Mutazione

[h1]El efecto de las valerianas[/h1] Mutazione es un juego muy bien valorado en las reseñas al cual personalmente le veo algunos puntos muy flojos que lo convierte en un juego no apto para todo el mundo. [u][b]Historia:[/b][/u] Eres Kai, una chica de 15 años que va a Mutazione, la aldea natal de su madre, de la cual partió hace años sin regresar. En la isla le espera su abuelo, un anciano enfermo al que Kai va a cuidar y, de paso, a enterarse de los secretos e historias que rodean tanto a su familia como al resto de la aldea. Durante el juego interactuaremos a diario con los diferentes miembros de la aldea. Poco a poco esto hará que nos familiaricemos con ellos, tengamos una sensación de comunidad y les acabemos cogiendo cariño (o manía). [u][b]Ambientación:[/b][/u] La ambientación de Mutazione es un punto que destaca del juego. El universo de Mutazione se desarrolla en un entorno tropical y postapocalíptico, ya que cayó un meteorito, convirtiendo gran parte de la ciudad en ruinas y a algunos habitantes en mutantes. El juego utiliza una paleta muy colorida y su personal toque artístico lo convierten en un juego bonito por lo paradisíaco y decadente a la vez. En los elementos animados del entorno tengo que destacar la fauna tan diversa que podemos ver. Cada cierto tiempo me he encontrado nuevos bichos moviéndose por troncos, nadando en el agua y haciendo sus cosas. [u][b]Jugabilidad:[/b][/u] El gran problema de Mutazione es que no es un juego, sino una novela interactiva. Casi el 90% del juego es recorrer el mapa buscando hablar con los aldeanos para que te cuenten sus vidas. Esto es prácticamente leer y ya está. El 10% restante, y lo que podemos llamar jugable, es la parte de jardinería/chamán. Tenemos que obtener semillas para plantarlas en los lugares más adecuados (ayudándonos de un libro de botánica), y estas plantas mejorarán la calidad de vida de los aldeanos. Desde las primeras horas ya empezaba a tener algún bostezo y estaba esperando que el juego despegara para ser más interactivo, pero es que Mutazione, en su totalidad, es un juego tranquilo. Su concepto pausado puede resultar satisfactorio para algunos y un muermo para otros. Por mi parte, no le he cogido el punto al juego como para querer saber mucho más y he tenido que dar más de mí para poder acabarlo. Los diferentes chismes del pueblo de Mutazione no son tan interesantes como para estar recorriendo las ocho estancias y buscando conversación en los seis momentos del día durante varios capítulos. Creía que era cotilla, pero este juego me ha demostrado que a veces prefería irme a la cama de madrugada antes de tener que recorrer toda la aldea para encontrarme a alguna persona despierta. Se me vienen a la cabeza juegos como [url=https://steamcommunity.com/id/ewoda/recommended/1110050]Evan's Remains[/url], cuya trama SÍ que engancha, dejándote K.O. en varios momentos. Lo que se echó en cara a Evan's Remains fue lo cortos y anecdóticos de sus puzles, pero estos sí que eran divertidos. [u][b]Pros:[/b][/u] ✅ El ambiente tropical y su colorido estilo artístico. ✅ La sensación de comunidad y familia de la aldea. ✅ Ideal si buscas algo tranquilo (como un libro). [u][b]Contras:[/b][/u] ❌ De los juegos más lentos que he jugado. Puede resultarte un muermo. ❌ Casi nula jugabilidad. Si odias leer en los juegos, ni lo descargues. ❌ La mayoría de tramas no tienen la suficiente chicha como para dar tantos "paseos" [u][b]Conclusión:[/b][/u] Mutazione es una novela interactiva en el que tendrás que conversar/cotillear con la gente de la aldea en cada momento del día. Su casi nula jugabilidad y lentísimo ritmo hacen que no sea apto para todo el mundo. [h2]Nota: [b]5,5/10[/b][/h2] [u][h2][url=steampowered.com/curator/45277685]🎮🌵Más reseñas en mi mentor🌵🎮[/url][/h2][/u]

美术优秀，音乐好听，很舒缓，有时候听音乐就有困意了（不是说游戏无聊）。故事是线性发展的，有一些对话看起来有点怪，看其他评论说是中文翻译问题，没玩英文版本不太清楚。主线故事是关于自我救赎跟成长，支线故事纯狗血，都是家长里短，有一种乡下村头八卦的感觉，整个游戏风格诡异又温馨，挺奇妙的，总体而言推荐游玩。

