Nie ma co ukrywać, nie przepadam za wyścigami; perspektywa robienia kółek po płaskiej powierzchni tylko po to, aby jeden mechaniczny obiekt znalazł się tam przed innymi nigdy nie brzmiało dla mnie zbyt zachęcająco. Już nawet nie rozchodzi się o sam fakt prostoty całego przedsięwzięcia, ale monotonię, która szybko zaczyna towarzyszyć ciągłemu realizowaniu bliźniaczych rajdów, stopniowego ulepszania pojazdu oraz generalnej powtarzalności całego schematu. Dlatego widząc screeny obiecujące dynamiczny widok z wnętrza statku, umiejscowienie akcji w kosmosie czy chociażby obietnicę bardziej "realistycznego" podejścia nastawiłem się raczej z solidną dawką optymizmu, choć oczywiście nie brakowało również obaw. Ciekawi który scenariusz finalnie się sprawdził?
Niezależnie od odpowiedzi, popsuję zabawę od razu i bez większych ceregieli przejdę do sedna: nie, zupełnie się nie sprawdził. Mało tego, finalnie nie otrzymałem za bardzo żadnego powodu, aby przy produkcji wytrwać dłużej niż kilka, może kilkanaście minut. Dlaczego? Ano dlatego, że tryb kariery czy generalnie ogólny przebieg rozgrywki to jakaś tragedia - nawet nie tyle pod kątem samej realizacji, co zwykłego braku treści na jakichkolwiek płaszczyznach. Chcecie powtórek, dynamicznych napraw po wyścigach, statystyk, parametrów, dialogów, sponsorów czy jakiegokolwiek elementu znanego ze standardu w branży? Musicie szukać gdzieś indziej, tutaj jedyne co Was czeka to skakanie z wyścigu na wyścig, opcjonalnie kupując z czasem jedno z kilku ulepszeń czy podjęcie drobnej decyzji. Nuda.
Sam gameplay zresztą też niczego szczególnego nie wnosi, a niedorzeczności takie jak na przykład możliwość ustawiania poziomu trudności przeciwników przed każdą gonitwą albo ograniczenia ilości okrążeń do jednego sprawiają, że jakiekolwiek poczucie rzeczywistej rywalizacji praktycznie nie istnieje, a co za tym idzie, po pierwszym pełnym meczu widzieliśmy już właściwie wszystko. Samo latanie co prawda absolutnie nie jest złe, a HUD pełny różnych wskaźników oraz świateł robi całkiem dobrą robotę, ale niska dynamika samego poruszania się, a także kompletny brak toru w przestrzeni i wyścigi oparte o koliste checkpointy sprawiają, iż przyjemność z samego wyprzedzania czy śrubowania czasu jest naprawdę nikła.
To oczywiście nie tak, że gra wszystko robi źle, bynajmniej. Poza zwykłym trybem arcade'owym mamy tutaj również opcję wyboru "symulacji", co w moim odczuciu powinno być kierunkiem w jakim gra podąża od samego początku. Nie jest on może przełomowy - trudniejsze manewrowanie, kwalifikacje, falstarty, brak otrzymywanych na trasie bonusów; całość wymaga na graczu większego skupienia, uważniejszej kontroli oraz przede wszystkim, pozwala skupić się na jakimś elemencie innym niż same powtarzalne turnieje, a to już coś dobrego. Czego by jednak taka opcja nie wprowadziła, nie uratuje to jednak rozgrywki opartej na prostej konstrukcji, a zarazem ubogiej w treści, ale mimo wszystko może być jakimś wektorem, który zainteresuje graczy szukających czegoś innego niż łatwe w obsłudze, szybkie kosmiczne bolidy.
Co tu dużo pisać, w moim odczuciu solidny growy niewypał, którego autorzy skierowali projekt w niewłaściwym kierunku, niejako pozbawiając go broni na polu bitwy z konkurencyjnymi tytułami. Można jeszcze doszukiwać się plusów w całkiem przyzwoitej oprawie czy nie najgorszym udźwiękowieniu, ale to trochę mało, aby uratować nietrafiony koncept. Ostatecznie wszystko rozchodzi się o to, aby gracz podchodził do każdej kolejnej trasy z zaciekawieniem, zainteresowaniem oraz niepewnością przebiegu wydarzeń, a tutaj tego wszystkiego niestety brakuje. Nie wykluczam, że znajdzie się jakaś nisza koneserów międzygalaktycznych rajdów, którzy docenią tu jakieś elementy nie występujące w innych pozycjach z gatunku, ale nawet wielbicielom zwykłego ścigania się zalecam zastanowić się ze dwa razy. Reszcie raczej odradzam, bo prawda jest taka, że z którego kąta byście nie spojrzeli, to raczej Was ten twór nie wyp... nie wystrzeli z orbity.
