Dying Light: The Beast

good game, can only run 150-200 fps with 2x frame generation on :)

Powrót na właściwe tory. Gra bardzo przypomina jedynkę i The Following, zostawiając dwójkę nieco w tyle, co dla mnie jest ogromnym plusem. Fabuła jak to w tej serii nie jest wybitna, ale sprawdza się i jest zdecydowanie lepiej napisana i prowadzona niż w Dying Light 2. Przede wszystkim cieszy to, że akcent ponownie został położony na zarażonych i walkę o przetrwanie, kosztem kompletnie nieinteresujących ludzkich konfliktów i walk frakcji z dwójki. Jedynie główny antagonista mógłby być lepiej (częściej) wyeksponowany na ekranie. Przez całą grę widzimy go może ze trzy razy, na początku, w środku i na końcu fabuły i to tyle. Najlepiej było pod tym względem w jedynce, gdzie z Raisem mieliśmy znacznie więcej do czynienia, widząc "na żywo" to w jaki sposób postępuje. Był to mocno "Far Cry'owy" antagonista, ale w mojej opinii się to sprawdzało. O Baronie więcej dowiadujemy się z notatek czy nagrań niż z jego realnych działań. Inna sprawa, że jest to bardzo prosty i typowy w założeniach antagonista, tj. zły, eksperymentujący naukowiec. Wzorem jedynki, w The Beast znowu częściej będziemy walczyć z zarażonymi aniżeli z ludźmi, a noce znowu są znacznie bardziej ciemne i niebezpieczne. Zarówno parkour jak i walka bronią białą w mojej opinii zawsze stały w tej serii na wysokim poziomie i tak samo jest tutaj. Znacznie bardziej udanie względem poprzednich odsłon została wdrożona broń palna. Tutaj jest jej więcej, strzelanie wykonane jest znacznie lepiej, ale jednocześnie amunicji nadal jest mało a każdy strzał przyciąga wirali, co sprawia, że gra bronią palną jest dobrze zbalansowana. Zaimplementowany w tej odsłonie tryb bestii jest ciekawym urozmaiceniem, ale niestety tylko urozmaiceniem. Nie ma on zbytnio dużego wpływu na gameplay w skali całej gry, umiejętności przypisane do jego drzewka są dość standardowe i koniec końców nie odczułbym dużej różnicy gdyby tego trybu w grze nie było. Samo drzewko umiejętności jest bardzo liniowe i kolejne umiejętności odblokowuje się raczej bez większego namysłu, choć jedna gałąź umiejętności wydawała mi się znacznie bardziej opłacalna w początkowe inwestowanie niż pozostałe. Największą zaletą The Beast względem innych części jest mapa świata. Pięknie zaprojektowana, kompaktowa, a jednocześnie bardzo różnorodna. Od starego miasta, przez dzielnicę przemysłową i willową, aż po park narodowy i tereny rolne. Te ostatnie bardzo mocno przywodzą na myśl The Following. Rodem z The Following do gry trafiły również pojazdy, co niestety w moim odczuciu wypadło gorzej niż w tym pamiętnym DLC. Tam mieliśmy tylko i wyłącznie swoje buggy, ale mogliśmy o nie dbać w postaci instalowania ulepszeń i napraw. W The Beast mamy również tylko jeden rodzaj samochodu, pickup, który wala się w sporej liczbie na całej mapie, ale nie możemy w żaden sposób wpływać na jego osiągi i specyfikację. Całość została pomyślana w ten sposób, abyśmy szastali samochodami i zmieniali je co jedną podróż. W moich oczach to krok wstecz, względem tego co zaproponowało w tym aspekcie The Following. Całościowo ta gra to dla mnie piękny powrót do korzeni serii, wraz z bohaterem, którego bardzo polubiłem. The Beast to trochę mix wszystkich dotychczasowych odsłon z The Following i sprawdza się to bardzo dobrze. Chociaż pewne elementy, takie jak wszechobecne zbieractwo będące w tej serii od początku, zaczęło mnie w tej odsłonie już dość mocno męczyć. Chciałbym by przyszła, potencjalna odsłona tej serii nieco to ograniczyła.