Return to Castle Wolfenstein

Игра детства, именно с неё я начал свой путь геймера. Даже спустя годы выглядит и играется на отлично. (10000 не бритых голов смерти из 10)

Brilliant FPS game of the early 2000, has the gritty dark atmosphere of the early shooter games when they shifted to much improved 3D graphics from the likes of Doom, Duke Nukem and Blood etc The chapters and story is good but the end is a bit lack luster due to the fact that the initial cutscene hypes up the main villian all for it to lose relevancy in the final act with just one fight but the rest is good, going through the German war machine and their experiments right out of science fiction with the tone that is set is an example of setting up a dark atmosphere FPS that we RARELY find today, in fact I can't remeber a single game in the last few years that is an fps that has been able to acheive this long lost art, everything is pretty much too sensitized. Worth the money, specially on sale, it costs nothing but peanuts, a fun dive into early 2000 fps games that I remember from my childhood, I am surprised, very surprised that I missed this one as a kid. The game has great tone and still very playable on modern hardware, don't care about tweaking it to run with modern resolutions and fps because that's not worth it, enjoy the original tone and graphics and if you really want to get the modern touch, at the compromise of art style, just get the Real Return to Castle Wolfenstein mode which is available for free on steam and only requires the purchase of this game, it is very well maintained by the community to this day with new patches and update and free DLC too.

RealRTCW modunu denemenizi öneririm, oyun oynanış olarak yaşını göstermiyor ve bundan aldığım tadı güncel Wolfenstein'den alamadığım için dönüp durduğum bir oyun.

un clasico FPS

strzelanie prądem do dojszlanderów oddaje przyzwoicie

great game brings me to when iu was 11 playing this hard :)

Klasyk o przekozackim klimacie, fajnie jeśli doczekalibyśmy się kiedyś remastera

legendary

dobra gra

Nazilere Karşı Savaşırken Bir Anda Zombi Avına Çıkıyorsun FPS tarihine şöyle bir bakınca bazı oyunlar vardır ki yaşlanmaz. Return to Castle Wolfenstein de onlardan biri. Çünkü bu oyun sadece "Nazileri vur." demiyor. Bir noktadan sonra "Nazileri vur, zombileri vur, mutantları vur... Aklına ne gelirse vur." diyerek freni tamamen bırakıyor. Hikâye, ajan B.J. Blazkowicz'in gizli bir Nazi kalesine sızmasıyla başlıyor. İlk dakikalarda klasik bir İkinci Dünya Savaşı oyunu oynadığını sanıyorsun. Sonra mezarlıklar açılıyor, ölü askerler ayağa kalkıyor, bilim insanları Frankenstein'a özeniyor ve işler raydan çıkıyor. Tam da olması gerektiği gibi. Silah çeşitliliği oldukça başarılı. MP40 hâlâ mermi kusuyor, Thompson güvenilir dostun oluyor, keskin nişancı tüfeği uzaktan tek tek avlamanın keyfini yaşatıyor. Sonlara doğru çıkan deneysel silahlar ise "Naziler bilimde biraz fazla ileri gitmiş galiba." dedirtiyor. Düşman çeşitliliği de oyunu sürekli diri tutuyor. İlk başta sıradan askerlerle çatışırken ilerleyen bölümlerde elit birlikler, mutantlar, zombiler ve doğaüstü yaratıklarla uğraşıyorsun. Oyun sürekli yeni bir şey gösterdiği için temposu kolay kolay düşmüyor. Bölüm tasarımları ise hâlâ ders niteliğinde. Kaleler, laboratuvarlar, yer altı mezarları, köyler... Her bölüm farklı bir atmosfer sunuyor. Bugün bile birçok FPS'nin tekdüze koridorlarından daha akılda kalıcı mekânlara sahip. Tabii yaşını hissettiren tarafları da var. Yapay zekâ bazen seni görünce Einstein oluyor, bazen de duvara ateş edip hayatına devam ediyor. Gizlice ilerlemeye çalışırken bir askerin seni kilometrelerce öteden fark etmesi de ayrı bir klasik. Ama oyunun en güzel tarafı ciddiyetle absürtlüğü aynı potada eritmesi. Bir bölümde Nazi subaylarını sessizce indiriyorsun, bir sonraki bölümde elinde Tesla silahıyla elektrik saçan mutantlara ateş ediyorsun. Normalde kulağa saçma geliyor ama oyun bunu öyle doğal yapıyor ki sorgulamıyorsun bile. Grafikler artık doğal olarak eski görünüyor. Karakter modelleri köşeli, kaplamalar düşük çözünürlüklü. Ama sanat tasarımı ve atmosfer o kadar güçlü ki birkaç dakika sonra bunları düşünmeyi bırakıyorsun. Ve müzikler... Gerilimi yükseltmeyi çok iyi biliyor. Sessiz koridorlarda tedirgin ilerlerken bir anda çatışmanın başlaması hâlâ etkisini koruyor. Sonuç olarak Return to Castle Wolfenstein, FPS tarihinin en önemli klasiklerinden biri. İkinci Dünya Savaşı temasını korku ve bilim kurgu ile harmanlayarak ortaya unutulmaz bir macera çıkarmış. Bugün bile açıp oynandığında eğlendirmeyi başarıyor. Puanım: 9.5/10 Bu oyun ilk başta sana "Nazilere karşı savaşacağız." diyor. Sonra bir bakmışsın... Elektrik atan mutantlarla dolu gizli laboratuvarda koşuyorsun. Ve garip olan şu ki, bunu son derece normal karşılıyorsun.