„PARADISE LOST” czyli… alternatywna rzeczywistość, nazistowski bunkier oraz emocjonalna podróż w poszukiwaniu własnej tożsamości
OCENA: 3,4 / 5,0
PLUSY
+ Interesujący motyw przewodni
+ Unikalne połączenie retrofuturyzmu i alternatywnej historii świata
+ Ciężki, melancholijny klimat
+ Świetnie zaprojektowane lokacje bunkra
+ Dobre udźwiękowienie
+ Gra „Made in Poland”
MINUSY
- Gra nie w pełni wykorzystuje ogromny potencjał fabularny
- Słabsza jakość animacji
- Bardzo ograniczona interaktywność
- Powolne tempo i sztywne sterowanie
- Krótki czas rozgrywki
- Znikoma regrywalność
FABUŁA: 3,7 / 5,0
„Paradise Lost” to historia rozgrywająca się w alternatywnej post-apokaliptycznej rzeczywistości. Po śmierci matki dwunastoletni Szymon wyrusza w podróż po gigantycznym nazistowskim bunkrze, by znaleźć odpowiedzi na pytania o swoje pochodzenie. Na miejscu nawiązuje kontakt radiowy z tajemniczą Eweliną, która staje się jego przewodnikiem oraz jedynym świadkiem samotnej wyprawy, która zdefiniuje również przyszłość chłopca. Opowiadana historia jest nawet ciekawa, ale przedstawiona w sposób fragmentaryczny. Akcja toczy się liniowo, powoli odkrywając swoje tajemnice. Niestety poza dramatycznym finałem, brakuje jej zaskakujących momentów oraz nieoczywistych zwrotów akcji. Na plus należy zaliczyć na pewno mnogość wątków pobocznych, niemniej większość z nich jest ledwie zasugerowana i nie została należycie rozwinięta.
Jednym z najmocniejszych elementów gry jest jej atmosfera. Połączenie industrialnego klimatu nazistowskiego bunkra ze słowiańskim mistycyzmem wypada całkiem intrygująco. Przebrzmiałe echa dawnej cywilizacji, retro-futurystyczna technologia oraz propagandowe hasła konsekwentnie tworzą jednocześnie melancholijny jak i przytłaczający nastrój.
Sama mechanika gry nie jest niczym nowatorskim, ale wykreowany świat łączący wspomnianą wcześniej alternatywną wersję historii świata po II Wojnie Światowej ze słowiańską mitologią jest niezwykle oryginalny i wyróżnia grę pośród licznych produkcji o podobnym charakterze rozgrywki.
GRAFIKA: 3,5 / 5,0
Bunkier „Ewa” jest iście monumentalną budowlą, której skala robi niesamowite wrażenie. Ogromne hale produkcyjne oraz pełnowymiarowe przestrzenie mieszkalne i użytkowe zostały zaprojektowane z rozmachem i dbałością o szczegóły. Mimo, że każda strefa charakteryzuje się inną specyfiką, to całość jest bardzo spójna estetycznie – dominują surowe tekstury, chłodne barwy oraz oszczędne, kierunkowe oświetlenie. Sceneria posiada własną tożsamość i jest zdecydowanie pełnoprawnym bohaterem tej gry.
Niestety dużo gorzej prezentują się animacje, które są uproszczone i czasem się przycinają. W nielicznych scenach retrospekcji ruchy postaci są nienaturalne, a twarze nie wyrażają żadnych emocji. Również interakcje z otoczeniem często wyglądają dość sztucznie. Ewidentnie widać ograniczenia budżetowe, których nie dało się tak łatwo zakamuflować.
DŹWIĘK: 3,5 / 5,0
Ścieżka dźwiękowa jest raczej oszczędna. W większej mierze opiera się na klimatycznych, instrumentalnych (głównie smyczki) tłach niż pełnoprawnych utworach. Muzyka nawet nieźle wspiera atmosferę rozgrywki, choć nie zapada w pamięć. Grze zdecydowanie brakuje wyróżniającego się, rozpoznawalnego motywu przewodniego.
Ambienty funkcjonują bardzo solidnie. Odgłosy maszyn i wentylacji oraz echa pustych hal są dobrze zrealizowane i nadają grze sugestywnej atmosfery, będąc jednym z fundamentów immersji w grze. Słychać i czuć przestrzeń, co oddaje wrażenie, że bunkier żyje własnym życiem.
Całościowo voiceacting jest dobry, aczkolwiek nie zawsze trzyma równy poziom. O ile dorosła obsada wypadła bardzo dobrze, to młodsi aktorzy nie do końca są w stanie unieść emocjonalny wydźwięk opowiadanej historii. Ich interpretacje były poprawne, niemniej momentami zbyt zachowawcze.
GRYWALNOŚĆ: 2,7 / 5,0
Gameplay jest minimalistyczny. Skupia się niemal wyłącznie na chodzeniu, słuchaniu nagrań oraz czytaniu dokumentów. Raz na jakiś czas trzeba aktywować jakieś urządzenie i to byłoby na tyle. Gra nie oferuje żadnych większych wyzwań – zagadki są proste, a zgarnięcie dwunastu dostępnych osiągnięć odbywa się poprzez postępy w fabule. Żeby odblokować je wszystkie, trzeba jednak przejść „Paradise Lost” dwukrotnie.
Sterowanie przy pomocy pada co do zasady działa poprawnie, ale zdarzają się momenty słabszej responsywności w sekwencjach interakcji. Postać porusza się dość ślamazarnie, co bywa momentami irytujące. Incydentalnie zdarzają się bugi, które uniemożliwiają dalszą rozgrywkę, zmuszając do przejścia od początku całych rozdziałów.
Pomimo widocznych ograniczeń „Paradise Lost” potrafi wciągnąć swoim klimatem oraz wykreowanym światem. Gra niesie za sobą pewien pakiet emocji, a mix epickiego rozmachu z kameralnym dramatem jednostek niósł za sobą potężny potencjał. Niestety również w tym aspekcie nie do końca wykorzystany.
PODSUMOWANIE
„Paradise Lost” to toczący się w wolnym tempie, melancholijny symulator chodzenia. Gra ma kilka istotnych zalet (fajny pomysł wyjściowy, ciężki klimat, zachwycające projekty lokacji i solidne ambienty) jak i pewne znaczące braki (powolna rozgrywka, ograniczona interaktywność, nijakie animacje, nierówna narracja). Jest to więc produkcja przeznaczona raczej dla niszowej grupy odbiorców, którzy poszukują w grach nieco innego wymiaru rozrywki, nastawionego bardziej na fabułę, atmosferę i emocje niż zręcznościowe wyzwania oraz szybką akcję.
CZY BYŁO WARTO?
Raczej tak. „Paradise Lost” kosztowało mnie ok. 7,33 PLN (w przeliczeniu 2,00 USD) i biorąc pod uwagę wszelkie za i przeciw, nie mogę powiedzieć bym zmarnował czas przy tej grze.
SKALA OCEN
5,0 – Znakomity
4,5 – Bardzo dobry
4,0 – Dobry
3,5 – Solidny
3,0 – Przeciętny
2,5 – Nijaki
2,0 – Słaby
1,5 – Bardzo słaby
1,0 – Beznadziejny
