Puzzle, acz nie takie gdzie dopasowujemy kawałki, a raczej obracamy konkretny klocek, aż znajdzie się we właściwej pozycji. Dużo klocków. RPG, acz nie takie, gdzie w miarę progresu fabularnego docierasz do jednego z satysfakcjonujących finałów. Brak tu fabuły czy postaci, z którymi można wejść w bardziej zaawansowane interakcje. Łamigłówka, acz nie taka gdzie zmuszasz komórki mózgowe do wysiłku w celu odnalezienia rozwiązania, a raczej aby wyłączyć neurony w okolicy nadgarstka, bo nadciąga jego cieśnia. Zamiast sprytu przyda się bardziej ośli upór w klikaniu.
Początki były obiecujące: niby klikanie w różne pola w celu odsłonięcia obrazka, ale także doprawione mechanikami RPG. Brzmiało co najmniej ciekawie. Przed pierwsze kilka godzin gry nawet było. Mamy dwie postacie do wyboru: elfa i wróżkę. Czyli jest jakieś urozmaicenie gry. Tyle że zbyt subtelne. Większość zdolności jest im dana z tej samej puli, z mniejszej są te mające odróżniać jedną od drugiej. No i oczywiście pewne przedmioty będą predestynowane dla uskrzydlonej, a drugie dla koleżki fruwającego na kawałku gruntu. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby korzystać z elfich jako wróżka i [i]vice versa[/i]: po prostu bonusy do umiejętności rasowej zostaną niewykorzystane. Sam styl gry za mocno się nie zmieni, bo wzmiankowana różnica umiejętności dotyczy ledwie kilku, a i tak lwią część naszej gry stanowi nerwowe klikanie w przycisk myszy. Jasne, część wyuczonych w miarę zdobywania poziomów postaci umiejętności pozwala biernie robić to za nas, ale szybciej to się odbywa, gdy weźmiemy sprawy w swoje ręce.
Przydatne przedmioty - najczęściej związane jakoś z naturą czy szeroko rozumianym wtórnym wykorzystaniem - pozwalają nam zwiększyć poziom umiejętności i dzielimy je na te użytku bezpośredniego: kapelusze, różdżki, płaszcze, itd. oraz noszone w specjalnie wydzielonym miejscu w ekwipunku talizmany. Co jakiś czas warto wyrzucić z plecaka - spokojnie, przyroda sobie z tym poradzi - zbyteczne przedmioty. W nagrodę otrzymujemy ściółkę czyli eko-walutę za którą duchy drzew mogą ofiarować dodatkowe moce na użytek walki z klockowym obrotem mozaik. Zdarza się też, że znajdujemy w trakcie gry śmieci. Literalnie. Butelki z plastiku, metalowe puszki, złom i temu podobne. Tego akurat sobie tak na luzaku wywalić w krzaczory nie możemy, w sumie byłoby to dziwne w tytule o ekologicznym przesłaniu. Z tym śmieciowym barachłem zmuszeni jesteśmy czekać, aż wśród klocków pojawią się pojemniki na śmieci i dopiero wtedy w pełni czerpiemy z benefitów utylizacji. Dostajemy punkty wdzięczności pomagające w szybszym rozwoju postaci. Co ciekawe: nie ma problemu z wywaleniem śmieci kiedykolwiek i gdziekolwiek w trakcie gry - po prostu nie dostaniemy za to ściółki. Wyrzucenie przedmiotu wymaga odczekania zanim coś z tego przyjdzie uszczknąć, ale w sumie czas nie stanowi w grze żadnego zagrożenia. Po prostu go tracimy w realnym świecie poza ekranem.
Bo tak naprawdę choćby i napotykane w grze utrudnienia nie są żadnym wyzwaniem - bo jak mają być, skoro nie da się przegrać? Absolutnie niemożliwe, chyba że przeciągając się wyłączycie niechcący komputer z zasilania. Ponownie: jedynym wyzwaniem jest czas. Nawet wybieranie trudniejszego Strumienia Czasu nie sprowadzi na nas widma porażki. Zaletą jest, że nie będziemy odczuwać frustracji z tego czy innego powodu, ale mocną wadą, że mało tu gry w grze. Gra nie wymaga od nas niemal żadnych zdolności, refleksu czy myślenia strategicznego. Wystarczy beztroskość w zarządzaniu dostępnym czasem, wytrzymałe nadgarstki i odporność na znużenie powtarzalnymi czynnościami wykonywanymi z umiarkowaną dozą dokładności: bo obrazki możemy sobie przybliżać, aby łatwiej kursorem namierzyć interesujący nas kawałek mozaiki. Odrobinę frajdy mamy przy konieczności gospodarowania miejscem w plecaku i kalkulowania co zachować, a co przerobić na ściółkę, ale ekscytacja tym mija wraz z kolejnymi setkami tysięcy kliknięć.
