монстрами посредством механики «три в ряд». ❌ Визуальный стиль явно вдохновлён Darkest Dungeon, но если в известной игре всё это смотрелось гармонично, то здесь, такое чувство, такой стиль выбрали ради стиля. Монстры в данжах выглядят не страшными, а совсем уж аляповатыми. Так же выглядят и декорации во всех локациях. ❌ Ужасный интерфейс. Один из самых неудобных интерфейсов, что я встречал за последнее время. Кнопки разбросаны как попало, некоторые мелкие и расположены в неочевидных местах. Некоторые меню требуют перетаскивания курсором, не упоминая об этом. У торговца нельзя посмотреть статы шмота перед покупкой и он не покупает шмотки обратно. Некоторые элементы декораций, которые вы подсвечиваете курсором могут иметь много сегментов и вы об этом не узнаете, если заранее не знаете, или не кликнули случайно в нужное место. Шрифт для русской локализации подобран крайне неудачно — курсив, против нормального компактного шрифта на английском. ❌ Боёвка, которая является основным геймплеем — однообразная и без импакта. Под импактом я подразумеваю то, что нанесение урона или победа над врагов вообще не вызывает никаких эмоций. Соберёте вы цепочку из трёх камней или десяти — не важно, у противника просто по-разному уменьшится его полоска здоровья. У старенькой Puzzle Quest, да или даже взять любую другую популярную игру в жанре «три в ряд», всегда в приоритете - дать вознаграждение за старание для игрока, хотя бы визуальное. Чтобы игроку не было слишком легко, некоторые монстры имеют не только иммунитет к урону от камней определённого цвета, но даже могут лечиться от того, что вы случайно соедините эти камни. Сами противники с камнями на поле никак не взаимодействуют. Когда у игрока кончаются камни, которые наносят урон, он может нажать заклинание перемешивания и получить полностью новое поле. Зачем было добавлять резисты монстрам — непонятно. ❌ Сюжетка повествует о королевстве, где умирают дети и непонятно из-за чего. С самого начала выясняется, что в этом замешана королева и… всё, дальше мне просто ничего никто ничего не говорил. Ни квест логов, ни указаний куда идти и что делать — просто чисти данжи. Если подойти к королеве, она скажет, что я должен отнести что-то алхимику. Когда я прихожу к алхимику, то он просто молчит и только предлагает немного подлечить героя. К слову, я зачистил данжи до самого последнего и… там ничего нет, просто показывают текст и выбрасывают обратно на карту города. Не рекомендую данную игру, по крайней мере, пока игру не доведут до ума.

fajna gierka, typowy klimat fantasy rpg. Jak ktoś lubi takie klimaty to poczuje się jak w lochu xD Twórcy dali z siebie całe 30% a nawet o jeden więcej

Didn't get past the tutorial. Some of the most painfully horrible writing I've ever seen in a game, and good god is there a lot of it. Instant refund for any games that make you a captive audience to Vorgon fantasy fiction.

The game is addictive because match-3 is addictive. The problem is that it's still full of bugs. If this was an early access game, I'd give it a positive review; but, despite my many hours of play, I can't recommend it as a full game. There are things that get highlighted when you hover over them, but then clicking on them does nothing. There are clues that it seems you should be able to follow up on--but then, you aren't permitted. If you're on a quest, there's no way to check a journal to see what the quest requires. There are just so many holes and I see no indication that they're going to be addressed any time soon. If and when they are, I'll update my review.

