Ta gra ma przepiękną estetykę. Użycie przypominających papier tekstur daje naprawdę ciekawe wrażenie, przypominające mi to z The Swapper, gdzie użyto prawdziwych makiet i modeli, zaś kontrast pomiędzy biało-czarnym spektrum większości świata i niektórymi kolorowymi elementami daje przepiękny efekt, co pokazało nam już Hue, ale równocześnie wskazuje na co powinniśmy zwrócić uwagę, co w czasie gry może okazać się naprawdę ważne, bo, jak informuje nas jej opis, nie zawiera ona tekstu ani wskazówek, co prowadzi nas do dwóch rzeczy, które niestety są już mniej dobrze zrobione: narracji i zagadek. Jeżeli chodzi o historię, to ciężko mi nawet o niej pisać, ponieważ gra praktycznie jej nie zawiera. Najwięcej o fabule dowiadujemy się z niezbyt dobrze przetłumaczonego na angielski tekstu, który znajduje się w sekcji "poradniki" zakładki społeczności, co właściwie sprawia, że zapewnienia twórców stają się kłamstwem, szczególnie, że w czasie gry za wiele się nie dowiadujemy. Owszem, gra ma naprawdę ciekawy klimat, który po prostu się czuje, ale nie przekazuje żadnej historii poprzez opowiadanie środowiskowe, co jest dla mnie naprawdę wielkim zawodem. Już sam setting gry, w którym pędzimy przez świat w pociągu, którym musimy zajmować się w czasie trasy pobudził we mnie skojarzenia z The Final Station, i miałem nadzieję, że narracja gry dorówna temu arcydziełu, ale niestety się zawiodłem. Jest też niby szansa na to, że twórcy poprawią to w kontynuacji, ale nie wiem, czy nadal warto na to liczyć, skoro minęło ponad sześć lat. Zaś jeżeli chodzi o zagadki... Jak obiecuje strona gry, nie ma tutaj point and click, ale nie sprawia to wcale, że gra jest lepsza. W większości zagadek prawdziwym zadaniem jest wykombinowanie, co mamy zrobić, ale nie w "ciekawe, co mogę zrobić z wiązki badyli, sznurka i sterty ubrań" sposób, tylko bardziej w "skąd miałem wiedzieć, że powinienem był kliknąć tę konkretną jagodę, żeby ją zebrać" sposób. Użycie myszki i kontrolera też, chociaż jest tak naprawdę intuicyjne, mogłoby zostać przeprowadzone nieco inaczej. W niektórych momentach czułem, że po prostu nie mogę zrobić czegoś wystarczająco precyzyjnie, bo np. mogłem przeprowadzać interakcje z jakimś obiektem jedynie za pomocą moich macek, nad którymi nie mam kontroli, w innych Ann nagle brała zupełnie nieprzewidywalne zwroty, co zupełnie wytrącało mnie z kursu i musiałem przeprowadzać precyzyjną operację od nowa. Ale, na całe szczęście, takich momentów nie miałem aż tak dużo, a łamigłówki były naprawdę kreatywne w swojej formie. Podsumowując, nie jest to zła gra, ale definitywnie mogłoby być lepiej. Polecam wam dorwać na przecenie. 6/10
