Prawdą jest, że od małego jak Krzyś widzi dinozaura to się zwyczajnie cieszy. Wiele osób pewnie podziela tę sympatię, zwłaszcza że ma ona wspólne korzenie pod postacią kultowego filmu z 1993 roku. Twórcy Dinoblade postanowili wykorzystać nieco ten niegasnący hype, dodając do materii wymarłych gadów broń sieczną. Na dodatek widać, że sporo mechanik zaczerpnięto tu z serii gier Dark Souls. A wszystko to w myśl zasady: jakby gameplay nie dowiózł, tak widok „dina” z wielgachnym żelastwem w gębie zawsze zwróci na siebie uwagę.
W temacie fabuły można się odnieść do dosyć popularnego mema. Czy chcecie dużo gatunków wymarłych gadów, w dodatku z różnoraką bronią w paszczy? Tak. Tyle. Szczęśliwie gra nawet nie udaje, że rozgrywka polega na czymś innym niż na przejściu od bossa do bossa, zaś wszystko co obok jest mało istotne i stanowi tylko pretekst, aby stanąć do walki z coraz to nowszymi gatunkami wymarłych zwierząt. Wcielimy się tu w młodego samca Spinozaura, który z jakiejś przyczyny został skazany na śmierć. Z pomocą przychodzi jednak inny przedstawiciel gatunku, którego otoczenie wygląda na silnie inspirowane pewnym wariantem okładki Gry o Tron.
Wybawiciel przypomina nieco biblijnego demona, zresztą nawet oferuje naszemu protagoniście pakt. Mamy wyrżnąć wszystko co stanie nam na drodze, jednocześnie kolekcjonując dusze dla naszego „dobrodzieja”. W rzeczywistości posłużą one do ulepszania naszego jaszczura. Pod tym względem gra zdecydowanie nie grzeszy ilością, bo drzewek rozwoju mamy tu całe dwa, a słowo „oszczędny” pasuje do nich jak ulał.
Za zwykłe duszyczki z napotkanego mięsa armatniego rozwijamy cztery podstawowe statystyki, takie jak zdrowie, siłę, kondycję i tajemniczy rezonans, który pełni tu rolę nieco przybliżoną do many. Potrzebne zasoby zwyczajnie walają się też w wielu miejscach po ziemi i nie są jakoś specjalnie ukryte. Z kolei pokonani unikatowi wrogowie dostarczają punktów bossa, jakie służą do rozwijania czterech wizualnie świetnych ładowanych ataków oraz jednej „pasywki”. To z ich użytkowaniem będzie się wiązało spalanie rezonansu. Punkty te są jednak w pewnym stopniu ograniczone, więc warto inwestować je tak, aby wymaksować maksymalnie dwa specjalne ataki, bo w swojej finalnej wersji potrafią one znacznie uszczuplić pasek życia wroga.
Dinoblade na ogół nie jest aż tak trudny jak protoplasta gatunku, zwłaszcza że progres postaci jest stale odczuwalny, a ogólna pula zdrowia wzrasta tu z każdym nabitym poziomem, nawet jeżeli postanowimy olać ten współczynnik podczas rozwoju dinozaura. Rodowód gier From Software widać w monolitach, które pełnią rolę swoistych ognisk. Jeżeli odpoczniemy przy takowych, tak pomniejsza fauna się odrodzi. Odzyskamy też pełną pulę kryształów, które robią tu za flaszki regenerujące zdrowie. Dodajcie do tego parowanie i turlanie, co w wykonaniu gada wygląda nieco komicznie. Niemniej każdy udany blok zapewnia powrót odrobiny rezonansu, więc warto zaznajomić się z tą mechaniką, bo ułatwia ona znacząco grę. Szkoda tylko, że twórcy nie pokusili się o jakieś rozwijanie stylu walki, bo ten pozostaje niezmienny przez całą grę.
Grafika bywa nieco zwodnicza. Modele postaci, animacje czy walka wyglądają nieźle. Otoczenie z pewnej odległości też potrafi zachwycić, zaś widok nieboskłonu, na którym krążą inne planety, przy pierwszym kontakcie z pewnością zauroczy. Gorzej jednak kiedy zaczniemy przyglądać się detalom. Środowisko bywa mało szczegółowe, a widok jakiegokolwiek wodospadu budzi uśmiech politowania. Skakanie po obrzeżach mapy może poskutkować nawet wypadnięciem poza obręb terenu, już nie mówiąc o brakujących teksturach podłoża. Na szczęście wartka akcja stale popycha nas do przodu, do kolejnych gagatków, którzy wymagają obicia, przez co ubytki graficzne aż tak mocno nie rzucają się w oczy.
Każdy unikalny przeciwnik ma oczywiście własny zestaw ciosów, a wygrana za pierwszym razem zapewnia odpowiednią dawkę dopaminy. Przez większość rozgrywki było dosyć prosto, zwłaszcza że przeciwnicy potrafią nieoczekiwanie pomóc graczowi, chociażby poprzez utknięcie na skale. W końcówce jednak pewne ataki wydawały mi się sporą przesadą, zwłaszcza że gra miewa problemy ze strefami hitboxów. Jest to przypadłość obustronna, bo mi także zdarzyło się zadać obrażenia bossowi z odległości, z jakiej nie powinienem być do tego zdolny. Z drugiej zaś strony były walki, podczas których jak bardzo bym się nie starał, tak aktywacja pewnych ataków wroga była na tyle szybka, iż nie dało się ich zablokować.
Muzyka jest tu boska, zwłaszcza kiedy podczas starcia na scenę wjeżdżają rockowe lub metalowe brzmienia. Nie muszę dodawać, jak to wpływa na dynamikę rozgrywki. Gorzej bywa natomiast z odgłosami broni. Chciałoby się też, żeby gra była nieco dłuższa, choć ten aspekt jest w znacznym stopniu personalny, bo omawianą pozycję da się skończyć tak w trzy godziny, jak i męczyć się z poszczególnymi osobnikami dużo, dużo dłużej. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, iż gra jest w znacznej mierze liniowa.
Dinoblade jest grą, która powstała na podstawie krótkiej, fikcyjnej zajawki wydanej przy okazji innej gry. Uwielbiam takie niespodzianki, zwłaszcza że nie oczekiwałem takiej dawki grywalności, chociaż przydałoby się jeszcze tę produkcję nieco podpolerować.