Rune Ark is an ambitious genre hybrid that strives to merge match-3 combat, roguelite dungeon exploration, and a dark fantasy storyline into a cohesive experience, and for the most part it succeeds by embracing the strengths of each element without becoming overcomplicated. Developed by WelesGames and published by indie.io, the game frames its adventure through the perspective of a young squire thrust into a crumbling kingdom where ancient forces are reawakening. Your journey begins within the walls of a once-proud stronghold and quickly descends into the labyrinthine depths beneath it—a place where secrets, monsters, and remnants of forgotten magic intertwine. Rune Ark may present itself as a puzzle game on the surface, but its world-building and narrative structure give its mechanics a sense of greater purpose, anchoring each match in the larger fight to reclaim a kingdom teetering on the brink of ruin. The defining feature of Rune Ark is its match-3 combat system, which serves as the backbone of every battle and progression choice. Instead of button-mashing or commanding units, you attack, defend, and cast abilities by matching tiles on a shifting board. This gives each encounter the feel of both a tactical battle and a mental puzzle. Strategic planning becomes essential—matching certain tiles strengthens your defenses, while others unleash powerful attacks or give you access to special runic abilities tied to your character’s progression. This structure creates a satisfying feedback loop where careful tile management directly influences your survival. It’s a distinctly methodical form of combat that rewards observation and foresight more than reflexes, making each dungeon run feel like a blend of puzzle solving and incremental character growth. The dungeon-crawling portion adds a welcome layer of tension and discovery. Each descent into the underground is procedurally generated, ensuring that no two runs feel exactly alike. Some floors teem with enemies waiting to test your tile-matching discipline, while others offer narrative events, lore fragments, or choices that shape the direction of your story. The game’s presentation leans toward a dark fantasy atmosphere—dimly lit corridors, oppressive stonework, eerie magical symbols, and creatures that hint at curses and ancient catastrophes. These elements give Rune Ark a sense of moodiness that works in tandem with the puzzle system, offering stakes and context beyond simply clearing a board. Even when the core mechanics repeat, the shifting dungeons, varying objectives, and story moments help maintain a sense of progression and anticipation. Narrative segments appear between dungeon layers, presented through concise visual-novel style dialogue and character interactions. These moments flesh out the squire’s journey—his relationships with other characters, his doubts, and the growing realization of the threat beneath the kingdom. Choices made throughout the game can influence outcomes, and multiple endings give the story replay value for players who want to see how their decisions shape the fate of the realm. While the narrative never reaches sprawling RPG depth, it delivers enough emotion and intrigue to motivate continued play. Rune Ark’s writing avoids unnecessary complexity and focuses instead on creating a dark, consistent tone that complements its mechanical loop. Despite its strengths, the game has limitations that stem from its genre fusion. Because match-3 is the core mechanic, it naturally occupies most of the player’s time, and those who tire of the system may find the experience repetitive over long sessions. The procedural generation helps with variety, but the fundamental tile-matching doesn’t evolve drastically as the game progresses, relying instead on modifiers, enemy abilities, and incremental upgrades to maintain freshness. Players expecting deep character builds, intricate tactical systems, or expansive customization may find Rune Ark comparatively light. Its ambitions lie not in overwhelming complexity but in marrying puzzles with atmosphere and story, and that balance will resonate more with puzzle-inclined players than with traditional RPG purists. Visually and technically, Rune Ark is accessible and unpretentious. Its dark fantasy art style is clean, readable, and functional rather than ornate, making it easy to read the board and navigate dungeons without visual clutter. The interface is intuitive, helping players focus on strategy rather than fighting the UI. Modest system requirements make the game widely accessible, and performance remains smooth even on lower-end hardware. These choices reinforce the game’s identity as an indie project that prioritizes gameplay clarity and mood rather than graphical spectacle. In the end, Rune Ark stands out as a thoughtful, well-constructed hybrid that understands its own scale. It delivers engaging puzzle combat framed by atmospheric dungeon-crawling and a story that, while compact, gives meaning to every choice and battle. For players who enjoy match-3 mechanics but want a richer context than simple score chasing, Rune Ark offers a refreshing, narrative-driven alternative. It may not aim to compete with large-scale RPGs, but within its niche it provides a compelling, enjoyable journey through a cursed kingdom where every tile matched brings you one step closer to unraveling ancient mysteries. Rating: 7/10

Rune Ark really surprised me in a good way it’s a great mix of atmospheric MATCH 3, fun mechanics, and satisfying grind. I’ll gladly come back for more runs and can easily recommend it to anyone who enjoys characterful RPGs.

Engaging, with interesting art and satisfying exploration.