Mouthwashing

Steam gerçekten ilginç bir platform olmaya başladı. Mağazada ziyaret ettiğim her oyun veya vakit ayırdığım her yapımın ardından farklı oyunları önüme çıkarıyor. Arka planda seçimlerime göre şekillenen bir algoritma olduğunu artık daha net hissetmeye başladım. Mouthwashing oyunu ile bu sinsi algoritma ile tanışma şansım oldu. Oyunun açıklama kısmında 5 kişiden oluşan mürettebatın yaşadığı felaket olduğundan bahsediyor. Gerçekten en sade ve net haliyle anlatmamız gerekirse bu açıklama yeterli gibi gözüküyor. Ancak oynadığım her bölümde hikaye ve detaylar farklı bir yola doğru ilerledi. Klasik aynı gemide yer alan çalışanların sürüklendiği felaketten ziyade bir süre sonra oyunun dünyasında ismi geçen Pony Express adlı güç sahibi sermayenin karanlık tarafını hissediyorsunuz. Şirket içerisinde sunulan reklamlar, duvarlardaki posterler ve şirketin maskotu olan bir at(çok ironik) buraya hizmet edenleri tünelin ucunda bir ışık olduğuna inandırmaya çalışıyor. Disiplin illüzyonu altında bu çarkın parçası haline getirmeyi hedefliyor. Hatta bu yolda emek vermenin ve kazanılan statü, güç veya parayla yaşamanın kutsallık mertebesinde olduğu vurgulanıyor. Bu ayrıntılarda bu yapım bende çizginin dışına çıkmayı başardı. Pony Express uzayda lojistik alanında hizmet veren bir "evil corp" olarak gözümüze çarpıyor. Uzayın derinliklerinde ilerleyen bir lojistik gemisinin kaptanı olan Curly şirketten bir bilgilendirme mesajı alıyor. Mevcut görevin son teslimat olduğunu ve artık taşıma işleminin otomasyonla sürdürüleceğini öğreniyoruz. Bu mesaj ile birlikte hikayenin kırılma noktası başlıyor ve ekip içi çatışmalar patlak veriyor. Bu kriz anında şirket içerisinde yer alan herkes farklı reaksiyonlar vermeye başlıyor. Kaptan Curly: Şirketin mesajını olgunlukla karşılıyor ve istenildiği gibi bunu son ana kadar saklayarak değil, ekibiyle paylaşarak oyunun başlarında tarafını belli ediyor. Jimmy: Kariyer basamakları kisvesi altında ve statüko için her şeyi yapabilecek potansiyele sahip bir nevrotik. Çalıştığı şirket için uygun olan bütün niteliklerin vücut bulmuş hali. Daisuke: Gemide yeni göreve başlamış olan stajyer/rookie. Diyaloglarından anladığımız kadarıyla mevcut görevi için son derece heyecanlı ve kendini ispatlamaya çalışıyor. Swansea: Ekipteki en deneyimli insan olduğu her sözünden belli oluyor. Bu düzende uzun süre yer almış ve artık bunu romantize etmeyi bir kenara bırakmış. İşsiz kalacağını öğrendiği andan itibaren şirkete olan isyanını her fırsatta dile getiriyor. Anya: Kurumsal sömürünün en karanlık tarafını sembolize eden kadın figür. Pony Express bu hanfiniyi gemiye medic olarak gönderiyor. Ancak kendisine doğru düzgün bir muayene imkanı veya ekipman bile verilmiyor. Hikayede Anya'nın olabilecek ciddi yaralanmalarda çok etkili olamayacağı özellikle vurgulanıyor. Pony Express içinde sadece 5 kişinin yaşayabileceği mikro yaşam alanı sunan, ancak devasa depoya sahip olan bir yük gemisi ile bizleri karşılıyor. Yaşanan olayları Jimmy ve Curly'nin kamerasından farklı zaman dilimlerinde öğreniyoruz. Bu da hikayeye farklı katmanlar ekliyor. Karakterlerin söylediklerinden yola çıkarak hikayenin gidişatı konusunda fikirler edinebiliyoruz, ancak yine de son ana kadar merakımı kaybetmeden oynatmayı başardı. Oyunun görsel tarzı PSX ile retro arasında bir seviyede yer alıyor. PlayStation dönemindeki görsel sınırları aşan oyunda; dinamik aydınlatma ve gölge oyunları yer alıyor. Ancak bunları low poly ve modern bir tarzda yapıyor. Hikayede ilerledikten bir süre sonra oyun (özellikle Jimmy sekansları) insanın bilinçaltında gezinen, grotesk soslu ve son derece sembolizmle donatılmış haritalar ile kozunu oynuyor. Tasarımlarda bolca yer alan merdivenler ile kariyer basamaklarını tırmanan işçilere işaret ediyor. Gemide yer alan yıkımın ardından etraftaki kan ve bozuk ekranlar şirket maskotunun sempatik olmak için kıvrandığı anonsları ile çok tezat bir atmosfer oluşturuyor. Mouthwashing, sadece uzayın çaresizliğinde geçen bir hayatta kalma mücadelesi değil; kurumsal çarklar arasında ezilen işçinin kabusunu yüzümüze vuran sert bir ayna. Tünelin ucundaki ışığa ulaşmak uğruna neleri feda ettiğimizi sorgulatan bu deneyim. Uzayda retro estetik ile iyi işlenmiş bir kurumsal travma.

