Escape from Naraka

гра супернеякісна, бо був маленький бюджет, але за свої гроші непогана, я на розпродажі купив її і ще 2 гри за 55грн бандлом, тому рекомендую. По сюжету нашу дружину забирає портал в інший світ(нарака) і ми стрибнули за нею, а тепер пробуємо вийти з нього.По геймплею нагадує якийсь гостранер з абілками з овервотча(слоу-мо і заморажування, ну і звісно деш), також є боси З величезного плюса, можу виділити, те що гра легка для 100% досягнень та займе у вас 2-3 години, також за бажанням ви можете спідранити її та попадати у таблиці лідерів.Серед мінусів, можу виділити не супер зручне управління, в деяких моментах(при повторному проходженні) персонаж недолітав або перелітав, криві анімації ворогів

It’s fundamentally flawed in its design, creating an experience that feels harder than it needs to be. The precise platforming took me a while to get used to due to its old school approach, and I found myself thoroughly frustrated throughout my playthroughs. The game constantly demands sharp timing, instant reactions, and a whole lot of patience. To its credit, the movement feels smooth once you adapt, and the visuals aren't anything spectacular but there’s a striking style here that caught me off guard at first. The Balinese inspired environments look great, and you can tell care went into the world’s presentation. It carries that “hardcore challenge” identity some people love, and there’s a certain speed runner energy that rewards shaving off seconds and improving your lines. But the experience is also short, the learning curve is more like a cliff, and the lack of onboarding means you’re thrown into the deep end with little direction. It’s the kind of game where enemies are brutal, mistakes are punished harshly, and the sense of progress sometimes feels more stubbornness than satisfaction. And yet something kept dragging me back. Maybe it’s the slick movement system, maybe it’s the “just one more run” mentality, or maybe I just have an innate masochistic streak that refuses to let a game beat me.

Кривое поделье. По началу действительно похоже на дефраг. А дефрага сейчас не много, да еще и с индийской культурой. Но это поделье на ассетах, выдавленное их жепы, гдето с середины начинает показывать своё истинное лицо. Этог не дефраг. Особеность дефрага именно в том, что уровни идеально выверены под скоростное прохождение. Также механики передвижения, хоть по земле, хоть по воздуху филигранно отработаны. И да, в дефраг можно добавлять мобов, но суть мобов именно в том чтобы помогать использовать механики и ускорять передвижение. Тут собраны наеврное почти все, если не все, косяки начинающего разраба. Капустник из ассетов разного качества и стиля (да, тут не тока индия). Кривой платформинг. Убогая в своей сути идея "а дувайте в начале дадим абилку, а потом сделаем места где она не работает, и мобов на которых она не работает". Просто гениально. А еще есть диблойдные мобы которые застывают када на нх смотриш, и которые за секунду тебя убивают када ты отварачиваешся. Привет SCP-обьект какой-то там, который с.р.у.щая статуя, ломающая людям шеи. И тут есть здоровье, но часть мобов и ловушек тебя всеравно валят с одной тычки. А еще игра не сохраняет настройки. При каждом заходе выставляю разрешение по новой. Кривое поделье. Сложность тут не от хорошо продуманых испытаний и припятствий, а от кривых рук и мозгов разрабов.

This is one of those games where you have to find your way forward through countless trial and error and memorize each step. Repetition is usually the only way to find out exactly what is expected. The game is 3D platformer and so requires precise control, but doesn't have it. I played with a controller that isn't supported (why, developers, WHY?) and emulated it via Steam input, which made playing even harder, but I also tried K+M and it wasn't much better. Precise jumps are constantly required in 3D environments, but the distance can be just roughly guessed and the length of the dash jumps depends on the time the button is held. This all makes the game unfair frustration simulator. Also there is no way to select the chapter and their list doesn't unlock even after the game is completed. On the plus side, the optimization of the game is good and the environment is interesting, which is why I bought Escape from Narake in the first place. I paid around a dollar for it on sale, but it still feels overpriced to me. I should have watched the YT video instead.

-Poorly made -Achievements doesn't count properly -Can't do stages again after the finale -Short +Interesting ideas/Mechanics

0/10 tedious af

Floaty, imprecise controls, and hitboxes that make no sense. Just because you can doesn't mean you should.

