No Longer Home

Even though this game is 2 hours long, it felt like I was playing it for much longer. The pacing is incredibly slow, it takes ages for the characters and text to move. The story is basically about moving out - it's boring, without any emotions or meaning. The only positive thing I got to say about it is the visuals are nice. There are free games which are better than this, avoid it like a plague unless you want easy 100% completion. On a sidenote, I still can't stop laughing about the fact that customers from China and Japan got this game in this month's humble choice instead of resident evil village.

As an angsty millennial I feel an authority to say No Longer Home has way too much millennial angst. It just... wallows in the angst. Excessively. This game is so slow. I don't know if the developers thought they had to pad the playtime, or they just thought what they created was so profound that we would need all this time to properly marvel at their genius. Most of the game you're just sitting there waiting for the camera to slowly pan over the scene before you regain control of the character, who then trudges so very slowly to an NPC to have the most boring cardboard conversation possible. There is no character, no life to these NPCs or their problems. These themes of identity and connection are real and important, and they deserve to be treated with more creativity and enthusiasm that No Longer Home can provide. This game is not worth your money, but more importantly, it is not worth your time.

Side by side in bed late into the night, talking until sleep comes. Walking through moonlit streets in hushed voices. In the familiar apartment and its street corners, memories rise with a quiet ache for what is about to be lost. One last barbecue with friends in the courtyard. One final game in the room. The whole experience holds that particular sadness of an ending yet to come, like the last evening before summer fades. It reminds me of my friends in Britain and Japan. Busy as they are, they flew halfway across the world to see me whenever they had time off, and I did the same. What I mean is, friendship knows no borders. Keep them in your heart, chat often, and distance is nothing at all. I do not know whether the two creators are still in touch, but I truly wish them all the best. True friendship is hard-won. And to you who have read this far: may your bonds with friends last forever.

I debated whether to recommend this or not and ultimately decided not to. This game obviously means a lot to the devs and is very personal, but that's one of the problems with this game. They made it for themselves, or to have some closure from that moment in their lives, not to make a game accessible to a lot of people. I am also a Millenial that dealt with with a lot of the things the game talks about but somehow the game was unrelatable to me. And as other reviews have said, it's SO SLOW and kind of boring. A lot of the dialogue just talks about moving or packing and nothing deeper. The slow camera pans made it drag on. 2 hours felt like much longer. The music and sound design is great, the art is so beautiful! It's so atmospheric. And you can pet the cats! But ultimately, this game is not for everyone, even if the themes in the game sound like they might be relatable to you.

[h1]讲个笑话，2026年2月份HumbleBundle月包中，本应是《生化危机8：村庄》，国区/日区被这游戏代替了👎👎👎:([/h1] 不是，哥们，即将本科毕业的两位室友，面对分离和位置未来的剧情，这还能＋LGBTQ元素？？？ 听说是作者自传的短片互动小说😅[h2][b]LGBTQ F********K[/b][/h2] [hr][/hr] [table] [tr] [th]2月份HB月包 国区又被区别对待😔[/th] [th]英文名可点击进入对应游戏主页[/th] [/tr] [tr] [th]游戏名称[/th] [th]英文[/th] [/tr] [tr] [td]万物皆可谈[/td] [td][url=https://store.steampowered.com/app/2201320/Date_Everything/]Date Everything![/url][/td] [/tr] [tr] [td]星之侵略者[/td] [td][url=https://store.steampowered.com/app/2097570/_/]Starvaders[/url][/td] [/tr] [tr] [td]护核纪元[/td] [td][url=https://store.steampowered.com/app/1621690/_/]Core Keeper[/url][/td] [/tr] [tr] [td]松鼠遇到枪[/td] [td][url=https://store.steampowered.com/app/2067050/Squirrel_with_a_Gun/]Squirrel with a Gun[/url][/td] [/tr] [tr] [td]蒸汽世界建造[/td] [td][url=https://store.steampowered.com/app/2134770/SteamWorld_Build/]Steamworld Build[/url][/td] [/tr] [tr] [td]巴士模拟器 21[/td] [td][url=https://store.steampowered.com/app/976590/_21/]Bus Simulator 21 Next Stop[/url][/td] [/tr] [tr] [td]大头盔英雄[/td] [td][url=https://store.steampowered.com/app/2397250/_/]Big Helmet Heroes[/url][/td] [/tr] [tr] [td]昨日难留[/td] [td][url=https://store.steampowered.com/app/651490/_/]No Longer Home[/url][/td] [/tr] [tr] [td] 中国大陆和日本没有[url=https://store.steampowered.com/app/1196590/Resident_Evil_Village/]《Resident Evil Village》[/url]，提供《昨日难留》作为替代 [/td] [/tr] [/table]

