Niesamowite - okazjonalnie obawiam się (świetny strach btw), że nisza staroszkolnych survival horrorów ignorujących przyczepienie kamery do bohaterki/a wyczerpie się - studnia inspiracji wyschnie i tego typu pierdolenie. A potem trafiam na Ground Zero.
Grę, która za punkt wyjścia i poprawy postawionych podstaw, obrała dwie gry (potencjalnie trzy, a nawet cztery) - Resident Evil 3 (i 2) i Dino Crisis 2 (i 1), niby podobne do siebie gry, ale różniące się w sposobie podejścia, bowiem gdy jedna to gra akcji podszyta survival horrorem, druga idzie w kierunku porzucenia horroru, by zaoferować doświadczenie bliższe grom arcade, wraz ze zdobywaniem waluty i sklepem do jej wymieniania. Więc jak GZ łączy te podstawy?
Przede wszystkim rozgrywka, która mimo premiowania jednego sposobu gry nad drugim, daje swobodę w wyrażaniu swojego stylu gry. Bo tak, możemy grać klasycznie dla gatunku - strzelać we wrogów silniejszych bądź omijać ich, skanować ich truchła dla waluty, tę wymieniać na fanty przy pokojach zapisu.
Ale jest też opcja druga - mamy nóż. A gra nie ignoruje tego faktu, oferując parę rzeczy dla uzupełnienia tego faktu, jak stopień jakości skanowanych trucheł oraz parowanie i uniki. I moment nauczenia się tego, jak wrogowie atakują i całego rytuału idącego za unikaniem, parowaniem i sprzedaniem kopniaka przy rytmicznym spamowaniu ataku - to jest radość.
Radość z tego, jak mocno system, przedstawiony lata temu w jednej z moich ulubionych gier, w końcu działa lepiej, bo unik w tym wypadku faktycznie robi robotę i nie czuć, jakby działał, a nie mógł.
W dodatku gra stara się bardzo mocno, by średnio wydłużony czas kampanii względem konkurencji, był zróżnicowany i tu wchodzi wybieranie ścieżek fabularnych, jak i samo rożnicowanie atmosfery przemierzanych lokacji. Jestem na ten moment w trakcie drugiego przechodzenia gry alternatywnymi ścieżkami i jak na grę starającą się rozwinąć pomysł, gdzie się da (np komisariat policji i jego piwnica, przemierzanie Daejon łódką itp), więc nawet podczas ponownego przechodzenia czuję, że faktycznie przechodzę nieco inną grę. Jest w tym dusza scenariuszy A i B z klasycznego RE2, ale zaimplementowana jak rozwidlenia z RE3, gra więc dba o to, aby wraz do rdzenia zabawy zaimplementować wybór charakteru spektaklu.
A to jest spektakl, grafika stylizowana na wczesną grafikę PS2/póżną PSX nie ujmuje piękna, tła i statyczna kamera dodają nastroju całej opowieści, budując wspaniale klimat zniszczonej plagą Korei, która zresztą nie jest tak eksplorowanym miejscem w grach jak już przemęczone USA. Oświetlenie, fakt, że latarka faktycznie rzuca cień na otoczenie (i na wrogów) - gra buduje swoją atmosferę bardzo skrupulatnie. Dodaje do kinematografii jeszcze fakt, że scenariusz, chociaż jest dość prosty, jest na tyle głęboki, by było miejsce na związanie się ze światem i przejęcie intrygą, jak i na tyle dobrze odegrany, że przejmujemy się także bohaterami, w tym wypadku - Seo-Yeon, Evanem i Izabelą. Każda postać, chociaż Izabela balansuje na granicy kliszy, ale to nie odejmuje jej sprawczości i prezencji, jest odegrana profesjonalnie i przyjemnie do podziwiania. Seo-Yeon jest z grona najbardziej przyziemna, ale jednocześnie najmniej podważająca decyzje wojska, co buduje dobry konflikt wewnętrzny i dobrze odbija się od bardziej luźnego, lecz skłonnego do wątpliwości Evana, jak i oportunistycznej Izabeli. Kampania, mimo okazjonalnego dłużenia się, czy to ficzerem, czy to rozległością aren, jest w swojej naturze klasycznym, ale dobrym blockbusterem, który też nie próbuje oddawać hołdu słabą grą aktorską, a raczej stara się traktować relatywnie poważnie. Z niezłą muzyką, ale zdecydowanie lepszym sound designem i efektami dźwiękowymi, wszelkie odbicia, bloki, strzały są soczyste jak powinny być.
Więc tak, bałem się, że się studnia wyczerpie, że nisza niezależnych horrorów powoli będzie wymierała... Ale dostałem póki co kolejny powód, by być spokojnym o nią.
