Jest to gra strategiczna produkcji czeskiego studia „Altar Interactive” wydana w 2001 roku. Do Polski trafiła już w październiku tego roku w pełnej wersji językowej, w dodatku, w wydaniu budżetowym, bo za sprawą serii „eXtra Gra”. Za niecałe 30 zł dostawaliśmy płyty z grą, pudełko do złożenia oraz cienka instrukcja. Kto to wydawał? Ano goście z CD PROJEKT, ale jeszcze zanim wzięli sie za Wiedźmina i zanim pomyślili o CP2077. Ależ to były czasy… Skąd, jednak moje bardzo ciepłe uczucie do tej gry? Oj, z wielu powodów.
Tytuł ten jest swobodnie oparty na książce „Ostatni dzień stworzenia” Wolfganga Jeschke, którą recenzowałem jakiś czas temu (link w komentarzu). Podkreślam – swobodnie. Zgadza się chyba tylko kwestia podróży w czasie, minerału i nacji. A dokładnie w grze fabuła zabiera nas kilka milionów lat w przeszłość, gdzie jako amerykańscy żołnierze mamy pozyskać nowy surowiec energetyczny – syberyt, który we współczesności jest dostępny tylko, stąd nazwa, na Syberii. Taka ingerencja oczywiście niesie za sobą konsekwencja w postaci zmian linii czasowej. Rosja, która ma żywotny interes utrzymać złoża na swoim prehistorycznym terytorium wysyła własną ekspedycję. Konflikt jest nieunikniony. Na dokładkę jest też ktoś, komu zupełnie nie pasuje, by świat używał energii z nowego minerału, odchodząc od bogatych złóż ropy. Nasze zadanie to oczywiście doprowadzić do zwycięstwa którejś ze stron tej wojny. Gra jest fantastycznie ułożona fabularnie. Każda kampania (oryginalnie są dwie) ma swoje specyficzne przerywniki filmowe (rysowane u Amerykanów i kodowane u Ruskich), ale także oskryptowane sceny na silniki gry. Ogólnie wypada to świetnie.
Uwielbiam w tej grze każdy dialog między postaciami. Bohaterem amerykańskim jest John Macmillan, rosyjskim Jurij Iwanowicz Gorki zwany po prostu „Burłak”. W niedoszłej kampanii arabskiej miała to być Heike Steyer. Oprócz nich przez ekran przewija się mnóstwo innych osób. Ich relacje ewoluują z czasem, pojawia się zaufanie, żarty i docinki, ale też wrogość i zdrada, zależnie od wyborów, jakich dokonuje gracz. Głos w polskiej wersji podkładają wspaniali aktorzy, co dość zaskakujące, biorąc pod uwagę, że nigdy nie była to gra topowa. Specjalnie sprawdziłem, kto tu występował. W obsadzie znajdziemy Jarosława Boberka, Jacka Braciaka, Andrzeja Blumenfelda, Andrzeja Butruka, Ilonę Kucińską, czy Brygidę Turowską. Nie są to amatorzy, a można powiedzieć, że ówcześni tytani dubbingu. Polska wersja jest naprawdę wspaniała, chociaż na pewnym etapie zapętlone odzywki poszczególnych postaci potrafiły irytować. Chyba nigdy nie zapomnę miny rodziców, jak zapytałem, co to jest „erekcja”, bo jedna z postaci ciągle rzucała hasło „Załatwię ci niezłą erekcję”.
Zresztą ta gra w ogóle praktycznie nie zrobiła na świecie kariery, poza jednym miejscem… Polską. No i pewnie Czechami. Mamy wciąż żywą społeczność tej gry. Ludzie rozwijają ją, dodając mody, patce, mapy. Odbywają się rozgrywki online. Nie liczy się tego w milionach, a zaledwie w setkach lub tysiącach osób, ale to i tak sprawia, że nostalgia związana z tą grą jest potężna. Zresztą nawet kampania arabska, została przywrócona do gry za sprawą moderów.
Technologiczne „Original War” było bardzo ciekawym projektem. Postacie były na wagę złota, bo nie dało się ich wyprodukować jak w zwykłej strategii. Jak ktoś zginął w czasie misji, to koniec, już nie wracał. Warto było rozwijać bohaterów wszechstronnie, bo nie wiadomo było kiedy przyda się naukowiec, a kiedy trzeba będzie zostać mechanikiem. Zgadza się! Postacie mogły zmieniać profesję i wykonywać różniące się od siebie czynności. Oprócz wspomnianych był jeszcze inżynier i oczywiście żołnierz. Mechaniczne rozwiązania związane z tymi różnicami były świetne i sprawiały, że trzeba było czasem naprawdę główkować, jak przejść misję bez dobrze wyszkolonego naukowca.
Grafika robiła wrażenie. Była ślicznie narysowana, z wieloma elementami ruchomymi, np. zróżnicowanymi wieżyczkami obronnymi czy pojazdami. Animacje były płynne i realistyczne. Przynajmniej na tyle, na ile pozwalała technologia z rzutem izometrycznym. Co ciekawie trawa dawała się udeptać lub ujeździć do gołej ziemi i był to efekt odwracalny. Drzewa trafione rakietą zapalały się i zostawał po nich tylko zwęglony kikut. Dużo było tych smaczków, które tak mi zapadły w pamięć.
Jeszcze warto powiedzieć dwa słowa o udźwiękowieniu. To była ciekawa sprawa, bo świetne jest przykładowo to, że czasami, nawet jeśli nie mieliśmy odkrytego jakiegoś kawałka na mapie, ale nasze jednostki były w pobliżu to można usłyszeć pojazdy wroga, zanim się je zobaczymy. Cudowne rozwiązane. Co ważne nie dało się w ten sposób wykryć bazy wroga na drugim końcu zasłoniętej mapy. Soundtracki różnią się między sobą dla kampanii amerykańskiej i rosyjskiej. Odnoszę wrażenie, że w tym pierwszym słychać więcej elektronicznego dźwięku, drugi natomiast ma więcej prostych instrumentalnych wstawek, takich jak akordeon. To bardzo charakterystyczne. Co ciekawe, kilka razy pojawia się muzyka powiązana z arabskimi elementami i brzmi ona faktycznie bardziej orientalnie. Do tego dochodzą dźwięki pracy z warsztatu, laboratorium czy innych budynków znajdujących się w bazie. Wrażenie robiło to niesamowite. Nie mówiąc już o tym, że inaczej brzmiał amerykański, lekki pojazd elektryczny, a inaczej ciężki, ♥♥♥♥♥ czołg spalinowy.
Mógłbym się jeszcze rozwlekać nad tym tytułem na wiele akapitów, ale chyba wolę sobie zagrać kilka misji i cyknąć parę zrzutów ekranu dla wizualizacji. Tę grę po prostu trzeba poznać osobiście, żeby zrozumieć jej fenomen. Oczywiście, że fabuła jest liniowa i zawierała mnóstwo błędów. Nie przeszkadza mi to raz na kilka lat wracać do niej, po to by rozegrać dwie kampanie, w których misje robię już niemal z pamięci. Pośmieję się ze starych, oklepanych tekstów, które dziś nie przeszłyby sita poprawności wszelakiej, a potem wyłączę ją na kolejne lata, by znowu wrócić. I będę to robił dopóki komputer łaskawie uruchomi starocia z 2001 roku. Przy żadnej strategii nie spędziłem tyle czasu, co przy „Original War”. Ba! Możliwe, że przy żadnej grze nie spędziłem tyle godzin. Niech to będzie świadectwo, jak wspaniały jest to tytuł.