I belong to the John Carmack school of "stories in games are pointless" but this was fantastic. Once you understand what's going on, the story becomes predictable, but it's done so well the effect is not lost. Despite being a walking simulator, this is an achievement in video game storytelling. Great job, easy recommendation.

Come mierda Jimmy ojalá ardas en el infierno junto a aimep3

Great story filled with dread! Wish I could replay it again for the first time :)

Phenomenal

i feel very conflicted about this game. it does a stellar job at building an unsettling atmosphere. there are some genuinely horrifying moments. the visuals and sound design are fantastic. the characters feel grounded in reality. the downside is that there are multiple segments that, for me, really disrupted the pacing and ground the narrative to a complete halt. there's one part in particular that i just got completely stuck on and all of a sudden i wasn't enjoying watching the story unfold anymore and instead getting frustrated trying to work out what the game wanted me to do to progress through an abstract puzzle room. it kinda lost me towards the end, unfortunately. i'm still going back and forth on whether i'd actually recommend it to people. ultimately i do think that the good parts outweigh the shaky ones. it's a very unique game and there is a lot to appreciate about it. i'd say pick it up in a sale if possible and see what you think.

Trochę się zawiodłem.... Bardziej przez swoje oczekiwania niż jakość gry, bo nasłuchałem się masy zachwytów, a to jest po prostu bardzo w porządku produkcja. Mouthwashing można określić mianem symulatora chodzenia. Rozgrywka polega głównie na eksplorowaniu statku transportowego Tulpar, który po tajemniczej katastrofie dryfuje w przestrzeni kosmicznej, oraz na rozmowach z członkami załogi. Historia jest liniowa, ale opowiadana nielinearnie – narracja przeskakuje między wydarzeniami sprzed katastrofa jak i po niej. Przejścia między wydarzeniami wyznaczane są przez zakłócenia, które wyglądają tak, jakby gra się zacinała albo psuła. Problem jest taki, że fabuła tej produkcji średnio mnie zaangażowała. Podoba mi się absurdalny humor, dziwne i czasem niezręczne dialogi oraz proste mechaniki, które wspierają opowieść. Oprawa audiowizualna również jest bardzo oryginalna i świetnie pasuje do horrorowego klimatu. Doceniam sposób, w jaki gra operuje dźwiękiem. Z racji tego, że tytuł jest oszczędny w animacjach (postacie jedynie coś bełkoczą, nie poruszają ustami, a my widzimy tylko napisy), wiele rzeczy rozgrywa się poza ekranem. Same odgłosy wystarczą jednak, aby gracz dopowiedział sobie resztę. Sporo jest tu również onirycznych scen: ogromne przepaście, spacerowanie po morzu krwi, z którego wyłaniają się drabiny, czy pościg na cmentarzu skąpanym we mgle. Może to być konfundujące, zwłaszcza że historia przeskakuje między różnymi wydarzeniami. Twórcy chcieli jednak zaserwować mocny horror psychologiczny i w jakimś stopniu im się to udało. Gra porusza ciężkie tematy i nie podaje nam rozwiązań na tacy – sami musimy połączyć kropki, aby zrozumieć zachowania bohaterów. Generalnie nie jest to zła produkcja. Twórcy chcieli opowiedzieć konkretną historię dostępnymi środkami i osiągnęli zamierzony efekt. To na pewno nietypowy tytuł, który potrafi jednocześnie poruszyć i obrzydzić. Myślę, że to tytuł dla konkretnego typu odbiorcy. Więcej recenzji na moim instagramie - adasaleks