Painkiller: Recurring Evil

Cóż... Co do Painkiller: Recurring Evil mogę powiedzieć tylko jedno... NIEZOPTYMALIZOWANA KOMPLETNIE GRA. Nie wypowiem się co do fabuły ponieważ... Gra nawet nie chciała się dobrze włączyć. Jedyne dlaczego owej gry nie zwróciłem to tylko dlatego, że była w paczce Painkillera za 30 zł. Jednak nawet nie polecam sprawdzać tej gry, NIE POLECAM ZAKUPU KOMPLETNIE

Плюсы: + Лучше чем Resurrection и Redemption Минусы: - Хуже всего остального - Это буквально платный мод. На страничке первого пейнкиллера в ModDB есть моды получше, а главное БЕСПЛАТНО. Не советую тратить на этот экземпляр ни времени, ни денег (хотя скорее всего вы, как и я, получите его за две копейки с полным паком всей серии) (вся серия это первая часть, овердоза и эйч ди переиздание первой части со всеми дополнениями, остальное присосавшаяся перхоть) "Но чувак, плутония для дума тоже платный мод", да (кстати никакого оправдания этому нет), но Recurring Evil ♥♥♥♥♥ не плутония даже близко. Спавнкемпинг в синглплеере, ждёшь полтора часа на микроарене пока все враги заспавнятся в одних и тех же точках, увлекательно ♥♥♥♥♥♥. Без врагов вся игра проходится за 15 минут и я не преувеличиваю, примерно столько времени уйдёт на ходьбу, тогда как остальные два часа — ожидание сорокакилометровых спавнов на каждой ссаной микроарене.

Easily the best add-on or spinoff to come out since Overdose. Unlike some other ones, it actually runs properly. Had a decent time going through this short entry in the Painkiller franchise. (6/10)

Прошел всего за 4 часа, но по ощущениям будто бы все 24 часа проходил. Ходячее оскорбление для серии и игроков. Узкие, уродливые коридоры, которые ведут в такие же убогие помещения, где двери за вами захлопываются, и начинается «бой» — если можно так назвать тупую давку из пяти однотипных монстров в клетке размером со спальню. Ты постоянно спотыкаешься о бесконечные пороги и уступы, будто главный дизайнер уровней помешался на создании полосы препятствий для тараканов, а не на экшене. Враги тупо застревают в геометрии, и вместо адреналина ты чувствуешь только раздражение, когда очередной скелет барахтается в углу, не в силах до тебя добраться. Технический мусор. Без намёка на баланс, атмосферу или уважение ко времени игрока.

przyjemna gierka

👎

Pros +You get to kill a lot of monsters + Controls are somewhat smooth + Pretty enough Cons - Made with zero budget? It feels like one of those zero budget PS2 shovelware titles. Enemies spawn almost random and with zero consideration to what the map is like. -One of the few games where killing things gets tedious. -Levels seem random and very half-finished.

SÓLO FANS Y EN OFERTA Esta entrega son simplemente cinco niveles más con mecánica basada en el modo horda y reutilización de enemigos: te enfrentas a decenas de monstruos por área del nivel, lo cual mejora el acceso a la transformación en demonio y casi anula los momentos silenciosos y de exceso de exploración, cosa que personalmente me gustó mucho. La banda sonora (metal, como siempre) concuerda perfecto y sin pretenciosidades. Las "cinemáticas" son de muy baja calidad (sólo una imagen con la historia escrita), pero al menos no encontré más de dos bugs fuertes. La historia cierra decentemente la acumulación de las demás tramas, dejando el camino limpio para el remake, algo muy respetable en una saga que claramente perdió calidad con el tiempo pero a la que quizás la propia saga Doom debe ideas que ahora la llenan de billetes. El truco con esta saga es comprar el paquete de la colección original de juegos de Painkiller cuando esté en oferta, e ir jugando conforme le apetezca a uno seguir. Mejor jugarlos en orden de lanzamiento. Dejo abajo un análisis nivel por nivel, por si a alguien le interesa. *** ANÁLISIS NIVEL POR NIVEL Dificultad Daydream (Fácil); yo no soy de hardcoretismos ni tarot. - Primer mapa: Destruir enemigos en una iglesia; honrando las raíces. Parece que el juego es un modo horda, no le veo nada de malo. Los juegos anteriores eran más pausados entre grupos, me gusta el ritmo frenético esta vez: a un shooter se entra a disparar; además, ahora se puede aprovechar mejor el poder para convertirse en demonio al acumular suficientes almas, en entregas anteriores era muy anecdótico. - Segundo mapa: Una tragedia en un área urbana llena de carreteras y puentes; muy inmersiva. Me pareció surrealista cierto punto en el que me atacaban versiones demoníacas de civiles y policías antidisturbios que venían del mismo sitio... estoy demasiado acostumbrado a verlos en conflicto entre ellos en el mundo real. *Sistema: Justo antes del jefe del nivel (se le puede ver y todo) encontré un bug de paredes invisibles que impide avanzar, rompiendo la misión principal. Según dicen, se puede arreglar reiniciando el nivel o instalando un mod. Yo no uso mods, así que otro día volví al juego, cargué un guardado que hice en la zona del bug y luego volví al mapa: reinicié, y el bug no reapareció y pude completarlo. - Tercer mapa: Una bodega. Perfectamente jugable. Incluye enemigos que recuerdan un poco al grandote que persigue al personaje del jugador en ciertos juegos de terror; buen recurso. - Cuarto mapa: Un cementerio hermosísimo; me trajo muy buenos recuerdos de mi adolescencia. - Quinto mapa. Lucha en un templo de apariencia india. A diferencia del nivel anterior, éste tiene espacios muy cerrados que dificultan o mejoran la dificultad. Al final del nivel [spoiler] aparece el jefe final del juego; no hay que dispararle nunca a él sino a los enemigos de tierra, hasta que finalmente salta la "cinemática" que cierra la historia según la dificultad o el camino del bien o del mal que elegiste (luz azul o roja en cierto punto del nivel), y la conecta con la historia del primer Painkiller, devolviéndole así el protagonismo de la saga al personaje original. [/spoiler] No me parece un buen final jugable porque al no haber soporte inmersivo en la historia, no está muy claro lo que uno está haciendo, pero al menos en retrospectiva la historia cierra los círculos narrativos que se habían formado, lo cual es admirable teniendo en cuenta que la saga vino a menos con el tiempo: hay muchas sagas más grandes que mandan al demonio la trama cuando algo va mal, así que les perdono la falta de claridad del combate final. *Sistema: Hubo un crasheo con notificación de sistema; el PC no se bloqueó, a diferencia de lo que pasaba en Resurrection, simplemente se cerró el juego al elegir "Reintentar"; cuando volví a ejecutar el juego, cargué el último punto de guardado que hice, y pude terminar sin problema.