Produkcja nie ma żadnej określonej fabuły. Znajdujemy drzewo, czytamy cytat z książki, którym nas drewniane dziewczę raczy, dołączamy ją jako sojuszniczkę i lecimy do następnej - z jeszcze bardziej zakopaną w polach do odpukania. O ile na początku są to liczby dwucyfrowe, to w miarę grania drzewa skryte są za coraz większą liczbą kliknięć. Ortopeda już zaciera ręce. Albo opadają mu ręce - zależy jak się trafi. Zamiast fabuły mamy tak naprawdę otoczkę ideologiczną. No właśnie...
Ekologia jest świetna, sam jestem zwolennikiem rozwiązań i propagowania proekologicznych treści. Tyle że aby to jakoś działało, to musi mieć sens. A ten bierze się z wielu źródeł. Pierwszym chyba byłoby coś na wzór lekarskiego: [i]primum non nocere[/i]. Czyli - porównując - ratując przyrodę najlepiej byłoby jej przy tym nie niszczyć. I tu ma miejsce porażka. Bo kilka cytatów z książki w tematyce szamańsko-ekologicznej czy pokazanie, że śmieci jednak w lesie są i fajnie byłoby, aby ktoś: wróżka czy elf z pomocą szopów (serio, ja tego nie wymyśliłem) - je stamtąd wyniósł, to z mego punktu widzenia bilans ekologiczny jest taki sobie. Za to średnio mi do tej malutkiej cegiełki (z pewnością z naturalnie osuszonej gliny) pasuje użytek do tego aplikacji zrobionej z pomocą AI. I tu nie wiem czy autorzy są cyniczni czy naiwni. Utrzymanie AI oznacza zużycie sporych ilości energii elektrycznej, co już samo w sobie generuje niepotrzebny ślad węglowy i do tego zużywa wodę - bo infrastruktura tego typu wymaga też chłodzenia. Ja wiem, że AI używa się też w celach naukowych i może stanowić jakąś pomoc przy wyliczeniach czy analizie danych. Spoko. Ale tu zostało użyte do wygenerowania obrazków i do mnie stwierdzenie, że "teraz każdy tak robi" zupełnie nie trafia. Wzmacnianie procesu zmian klimatycznych, aby zwrócić uwagę na zaśmiecanie lasów jest żałowaniem róż, gdy lasy płoną, parafrazując. Powtórzę: marnowana jest energia i woda, aby stworzyć średnio estetyczne obrazki trzaskane taśmowo. Nie ma w tym kreatywności, kunsztu czy głębi. Obrazki są zwyczajnie kiczowate i bezduszne - a wszak dusze mają przedstawiać. Czyli w sumie to byłby drugim aspektem dysharmonii z ukazywaną ideologią, a wykonaniem. Brakuje tu autentyczności i świadomości ekologicznej. Gra chce być proekologiczna, ale kończy się na moralizatorskich cytatach i pogrożeniu paluszkiem zaśmiecaczom terenów leśnych, przy jednoczesnym wspieraniu technologicznych molochów, które akurat ekologię mają gdzieś, jak długo tabelki u księgowych się zgadzają.
Osiągnięcia też zasługują na burę z mojej strony. O ile większość - jak sama gra - wymagają wyłącznie samozaparcia, to jedno zmusza użytkownika do korzystania z zewnętrznych aplikacji, aby je uzyskać. A dokładnie to chodzi o te związane z oszukiwaniem. No na gniew Gai: jeżeli do mych rąk trafia produkt, to lubię gdy jest ukończony i nie wymaga dodatkowych składników. Jeżeli zamawiam w restauracji zupę, to też nie muszę do talerza wrzucać przyniesionej przeze mnie marchewki, prawda? Oczekuję, że bulion już taką w sobie ma.
Muzyka w grze zdaje się nie być - dla odmiany - tworem sztucznej inteligencji. Była w porządku. Nie zostaje w głowie po wyłączeniu gry - co można na równi widzieć jako wadę i zaletę.
Gra miała w sobie ciekawy koncept, ale został on zarżnięty przez monotonną na dłuższą metę rozgrywkę i leniwe zaśmiecenie graficzne (nie tylko, ale to najbardziej widać od strony zwykłego użytkownika) przez SI. W oferowanej cenie można znaleźć ciekawsze sposoby spędzania czasu przed ekranem, takie stanowiące choć cień wyzwania, dla odmiany.
ZALETY:
- Łatwo nauczyć się obsługi
- Typowa dla RPG radość z odnajdywania ekwipunku i kombinowania z nim
WADY:
- Powtarzalność klikania
- Małe różnice pomiędzy postaciami
- Pozorna ekologiczność
Osoby, które grałyby w tę grę:
- John A. Kimberly
- Erling Persson
- Mike Wirth
Osoby, które nie grałyby w tę grę:
- Henry David Thoreau
- Amanda Brennan
- Morgan Sung