[h2] Bir topluluk nasıl nefes alır? [/h2] Yüzyıl önce bir meteor düştü. O andan itibaren Mutazione için zaman farklı akmaya başladı. Dışarısı olduğu gibi devam etti. İçerisi ise dönüştü. Bu ayrım oyunun her şeyini belirliyor. Çünkü Mutazione size felaketi değil, felaketin ardından kurulan şeyi gösteriyor. O şeyin adını koymak gerekiyor: [b] topluluk. [/b] Bu kelime burada soyut değil. Somut, elle tutulur, kırılgan ve sürdürülebilir bir oluşum. Nonno hasta düştüğünde o an sadece bir insan yatağa düşmedi. Bir bağ koptu. Bahçeler büyümedi. Ağaçlar çiçeklenmedi. İnsanlar içe kapandı. Oyun bunu söylemiyor, gösteriyor. Şamanın işlevi bilgi değildi, bağdı. Ve o bağ kesilince topluluğun nefesi daraldı. Kai burada ne yapıyor? Tohum buluyor, toprağa basıyor, melodi çalıyor, bekliyor. Büyümeyi izliyor. Bu bir ritüel. Ritüelin işlevi ise tam burada: zamanı yavaşlatmak, dikkati toplamak, var olduğunu hatırlatmak. Bahçe sistemi oyunun en dürüst kararı bu yüzden. Her bahçe bir ruh haline karşılık geliyor. Sevinç ayrı bir melodi, hüzün ayrı, huzursuzluk ayrı. Bu ayrım bir tesadüf değil. Oyun şunu söylüyor: topluluk duygularını dile getirebildiği sürece yaşıyor. Bastırılan şey çürütüyor. Nonno'nun hastalığı da tam burada başlıyor. Yüzyıllık bir sır. Ve o sır açığa çıkmadan bahçeler tam olarak açılmıyor. [h3] Karakterler bu yapının içinde okunmalı. [/h3] Spike barda duruyor ama aslında beklediği bir şey var. Tung güçlü görünüyor ama taşıdığı şey görünenden daha ağır. Miu geçmişiyle barışmaya çalışıyor ama kimse ona doğrudan sormuyor. Oyun bunları didaktik biçimde işlemiyor. Gösteriyor ve geçiyor. [b] Çünkü anlatmanın değil, var olmanın oyunu bu. [/b] Kai'nin seçimleri hikayeyi değiştirmiyor. Bu bir eksiklik olarak okunabilir. Değil. Gerçek dinlemede seçim yoktur, sadece dikkat vardır. Kai'nin varlığı tek başına yeterli. Doğru soruyu sormak yeterli. Bazen sadece orada olmak yeterli. Oyun bunu mekanikleştiriyor. Seçim illüzyonu var ama akış değişmiyor. Bu tutarsızlık değil, [b] tutarlılık. [/b] [h3] Oyunun zayıf noktası nerede? [/h3] Yüzyıllık sırrın açıklanma biçiminde. Oyun o ana kadar göstererek anlatıyor. O anda söylemeye başlıyor. Bu gerilimi kırıyor. Yapının kendi içinde kurduğu sessizlik etiği o sahnede ihlal ediliyor. Küçük ama görünür bir [b] çatlak. [/b] Bir de şu var: Mutazione sizi sarmak istiyor ve başarıyor. Ama bu sarılma zaman zaman eleştirel mesafeyi yumuşatıyor. Topluluk çok güzel, herkes çok sıcak, ada çok huzurlu. Bu kasıtlı yapılmış. Die Gute Fabrik bize bir şeyin mümkün olduğunu göstermek istemiş. Ama mümkün olan şeyin içindeki kırıkları da göstermek onu daha gerçek yapardı. Oyun bunu bazı karakterlerde yapıyor, bazılarında yapmıyor. Tutarsız bir dürüstlük. [h3] Mutazione neden şimdi hâlâ konuşulmalı? [/h3] Çünkü sorusu evrensel ama hissettirdiği şey ondan çok daha tanıdık. Topluluklar dağılıyor, bağlar kopuyor, ortak zaman azalıyor. Oyun buna cevap vermiyor. Sadece bir imkânı gösteriyor. Sofrada oturmanın, birinin ağlamasını duymanın, toprağa tohum basmanın hâlâ mümkün olduğunu gösteriyor. [b] Kanıtlamıyor. Yaşatıyor. [/b] Bir topluluk işte böyle nefes alıyor. Küçük eylemlerle. Tekrar eden ritüellerle. Birinin gelip oturmasıyla. Kai geliyor ve o oturmayı yapıyor. [b] Bu yeterli. [/b]