Painkiller serisinin olayı hiçbir zaman derin hikâyeler olmadı. Silahı ver, kapıyı aç, iblisleri sal. Recurring Evil da tam olarak bunu yapıyor. Ne eksik, ne fazla. Hatta bazen biraz fazla. Hikâye yine bahane. Daniel Garner cehennemde mesaisine devam ediyor, iblisler de belli ki toplu sözleşme imzalamış gibi dalga dalga üzerine geliyor. Sen de "Tamam arkadaşlar, yine ben temizliyorum." diyerek tetiğe sarılıyorsun. Oynanış seriyi bilenler için sürpriz sunmuyor. Sürekli hareket edeceksin. Bir saniye durursan canın eriyor. İki saniye durursan oyun seni yükleme ekranıyla tanıştırıyor. Painkiller'ın altın kuralı hâlâ geçerli: Hareket et. Ateş et. Tekrar et. Silahlar yine eğlenceli. Döner bıçaklı Painkiller silahı hâlâ serinin yıldızı. Pompalı tüfek her zamanki gibi güvenilir. Roketatar ise kalabalık görünce "İzin verirseniz toplantıyı dağıtacağım." moduna giriyor. Düşman çeşitliliği fena değil ama bir süre sonra aynı yaratıkları farklı odalarda kesmeye başladığını fark ediyorsun. Oyun bazen zorluk yaratmak yerine sadece daha fazla düşman ekliyor. Geliştiricilerin denge anlayışı muhtemelen şu olmuş: "Az mı geldi?" "Bir elli tane daha koy." Haritalar ise karışık duygular yaratıyor. Bazı bölümler atmosferik ve eski Painkiller havasını yakalıyor, bazıları ise mod haritası hissi veriyor. Tasarım açısından büyük sürprizler beklememek lazım. Boss savaşları gösterişli ama unutulmaz değil. Çoğu savaşın taktiği değişmiyor: Durmadan koş, ateş et ve ölmemeye çalış. Eski okul FPS mantığını sevenler için bu sorun olmayabilir ama yenilik arayanlar biraz hayal kırıklığı yaşayabilir. Teknik tarafta da oyunun yaşı ve düşük bütçesi kendini hissettiriyor. Animasyonlar sert, yapay zekâ ise zaman zaman "Ben bugün düşünmeyeceğim." diyerek üzerine doğru dümdüz koşuyor. En büyük sorunu ise kendini gereğinden fazla tekrar etmesi. Adı Recurring Evil ama tekrar eden tek şey kötülük değil; aynı çatışmalar, aynı düşman dalgaları ve aynı oynanış döngüsü de sürekli karşına çıkıyor. Yine de eski okul FPS bağımlıları için durum farklı. Eğer senin eğlence anlayışın "Ekrana yüz yaratık koyun, gerisini ben hallederim." ise bu oyun birkaç saat boyunca seni mutlu edebilir. Puanım: 6/10 Recurring Evil, serinin en zayıf halkalarından biri. Ama eline pompalıyı alıp ekranı iblislerden temizlerken bir anlığına bile olsa "Eski günler..." diye gülümseyebiliyorsan, görevini az çok yerine getiriyor.

Although the game mechanics are identical to the original Painkiller games, the game flow doesn't feel as smooth nor meaningful. Also, on the last boss battle, the game tells you to kill all enemies to kill the boss, which seems like a killing order thing, but while I was killing enemies, the game suddenly played the credits even with almost 200 of them to kill. Din't really understand what happened, and don't feel like playing Trauma difficulty to find out (if there is something new there anyway). Ok to play, but not that great.