I think Escape from Naraka is similar to SEUM: Speedrunners from Hell. But In Escape from Naraka, your overall score will be tallied up from crystals and artifact collected, damage taken throughout the level, and the time it took to complete the level (No level select option) Gameplay is great, good graphics. My biggest gripe in this game is the Enemy AI . AI is attacking/moving too fast, it FEELS like you're surrounded and there's nowhere to run, the only option is to fight, but you cant....kill (mostly) or outrun them (mostly). Overall I enjoyed Escape from Naraka, If you like SEUM: Speedrunners from Hell, you will mostly like this game

This game is good, the environment is good but the movement is very licin, and when i jongkok the speed is the same, and the dash ability is kinda jejerejedan but overall its a good game

Pierwszoosobowa platformówka, która zabiera nas do fantastycznego świata, w którym napotkamy istoty z indochińskich mitów, jak i nieraz wystrój danej lokacji odnosi się do tamtejszych kultur. Jednak to tylko ciekawostka i tło. Trzonem rozgrywki jest skakanie po platformach unikając przy tym potworów, opcjonalne zbieranie kryształów i jak najszybsze dotarcie do wyjścia. Im prędzej to zrobimy zbierając jak najwięcej kryształów tym wyższa dostaniemy ocenę i zajmiemy lepszą pozycję w tabeli z wynikami graczy. A łatwo nie jest. Biegając (w sumie jest to trucht, nie ma tutaj dynamiki) i skacząc po skalnych czy drewnianych półkach, bądź lewitujących skałach nieraz zmuszeni będziemy do wykorzystania swoich mocy, które zyskamy podczas gry. Pierwszą z nich jest pocisk mrozu, którą możemy rzucić na przeciwnika, aby na półtorej sekundy go spowolnić albo na ruchome przeszkody. Drugie to dash, czyli taki przeskok do przodu. Trzecia moc pozwoli nam na chwilę spowolnić biegnący wokół czas. Wszystkie są użyteczne i często będziemy z nich korzystać, choć spowolnieniem czasu długo się nie nacieszymy, bo zyskamy je pod koniec gry. Poza pokonywaniem platform, unikając upadku w przepaść, przyjdzie nam pokonywanie różnych pułapek jak wirujące kolce, ruchome podłogi, toczące się kule, ruchome platformy z kolcami i kilak innych. Oprócz tego na swej drodzy natrafimy na potwory, których przede wszystkim musimy unikać nie tracąc przy tym życia. Przeważnie będziemy na nich używać lodowego pocisku, aby ich spowolnić. Dotyczy to przynajmniej pierwszych napotkanych wrogów. Trudniej już będzie z kamiennymi gorylami, które poruszają się tylko wtedy, gdy na nich nie patrzymy. A poruszają się bardzo szybko. Odwrócony wzrok na sekundę może sprawić, że zginiemy. Jednak najbardziej irytującym wrogiem była pewna wojownicza kobieta, atakująca w postaci otaczającej ją sfery, która po sekundzie wybuchała. Niekiedy wrogowie występowali w grupach, co utrudniało przedostanie się dalej. Podczas rozgrywki będziemy ginąć dość często. W sumie nieraz nie mamy po prostu szans i giniemy, bo twórcy umieścili stwora gdzieś za rogiem albo nie obejmujemy wzrokiem przy pierwszym podejściu całości lokacji i może coś nas zaskoczyć. Sporadycznie można też zgubić drogę, ale na szczęście kluczowe przejścia sugerują rzucone pochodnie. Po prostu uczymy się danego poziomu na pamięć, jeśli zależy nam na czasie. Ja tylko chciałem ukończyć grę, więc nie zbierałem wszystkich kryształów i artefaktów a i tak gra dała mi w kilku miejscach popalić. Irytujące niekiedy było to, że platformy nie były do końca wymierzone i nierzadko je przeskakiwałem. To akurat nie powinno mieć miejsca w grze, która wymaga płynności i zaplanowania każdego ruchu podczas przejścia na jak najlepszy czas. Grafika jest taka sobie. Optymalizacja niedopracowana. Tekstury zawsze ładowały się kilka sekund po wczytaniu ostatniego autozapisu, czy rozpoczęciu nowego rozdziału. Poruszanie się też nie było jakieś płynne. Trochę się jednak zmuszałem do gry. Nie dostarczała mi zabawy jak chociażby Downward, Crystal Call, czy The Free Ones. Dla mnie średniak, ale jestem tutaj na "nie".