I rolled credits on this game with immense disappointment. The story starts out fine, an interesting setting and a good hook; and it builds decently well for a while. The problem is that the story ultimately goes nowhere meaningful. It is just generic character drama, generic revelations about the plot, and a generic climax so devoid of meaningful weight or emotion that I was actually annoyed enough to type out this whole review. There are a couple other flaws unrelated to the story, such as player dialogue choices sometimes feeling very illusion-of-choice (for example the ability to "say something" or "remain silent"), dialogue choices that omit reasonable reactions to a situation in order facilitate rising tension, or the many times where I left a character interaction completely unsure whether I had said something that ended the conversation prematurely by picking an incorrect response. I don't know if the goal was to accurately emulate the vagueness of IRL interpersonal conversations, but it makes for a very poor player experience. To top my post-credits annoyance off, there exists an "epilogue" of sorts wherein you read and "write" letters sent between characters after the events of the game in a chronological order, which I think is actually really neat, if they weren't gated behind 24 hours of IRL wait time between each of the six letters. Seriously, why is that a thing. In conclusion, if you enjoy soap operas and/or are looking for a chill game with no emotional investment and some decent gardening-minigame interludes, you might like this. If not, there are many other narrative-focused point-and-click games with much better, more meaningful stories to tell.

被世界观和画风吸引，玩法也比较新颖，评分很高，就放心入手了。但实际体验下来很失望，叙事分为明线和暗线，暗线明明很有潜力，但没有好好展开，明线剧情有点恶心到我了，太狗血了，意义不明；玩法也很无趣，而且种子只有全图鉴，没有收集图鉴，不知道自己还差哪些；角色塑造也一般，全员谜语人，感觉主控命好苦...

Fantastic music and interesting story. Takes about 6-7 hours to 100% if you look up the missable stuff beforehand and take your time interacting as much as possible. Controller worked perfectly and I experienced no glitches or issues while playing.

我覺得這個游戲玩起來挺舒服的，故事有一種帶著雨後露水的氣息，還有酸澀感，這和風格音樂結合在一起配合得很不錯，喜歡這個。

6.3h一周目，短时间内没精力二周目打全成就了 被画风骗进来了……本来以为是视觉小说之类的游戏，实际上可玩性真的有点差，喜欢步行模拟器的可以入。基本玩法就是到处溜达和小镇居民对话，鼠标点击交互捡种子种花。种花很无聊没啥可说的（）上帝啊。前三章打游戏的时候让我突然回到了当初看《罪与罚》的时候，看的很无聊但是又不知道为什么也不知道哪来的信念就一定要坚挺着继续看完。打到大概第五章才开始慢慢觉得有意思，前面对我来说实在是有点坐牢。叙事节奏很慢。每个人形象塑造的还是蛮立体的，短短几句话就能看出来对话人的性格。和妈妈打电话的时候我真的无名火起，永远没说几句话就开始忙弟弟的事然后撂电话，真就那么忙吗女儿一打电话就忙的不行！画面真的很美，音乐也很美，比较适合自己一个人呆着心情很平静的时候玩。汉化很僵硬，感觉很多地方是直译缺乏了一些美感且非常人机，有时候真的不知道它在说什么，非常降低体验感，希望可以优化。有能力的可以直接看原文。据说繁中也不错。缺点是种子没有全图鉴......不知道自己到底有没有漏，这点对全成就党很不友好。

低开高走的剧情，但转念一想或许开头三天这样看似冗长的导入才能让人沉浸到故事的氛围中。一开始觉得主界面的花园玩法很冗余，但结尾后才意识到它隐藏的环境叙事以及作为游戏禅意的核心体验被提炼出来的必要性，真正的禅境花园说是）

【中评】 无视剧情可以当作花园种植模拟+时钟挂机游戏 一些剧情给我看迷糊了，mutate了也变不掉性缘吗？ 有些中文翻译也是怪怪的，上句不接下句。 [i]最后要是谜语老登化作春泥才更有诗意。[/i]