Going Under

Low key one of my fave games. Fun fighting beat-em-up style action, cute bite sized story and nice art. It´s both frustrating and relaxing at the same time (bit of a souls-like energy), but when you get into it time flies. Nice pickup at reasonable price during sales. Only complaint is the unfixed bugs you encounter during overtimes (6-7 mostly). It´s been years since the game was patched so there is little chance it gets fixed. If not for that I would give the game 9/10, but with the ruined ending for devoted players I can do no better than 8/10.

https://sesl0ver.dev/patches/going-under 한국어 패치 배포합니다.

This is a shockingly underrated roguelite which, if made now, would totally reference prediction markets.

A good little roguelike and little is unfortunately a bit abundant in this regard. The characters and story are quite nice as well as the whole game just dunking on tech startups makes the whole thing very charming. The art style is very cute and gets a lot out of what inspired it being the drab lifeless corporate art style which actually has become less prevelant in recent years, which I'm still uncertain whether or not dates it. Combat can be quite fun with it getting frantic when you break all the weapons in your hands, quite a fun use of durable weapons but sadly conflicts with my brains neurochemistry that dictates I must save the good item/potion for a time that never comes quite badly despite the fact I think a lot of the game is meant to prevent that I find myself dying/taking hits instead of using what is at my disposal. The roguelike elements are pretty damn good too with you getting unique skill when can lead to some weirdly builds such as just do the limp bizkit and roll at your enemy or just throw junk at them. Sadly the map layouts don't deliver on this stellar format presented, the layout of a dungeon quickly becomes familiar as for the most part all of them will play the same with little deviation and once you complete three you will then have to replay those same three again. Not to mention quests that will have you going back into these dungeons. Unfortunately once you reach this point of a rather repetitive loop you will find the games charm might be all that's keeping you as opposed to the gameplay which starts getting rather samey along this point. Do all the dungeons a second time, fight the final dungeon with a rather hard final boss, close out the game with a short and sweet ending and roses. It's still good despite my complaints but I see why the game has a rather low completion ratem not to mention the fact the game has a rather harsh difficulty curve. All in all good just a touch repetitive.

“In the midst of winter, I found there was, within me, an invincible summer.” — Albert Camus This game was very difficult to 100%. The achievements are straightforward, but oh my, are they grindy. There are quite a few that you will get just by playing the game normally, but the Rolodex achievement and Imposter Mode take run after run after run until you just cannot run anymore. I am a slave to my own achievement hunting, so I endured and finished it in around 40 hours. However, I must make one thing clear: I thought you had to get every skill for the Rolodex achievement, and I probably spent about 5 extra hours doing that before finding out you do not have to. That being said, the game itself was really fun to play and had a super original and interesting story. It was enjoyable getting to know all of the characters and seeing how they interact with each other, along with the kick-ass protagonist. The game is filled with little details that keep your attention, such as business cards with funny descriptions for each person, random dialogue scenes, and small jokes scattered throughout. It was also very difficult. Maybe that is user error, but I struggled like a mf trying to beat some of the bosses and specific dungeons — cough cough Styx cough. That might actually be a good thing, though, because the difficulty made finally beating them feel satisfying. There are also tons of different playstyles you can try depending on the skills you end up with and the mentor you choose. There is a lot going on in this game, but most of it works together to keep your attention locked in. My largest complaint is solely the Rolodex achievement. It is one thing to have to collect that many business cards when you only run into one to three cards per dungeon run, but the cards themselves were so janky to actually land on the person you were aiming for. There were countless times where I was locked onto the person, attacked or threw the card, and it just completely missed. This was especially annoying with rarer characters, because you could finally get to the point where you see them and then lose the chance because the card just did not cooperate. I would recommend working on the Rolodex throughout the story instead of saving it all for the end, then cleaning up whatever you missed afterward. Overall, I would recommend Going Under to anyone looking for a funny, original, and (perhaps for people of my skill level) challenging roguelite. Especially for its price, there is a lot here to enjoy — just be prepared for the 100% grind to test even the most corporate girl bosses.