浪费了人生的2小时 感觉像是作者的自嗨作，没什么游戏性可言，故事也乏善可陈

Tuhaf ama No Longer Home (bu noktadan sonra kendisinden NLH diye bahsedeceğim), kendisini sevmem için gereken her kutucuğa tik atmayı başaran bir oyun. Sıradan insanların sıradan hayatlarından, herkesin kendinden bir parça bulabileceği o duygusal "sevdiklerimizden kopma" hikayelerinden birini anlatıyor NLH. Sadece bizden bir parça anlatması değil; belki de içten içe, bir başkasıyla inşa ettiğimiz o rutini geride bırakma sürecini hiç yaşamadığımdan içimde kalan uktelerden birini bir nebze olsun tattırmayı vadetmesi de ilgimi çekmiştir, bilemiyorum. Ve ne yazık ki oyunun benim için bütün ilgi çekici yönleri de oyunun başına oturduğum an sonlanıyor. Yıllardır birbiriyle yaşayan ev arkadaşlarının, üniversitelerinin bitmesiyle ayrılmaları sürecini, son günlerini deneyimliyoruz. Relatable bir hikaye elbette. Sevdiklerinden ayrılmak, bu sevdiklerin etten kemikten de olabilir dört duvardan da. Bu ayrılık ise elinizde olmayan bir ayrılık. Hangimiz yaşamadık ki? O dolaplar, o tablolar duvardan bir bir eksildiğinde insanın aklına sadece ton farkından dolayı gelen "bu duvar boyanmalı" düşüncesini değil, bir o kadar da "buraya kadarmış" düşüncesini getirtiyor. Ama bir grup üniversitelinin kurduğu bağı, hayatın gerçeklerinin yıkıp geçmesi fikri anca bu kadar sıkıcı işlenebilirdi. Diyaloglar doğal, karakterler ise bir o kadar sıradan. Burada "sıradan" kelimesini olabilecek en iyi anlamda kullandığımı da ekleyeyim. Diyaloglar konuşma dilivari bir doğallığa sahip ama sorun da bu aslında. Mecra farkı vermek istenilen mesajı taşımıyor. Karşımda biri bana oyundaki diyalogları doğal bir şekilde aktarsa muhtemelen sonlara doğru gözlerimden yaşlar akarak dinlerdim kendisini. Ama NLH'de ise "neden buradayım" diye sıkıntıdan patlayacak raddeye geliyordum. Bir arkadaşınızla hafif sarhoşken baş başa oturup görece derin konulara dalarsınız ya. NLH'de onu vermeye çalışıyor ama diyaloglar bunun için fazla kasıntı duruyor. O hissi verebilmek uğruna kitaptaki bütün numaraları kullanmışlar ve yine de başaramamışlar. O derin sohbetler ve beraberinde getirdiği huzuru ve hüznü verebilmek için gerekli olan ortak deneyimi inşa etmeden karakterlere bağlanmamız, onları önemsememiz bekleniyor ve bu durum yaşanmadığından dolayı elimize uyduruk diyalogları ve bir o kadar sıkıcı karakterleriyle liseli birinin elinden çıkmış hissi uyandıran NLH geçiyor. Oysa artık insanlarla iletişim kurarken uyguladığım yöntemlerden birini de NLH'ye uyguladım, kelimelere değil, keza gerçekten de konuşarak kendini ifade edebilen birileri pek karşımıza çıkmıyor bence. Asıl olarak niyete, motivasyona, heyecana odaklanıyorum ve NLH, o aradığım motivasyona sahip değil. O kalp atmıyor ne yazık ki. Bana yaşadığını gösteremiyor. Keşke tüm sorunlar diyaloglardan ibaret olsaydı ama hayır, daha konuşacak çok şey var. NLH, bana üzülmem için bir sebep vermiyor. Oyun sadece üzgünmüş gibi davranıyor ve diyalogların perdelerini araladığımda, tıpkı karşımda biri oturuyormuş gibi sözlerine değil de gözlerine odaklandığımda, karşımda sadece rol yapan birisi varmış gibi duruyor. Karşımdaki kişi içini rahatlatana dek onu dinlerim, yeter ki o biraz rahatlasın keza NLH'yi de dinledim. Ama NLH'de bir şeyler eksik. Ruh yok. Öyle ya da böyle bizi insan kılan şeylerin başında umudun geldiğini düşünüyorum ve böylesi bir durumda dahi umut olmadığı vakit karşımda bir insan göremiyorum ve bu durum kendileriyle empati kurabilmemi engelliyor. Bitiyor işte ya. Ne kadar sevsen de gidiyor işte, kimi zaman bu senin elinde de olmuyor. Sil şu timsah göz yaşlarını ya. Az önce bir objeyi incelerken arkadaşının arkasından neler neler söyledin. Her gün umrunda olmayan insanlara saatlerce maruz kaldıktan sonra hala arayabileceğin "arkadaşların" var. İlk kez mi sevdiklerinizden ayrıldınız ya. Büyüyün birazcık. Alışıyorsunuz. Hangimiz büyümek istedi ki... NLH'de istememiş gibi. Ama bunu olabilecek en uyduruk şekilde anlatan bir oyun olmuş. O gözlerden yaşların akması, beni adeta dona kalmaya itecek kadar etkilerken NLH ise itiverdi ya... şaştım kaldım.

No Longer Home is an incredibly slow and shallow experience. Dialogue moves at a snail's pace, and transition scenes come to a crawl before you're able to move or interact with anything again. What it lacks in pace, it also lacks in substance. All interactable objects offer no additional context to the story nor characterisation to its cast. There is also little to speak of regarding the story, as nothing really happens. No Longer Home is not worth your time or your money.

一坨精致但无聊的💩。 开头序章就是一个雷霆语录扔我脸上“世界上大部分人都不知道自己是男是女”，政治正确的白左味溢出来了。剧情像老太太裹脚布一样又臭又长，无聊至极，玩得我打瞌睡。那些轮番上来和我讲话的人根本分不清谁是谁，自顾自聊一些乏味无趣的生活琐事。操作也很难蚌，一小时的流程全是靠慢吞吞的行走动作硬堆起来的，切换视角不流畅，交互卡顿，体验非常差劲，全成就还必须打二周目。 即使是进包后几毛钱的价格也不值，玩完感觉自己的人生被浪费了两小时，不推荐普通玩家购买。有国外留学背景+合租经历+同性恋，这种人才可能是这个游戏的目标受众。

海内存知己，天涯若比邻。 无为在歧路，儿女共沾巾。