Armoured Commander II

Armoured Commander 2 jest oryginalną grą, którą trudno przypisać do konkretnej kategorii. Technicznie jest to coś w rodzaju turowego roguelike, z perma-death (można wyłączyć). W grze dowodzimy plutonem czołgów (zazwyczaj 1 - 4). Można też grać wozami bojowymi, ale gra jest najbardziej przystosowana właśnie do czołgów. Mamy wiele kampanii z II Wojny Światowej, m. in. inwazję na Polskę (z obu stron), inwazję na Francję (także z obu stron), walki w Afryce, w zachodniej Europie, na wschodnim froncie, a nawet kampanie w Azji. Po rozpoczęciu kampanii wybieramy model czołgu, jakim chcemy dowodzić i zaczynami rozgrywkę. Kampania składa się z wybranej liczby dni. W każdym dniu trafiamy na losowo generowaną mapę terenu i poruszamy się po niej, zajmując poszczególne regiony. W każdym dniu mamy do wykonania jakąś misję, za którą dostajemy punkty zwycięstwa - zajęcie wybranych regionów, powstrzymanie wroga przez określony czas, itp. Przed ruszeniem na wybrany region możemy przeprowadzić rekonesans (aby ustalić w przybliżeniu, jacy wrogowie się tam znajdują), czy też wezwać wsparcie artylerii / lotnictwa / innych jednostek. Wsparcie jest ograniczone. Jeśli w regionie, do którego się przemieszczamy, jest wróg, przechodzimy do bitwy. Bitwy rozgrywają się na osobnej mapie, która jest bardziej abstrakcyjna - widzimy na środku nasz czołg, inne jednostki są pokazane relatywnie do naszej pozycji, trochę jak na radarze. Teren nie jest przestawiony szczegółowo, zamiast tego jest w abstrakcji, w zależności od tego, na jakim polu (głównej mapy) rozgrywa się bitwa. Przykładowo, jeśli bitwa rozgrywa się w lesie, to podczas każdego ruchu (gdy przemieszczamy się) mamy dużą szansę znaleźć się między drzewami (które dają bonus do obrony), mniejszą żeby znaleźć się na otwartym terenie. Jeśli bitwa rozgrywa się na otwartym polu, to jest odwrotnie. Możemy kazać kierowcy, żeby wjechał w wybrany przez nas teren, ale prawdopodobieństwo sukcesu jest zależne od terenu, w jakim walczymy (na głównej mapie) i od jego umiejętności. Podczas bitwy, w każdej turze wydajemy rozkazy, co każdy członek załogi ma robić. Dostępne akcje są zależne od ich pozycji oraz od czołgu. Przykładowo, kierowca może przemieścić czołg na inną pozycję, wypatrywać wroga, w niektórych czołgach także obsługiwać karabin maszynowy. Dowódca czołgu może wypatrywać wroga, obsługiwać działo (w niektórych czołgach), kierować ogniem (dodając innym członkom załogi bonus do celności), itp. Nasza celność zależy od wielu czynników - np. umiejętności działowego, odległość od celu, jakość działa, czy wróg jest pokryty dymem / pyłem, czy wróg i nasz czołg się ruszyły w ostatniej turze, w jakim terenie jest wróg, czy ma ukryty kadłub. W bitwie naszym zadaniem jest zniszczyć wszystkich wrogów (można też uciec). Jest wiele różnych typów wrogów - zwykła lub specjalistyczna piechota, ciężarówki, działa stacjonarne, działa samobieżne, czołgi, itp. W zależności od daty, niektórzy wrogowie stanowią małe zagrożenie dla czołgu (przykładowo, piechota z moździerzami zazwyczaj nie stanowi żadnego problemu), a niektórzy bardzo duże (zwłaszcza inne czołgi, działa przeciwpancerne i działa artyleryjskie). Gra sprawia wrażenie realistycznej - zazwyczaj wystarczy jeden celny strzał, żeby zniszczyć wrogi czołg (o ile pocisk spenetruje pancerz). To samo jest w drugą stronę - jeden celny strzał z odpowiednio dużego działa wystarczy, żeby zniszczyć nasz czołg. Przed rozpoczęciem kampanii możemy sobie przydzielić tzw. "plot armor" - czyli sprawić, żeby "magicznie" kilka razy dziennie strzał, który powinien nas zniszczyć, zamiast tego spudłował. Bardziej interesująca wydaje mi się jednak gra bez tego. Samo zniszczenie naszego czołgu to nie koniec kampanii - rozpoczyna się wtedy "mini gra", w której musimy pokierować załogą, aby uciekła do bezpiecznego miejsca. Jeśli dowódca czołgu zginie, to koniec kampanii. Jeśli inni członkowie załogi zginą - tracimy ich na zawsze. Ponieważ zdobywają oni doświadczenie i umiejętności, ich utrata może być bolesna. Jeśli dowódca przeżyje, dostajemy kolejny czołg i gramy dalej. Gra ma bardzo prostą grafikę (jak widać na zrzutach ekranu) i dźwięk. Mimo to jednak jest bardzo wciągająca. Mamy do dyspozycji dużą liczbę kampanii i czołgów różnych państw, które wydają się być przedstawione realistycznie. Ogólnie polecam.