To naprawdę dobre, kurczę! Zostawiam recenzję na Steamie, bo to pomaga algorytmowi i więcej osób powinno zagrać w tę grę. Właśnie skończyłem Going Under (czyli widziałem napisy końcowe, wciąż mam tryb do sprawdzenia) i chyba pokuszę się o stwierdzenie, że podobało mi się bardziej niż Hades. Hmm. Kilka rzeczy, które w nim uwielbiam: Temat nie jest tylko opakowaniem; przenika praktycznie każdy aspekt gry, od jej struktury i koncepcji, po wrogów, broń i umiejętności (nawet aktualizacja „Praca z domu” to genialne połączenie naszej obecnej sytuacji z życia wziętej, scenariusza z gry i samego nowego trybu). Scenariusz jest bardzo błyskotliwy i dowcipny, niczym Aggro Crab, w którym atakuje kapitalizm, przemysł technologiczny, konsumpcjonizm, kulturę korporacyjną, automatyzację, wyzysk i wiele innych powiązanych tematów, a wszystko to z polotem, kreatywnością, humorem i sercem. To, jak to wszystko równoważy, jest imponujące. Myślałem, że kalambury i gry słowne Atomicrops są dobre, ale Going Under to istne szaleństwo. Rozgrywka nie jest tak bezpośrednia ani wciągająca jak w Hadesie, ale to nic, bo, kurczę, Hades był niebezpieczny. Walka jest luźna i ma więcej wspólnego z celowaniem L/Z z Zeldy i chaosem niszczącym pomieszczenia w Power Stone. Broń często się psuje, więc ciągle trzeba improwizować i chwytać, co się da, rzucając przedmiotami po drodze. To może być absolutna masakra, ale w najlepszym tego słowa znaczeniu. Dla mnie najważniejsza jest struktura i długość Going Under. Każdy upadły startup technologiczny to osobne, tematyczne lochy z unikalnymi wrogami, bronią i bossami, a ukończenie każdego z nich zajmuje około 30 minut. Wraz z osiąganiem kolejnych kamieni milowych, historia rozwija się i nabiera tempa, do puli dodawane są nowe umiejętności, lochy i bossowie się zmieniają, a jednocześnie trzeba żonglować i wykonywać różne cele mentorów. Wszystkie te warstwy sprawiają, że gra jest interesująca, a wielki finał/pojedynek to wisienka na torcie – jest po prostu świetna! Zajęło mi około 25 godzin, żeby przejść Hadesa po raz pierwszy i kolejne 25, żeby przejrzeć napisy końcowe. Skłamałbym, gdybym powiedział, że gra utrzymała tempo przez cały ten czas. Twoja ostatnia rozgrywka nie różni się znacząco od pierwszej. Hades był jedną z moich gier roku, ale szczerze mówiąc, cieszę się, że w końcu ją ukończyłem. Przejście napisów końcowych w Going Under zajęło mi 25 godzin (Twoje wrażenia mogą być inne) i bawiłem się świetnie od początku do końca. Gra jest różnorodna i pełna niespodzianek, więc się nie wypaliłem. Właściwie to chciałem więcej, co jest najlepszym uczuciem na zakończenie gry. Jest też „Tryb Oszustów”, który jest swego rodzaju rękawicą, więc chętnie go wypróbuję. „Oszust” jak „syndrom oszusta”, a dostęp do niego uzyskujesz poprzez lustro w swoim maleńkim firmowym mieszkanku. To bardzo mądra gra. Prezentacja również jest bez zarzutu, doskonale podważając popularną estetykę „Korporacyjnego Memphis”. Jest masywny, jasny i odważny, a grafika pięknie wyskakuje i przechodzi. Ścieżka dźwiękowa również jest fantastyczna. Edycja: istnieje obszerne demo, które warto sprawdzić, jeśli nie masz pewności. Dobra gra + Programista, który nie chce współpracować z NFT Hades, ale sceneria to miejsce pracy, a nie piekło… + Świetne puentowanie współczesnego gig Economy, na wiele zastosowań, zapewnienie grafiki poprzez rozmowy ze współpracownikami, upgrade, sposób wynagradzania itd.. Jest trochę straszne, trochę śmieszne i trochę smutno. - Zawsze ten sam boss na danym biomie. bo odpowiada na ideę tego biomu. Cała gra jest podporządkowana głównej idei. Tylko 1 szef/poziom :-( - wszelkie zmiany w zachowaniuch szeregowych pracow... potworów. Odpowiadają danemu biomowi, ale się nie zmieniają (w każdym razie do tego momentu nie różni się) + Postęp w grze późniejszej w relacji ze współpracownikami. Mamy do kolejnych kolejnych dialogów. Jeśli nie udało Ci się pokonać bossa, to postęp w relacjach (dialogowych) został zahamowany. - Nie można przewidzieć na przebieg dialogów. + Taktyka pokonywania zmian w zależności od biologii i zdolności. + Można niszczyć obiekty w grze i przesuwać je, a następnie przejść dołem (np. biurka) w zakresie możliwości taktycznych + biomy dostępne dla nich wydarzenia, które decydują, że wydarzą się losowo (nie wiem, co za to odpowiada) - lub + bossowie podlegają odstają od trudności przechodzenia samego biomu. Bossowie są rasistami. W czasie gry nadzorowanym tylko bossa w 1 biomie. +wykonywanie 1 runu nie jest długie (mniej niż 1h), ale poziom bossa może być wielokrotny. ... czekaj, czy to nie to samo!? Plusy: Ciekawe historie z ciekawymi zwrotami akcji Różnorodne potwory do pokonania Dużo humoru w niecodziennych sytuacjach Szeroko dostępny system rozwoju postaci Minusy: Grafika może być bardziej dopracowana Istnieje trudność wyboru celu następnego zadania Brak możliwości wyboru dialogów Going Under to świetna gra RPG z fikcyjną fabułą i poczuciem sensu. C

難しすぎる