Oczekiwanie na zamówiony headset VR było ciekawym przeżyciem. Kilka dni zapalonego czekania, które wykorzystałem na zapoznanie się z produkcjami na gogle wirtualnej rzeczywistości. Im głębiej grzebałem i poznawałem coraz to więcej śmielszych pomysłów, zapragnąłem czegoś prostszego. Coś, o czym od razu pomyśli się po chwyceniu takiej technologii. Strzelanki, walka na miecze, strzelanie z łuku i wspinaczki to dość podstawowe pomysły, ale to nie było to. Jak na prawdziwego geeka przystało, zapragnąłem… Wcielić się w gigantycznego potwora niszczącego miasta! Czy [b]King Kaiju[/b] spełniło moje oczekiwania? Niestety nie do końca...
[h1] FABUŁA [/h1]
[i]Śpijcie spokojnie, zestawienie bez większych spoilerów![/i]
Próżno szukać tutaj oprawy fabularnej, czy jakichkolwiek zarysów fabularnych — wcielamy się w gigantycznego potwora i zaraz po wyjściu z jajka, przystępujemy do szerzenia zniszczenia, uprzykrzając życie malutkim ludzikom nieudolnie starającym się uciec jak najdalej.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=1910753604
[h1] MECHANIKA/ROZGRYWKA [/h1]
Rozgrywkę rozpoczynamy z wnętrza wielkiego jajka, które jest umeblowanym domem potwora, w którego się wcielamy. Po umeblowaniu możemy zorientować się, iż nasza postać traktowana jest jak dziecko — sekcję ustawień gry stanowi tablica z suwakami, na stole mamy planszę wyboru poziomu z maskotką przypominającą potwora, a lampka — oprócz funkcji wyłączenia gry poprzez wyłączenie lampki — pozwala na tworzenie postaci z cienia. Prawdziwa zabawa rozpocznie się jednak wtedy, gdy „wyjdziemy” z jajka poprzez rozbicie go od wewnątrz.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=1910753338
Wtedy też magicznie zostajemy przeniesieni na płaską mapę, na której znajduje się niewielkie miasteczko. Nie wiem, czy można z moich słów wyczytać frustrację, więc spróbuję Wam to zobrazować za pomocą gry Minecraft. Kojarzycie opcję wygenerowania płaskiego świata, często używaną przez wytrwałych budowniczych? No to taką sytuację mamy tutaj — płaski, gigantyczny teren z kilkoma klockami na samym środku i naszą postacią. Postacią, która może przemieszczać się normalnie za pomocą nóg, a kiedy wielkość pomieszczenia zacznie nas ograniczać, możliwe jest „przeniesienie” się w inne miejsce za pomocą tak zwanych „żabich skoków”, czyli teleportacji jednym przyciskiem. Kiedy to opanujemy, możemy niszczyć, a robimy to za pomocą swoich łapek. Co prawda mamy pazury i nasze łapy możemy uformować w pięść za pomocą spustów kontrolera, jednakże to nic nie zmienia względem szerzonej przez nas rozwałki. Otoczenie niszczy się wtedy, kiedy napotka na siatkę kolizyjną innego obiektu, czyli nic nadzwyczaj skomplikowanego, jednak poziom immersji spada poniżej zera.
Brzmi to nudno i prosto, co nie? No niestety tak, a zniszczalne elementy umieszczone na pustych, płaskich terenach wcale tego nie zmieniają. Na naszej drodze staną budynki różnej wielkości, ale każdy niszczy się tak samo. Podobna sytuacja z wyrywaniem drzew i latarni ulicznych. A o próbie „bawienia się” samochodami lub cywilami nawet nie wspomnę, gdyż jest to niemożliwe — obiekty niemal od razu ulegają destrukcji po kontakcie z potworem. Plansze podobnie niczego nie ułatwiają, chociaż zmienia się wielkość zagospodarowania otoczenia. Pierwsze trzy lokacje polegają na wypełnieniu jakichś celów, o których postępach informuje nas latający nad naszą głową helikopter. Ostatni, czwarty poziom to typowy sandbox, gdzie możemy bawić się tak, jak nam się tylko podoba.
[h1] OPRAWA GRAFICZNA [/h1]
Prosty, kreskówkowy styl graficzny może i nie zwala z nóg, aczkolwiek pasuje do produkcji. Słabo sprawdza się zróżnicowanie modeli, gdzie dopracowano w sumie tylko budynki. Ludzie, drzewa i samochody — wszystko jest takie samo, nie licząc kolorystyki. Animacja też nie urywa czterech liter, chociaż pomysłowo zaanimowano „żabi skok”, który nie wprawia w mdłości, ale wygląda dość efektywnie. Czasami w naszych zielonych łapskach widać kontrolery, co ponownie psuje już brakującą immersję. Jednak wszystkie pozytywy [b]King Kaiju[/b] zasłania wszechobecna pustka, która zniechęca do rozgrywki.
https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=1910753010
Gra wygląda ciekawie tylko w trybie widza, gdyż rozgrywka jest pokazywana wtedy z latającego nad nami helikoptera telewizyjnego, emitującego na żywo wydarzenia. Trochę to śmieszne, kiedy widz może bawić się lepiej od gracza, no ale niestety tak to wygląda.
[h1] UDŹWIĘKOWIENIE/MUZYKA [/h1]
Muzyki w sumie bym się nie przyczepił, ale w tak pustym otoczeniu odgrywanie w kółko tego jednego jingla dość mocno zaczyna irytować. Lepiej jest z efektami dźwiękowymi, czego zasługą jest zastosowanie techniki dźwięku przestrzennego. Doskonale wiemy, z której strony dobiega dany krzyk lub warkot silnika, ale nie ma to większego zastosowania podczas rozgrywki.
[h1] PODSUMOWANIE [/h1]
Będę szczery. Treść [b]King Kaiju[/b] jak najbardziej jest adekwatna do ceny, jednak twórca miał większe plany i możliwości, z których zrezygnował. Z dnia na dzień uznał, że gra nie znajduje się już we wczesnym dostępie i opisał, że to finalne wydanie jego projektu. Puste, irytujące, nudne i niewykorzystujące w pełni technologii finalne wydanie… Kilka minut nużącej rozgrywki, której jedyną atrakcją może być chęć zdobycia wszystkich osiągnięć, które mimo to nie są ani fajne, ani trudne do zdobycia. [b]King Kaiju[/b] nie był wart mojej uwagi i pociesza mnie tylko fakt, że na rynku jest więcej tytułów VR nazywanych „symulatorem Godzilli” — kiedyś trafię na taki, który spełni moje geekowskie pragnienia.
[quote=Szynka013]Jeżeli moja recenzja pomogła Ci przy podjęciu decyzji nad zakupem, będę wdzięczny, jeśli zaobserwujesz moją [url=https://store.steampowered.com/curator/33046115-Fridge-Friends/]stronę kuratora Steam[/url], co na pewno zmotywuje mnie do dalszej pracy.[/quote]
