Need for Speed™ Heat

Herkes bu şehre neon ışıkları, lüks arabalar ve şöhret için geldiğimi sanıyor. Bilmiyorlar. Palm City’nin sokaklarında, gecenin karanlığında polis telsizleri yankılanırken benim tek bir şeye baktığımı görmüyorlar: Çeyrek mil. Çünkü o on saniye ya da daha az süren o anda, özgürüm. Ne peşimdeki o yozlaşmış polis Teğmen Mercer var, ne de kaybetme korkusu. Sadece motorun sesi ve direksiyonu tutan ellerim. Bu hayatta iki şeyi asla değiştiremezsin: Damarlarındaki benzini ve arkanda bıraktığın insanları. Gündüzleri yasal yarışlarda pistin tozunu yutarken kazandığın o paranın hiçbir hükmü yok. Asıl mesele hava karardığında ve arkanda tüm şehrin polis ordusu varken o aynaya baktığında ne gördüğündür. Eğer o aynada sadece kendini görüyorsan, çoktan kaybetmişsin demektir. Ben o aynaya baktığımda garajımda arabama omuz veren, benimle aynı viraja korkusuzca giren insanları görüyorum. Çünkü araba sadece bir metal yığını değildir. Kaputu kaldırdığında gördüğün o 1000 beygir, içindeki ruhun yansımasıdır. Ama o motoru güçlü kılan şey üzerindeki parçalar değil, direksiyonun arkasındaki kalptir. Polisler helikopterleriyle, barikatlarıyla üzerimize gelebilir. Arabamızı hurdaya çevirmek isteyebilirler. Ama unuttukları bir şey var: Bir arabayı tamir edebilirsin, kaportayı düzeltebilirsin, motoru yeniden rektefiye edebilirsin. Fakat bir araya gelmiş, birbirine sadakatle bağlanmış bir ekibi asla paramparça edemezsin. İster hurdalıktan topladığın eski bir Amerikan kası sür, ister milyon dolarlık bir süper spor... Çizgiyi geçtiğinde arkana dönüp bakacaksın. Eğer yanında seninle o riski alan, o saniyeleri paylaşan dostların yoksa, Palm City’nin en yüksek zirvesinde tek başına oturmanın hiçbir anlamı kalmaz. Herkes bir gün kaçmayı bırakır. Ben de kaçmıyorum. Ben sadece vites küçültüp, nitrosu bitmiş bir hayata inat o gaz pedalına sonuna kadar basıyorum. Çünkü bizim için yarış bittiğinde bile, aile asla bitmez. "Aile her şeydir, evlat." ~Dominic Toretto