Misericorde: Volume One

A wonderful VN with a gripping story so far!

i have yet to see the ending and i'll update my review after the ending but so far i really enjpyed it, the characterization is really good, and i really like the theme of this vn

very clever, funny, and compelling in some ways. incredibly frustrating in others. it's worth giving a shot if you're curious

Gdy przejdziesz dziesiątki różnych powieści graficznych/eroge a zobaczysz jeszcze drugie tyle może ci się wydawać, że znasz gatunek na wylot. A to wszystko guzik prawda. Golizna czy wieczne uganianie się na dziewczynami po przeróżnych szkołach to zdecydowanie nie wszystko co mają do zaoferowania gry z tego gatunku. Zawsze trzeba wychodzić z założenia, że bez względu na to ile byśmy o nim nie wiedzieli nie wiemy o nim tak naprawdę nic. Tylko w ten sposób możemy odkryć prawdziwe skarby. Inaczej nie da się wytłumaczyć szoku jaki przeżyłem przy pierwszym zetknięciu się z Miericorde. W najśmielszych snach nie spodziewałbym się, że historia o zakonnicach z pewnego angielskiego zakonu z końca piętnastego wciągnie mnie jak kamfora. Ta całkowicie niepozorna czarno-biała visual novelka może i nie ma dubbingu, ale ma wszystko to co powinien mieć każdy szanujący się przedstawiciel tego gatunku. Zacznijmy od intrygi z początku, która całkowicie wywraca do góry nogami spokojne klasztorne życie głównych bohaterek. Bez odpowiedniego zawiązania historii już na samym początku ciężko będzie wciągnąć czytelnika w wir wydarzeń. Ważny jest też klimat, który budują tutaj zupełnie niespotykane w innych visual novelkach realia, chemia pomiędzy bohaterkami, z których każda ma jakieś cechy wyróżniające je spośród innych oraz przede wszystkim kapitalna ścieżka dźwiękowa. Myślisz sobie, że jak gra jest utrzymana w klimatach kościelnych, to na pewno usłyszysz jakieś gregoriańskie psalmy. Nic bardziej mylnego. W Misericorde bit jest tak gęsty, że jeden nóż nie wystarczy, żeby go całego pokroić. Spokojne melodie przeplatają się tu z dynamicznymi, aby odpowiednio podkreślić wagę danej sceny, a linia basowa w kolejnych trip-hopowych aranżacjach cudownie łechce uszy słuchacza. Jednak najlepszą rzeczą w tym tytule są jego główne bohaterki. Ludzie, którzy nigdy nie byli w żadnym zakonie z politowaniem patrzy na zakonnice, które zawierzyły swoje życie Bogu, rezygnując z ziemskich pokus i uciech. Bohaterki w Misericorde może i są czarno-białe, nie znaczy to, że nie mienią się wszystkimi barwami tęczy. Starają się cieszyć życiem, swoimi codziennymi obowiązkami oraz przede wszystkim swoim towarzystwem. Przeklinają, dogryzają sobie, przechwalają się, mają swoje humory i są niezwykle charakterne. Nie da się ich nie lubić. Grałem w mnóstwo gier z fabułą na jedno kopyto, gdzie protagonistą kieruje zemsta albo chęć uratowania świata. Nawet w tej materii Misericode potrafi zaskoczyć. Jak sama jego nazwa wskazuje jego motywem przewodnim jest miłosierdzie i łaska, czyli tematyka, której próżno szukać w innych produkcjach.

My friend who really likes Umineko bought this for me. She said it was really good. It is. And it is also very Umineko in the ways I rarely see, especially that secret scene, so if you like Umineko, specifically the metafiction aspects and trying to figure out whether the events in a story are literal magic or have some other explanation, then you will like this. Ended with one hell of a cliffhanger and you better believe I'm going to buy the next part.

Couldn't even get through more than about an hour of it because the "hehe" in every other sentence at that point was just extremely jarring. Honestly even "haha" would've been an improvement but honestly should've been left out entirely, it's redundant and doesn't add anything, in fact it subtracts from the writing significantly especially considering the story is set in 1482. I think it was added to try and attempt to portray the narrator as unstable, but it was completely unnecessary because that much was already clear.

Peak VN. Darcy is such a queen