9.75/10. Hot DOG did I not expect how much this game would suck me in! Other reviews will corroborate that ArmCom 2 is a game that places function well above form, and I would argue that it is one of the best tank sims when it comes to crew management and, truthfully, one of the best tank sims period. The number of variables and stats capture the many, many factors in tank warfare; namely, the psychological ones. Crew can become stunned by non-penetrating hits and traumatized by seeing another tank in your squad get destroyed. Friendly dive bombers can mistake you for the enemy and hit you instead. Crew fatigue can affect combat performance and so there are consequences to pushing your vehicle and its occupants too hard. You can also nickname your crew, assign them stats and perks, and cross-train them if another is incapacitated. You don’t get bios or even a story to go off of, but just enough personalization to get attached and feel that kind of faux devastation if one is killed or put in the hospital. On that, there are physical limitations to your tank: breakdowns, getting stuck in mud and marshes, etc. Some of this can be avoided by being selective about where you find cover and terrain, but much of it boils down to RNG. This is definitively a roguelike: RNG can make or break campaigns. My only true gripe is the fact that you can’t choose to aim at certain parts of a target beyond an option to immobilize it, which you could imagine is to aim for the tracks, transmission, or engine. It can be legitimately terrifying to chance an enemy hitting you with a 30% probability, seeing “PENETRATED,” and rolling again to determine how bad the damage is. It could mean a near miss. It could mean your ammunition cooks off. Even bailing out has its own complexities and requires you to think carefully about how your crew escapes to safety, which has its own possibilities for failure. The game gives you a plethora of options to make it as easy or difficult as you prefer, down to individual vehicles and their tranches ranging from MG-equipped armored cars to frontline heavy tanks. The 1980s EGA-style graphics and Dwarf Fortress-esque ASCII interface might be off-putting, but in my opinion add their own flavor of realism to the game. After all, you’re in a tank in WWII: your visibility is nearly nonexistent even through a periscope or cupola. The mix of chiptune MIDI tracks and realistic sound effects help retain the balance of retro aesthetic with modern simulation. The closest comparison I can make with the appearance and playstyle is Wasteland from 1988, with similar group management and turn-based gameplay. This is the only hex-based war game I’ve played to date, but I think it may transition me into the genre. Overall, no, the Overwhelmingly Positive score is not a meme. This is genuinely a great game and calling it a “hidden gem” is putting it very mildly. It’s the same price as a sandwich and goes on sale frequently, but in my opinion is worth it at full price.

This game is sick tight.

Great little game and a clear passion project for the dev. I found it much more enjoyable with a controller than M&K, which is good because it's an excellent short-session Steam Deck game - especially while winding down in bed. I echo the complaints about d100. Everything else feels good.

Great game

Surprisingly engaging. Gameplay > graphics pinciple. An excellent addition amid other high graphic games like War Thunder as this game makes you think about the day to day and encounter to encounter cycles of a tanker's life. Low CPU requirement so a great travelling or older hardware game. Wonder if they will make a phone app version.