Aeon Must Die!

Won’t go past the initial main screen on the steam deck. Hopefully this eventually gets updated to work. As of right now I can’t recommend it.

Immortal and the death that follows looks better than this crap they aren’t even the real developers i regret buying this crap

Аренный 2d файтинг с интересными механиками боя. Необычный геймплей, но не без минусов. Любителям необычного экспириенса в играх будет интересно, а вот фанатам классических файтингов вряд ли зайдёт. База боёвки: есть различные удары (вверх-Х, вперёд-У и т.п.), которые мы самостоятельно комбинируем в свою цепочку ударов, комбинаций задуманных игрой нет. Главный герой атакует неторопливо - поэтому бездумно спамить кнопками не получится, нужно выбирать тайминги и правильные атаки. Что необычного: - Бои. С нами одновременно сражается только один противник - остальные ждут своей очереди по краям экрана и оттуда помогают своему союзнику, стреляя и накладывая различные эффекты на арену. Можно сделать рокировку, швырнув текущего врага к своим за экран, тогда ему на смену прыгнет другой противник. - По мере прохождения враги набирают силу, учатся новым приёмам и запоминают наши атаки. Частое использование одних и тех же ударов будет наказываться. Это заставляет разнообразить приёмы и менять тактику боя в масштабах одного сражения. - Шкала ХП. Полоски здоровья нет, но есть шкала температуры. Атаки, защита, увороты, получение урона разогревают/охлаждают персонажа. Когда мы достигаем предельных значений, персонаж получает статус "переохлаждение" или "перегрев" и следующее получение урона будет смертельным, но при этом открываются новые возможности боя. Это также заставляет комбинировать разные приёмы для баланса или наоборот, его нарушения. Минусы: - Мало кадров в анимации атак. В игре очень жесткие тайминги, но анимации врагов состоят, по ощущениям, из двух кадров - замах и удар. Парирование атак иногда превращается в шоу "интуиция" - Механика с жизнями. Жизней всего 9, после потери одной нам придётся отвоёвывать её у нашего обидчика (усиленного нашей жизнью) на отдельной арене. А при потере всех - перепроходить уровни с последнего босса. Первые пару раз кажется забавным, но потом это просто душит. - Высокая сложность к концу игры. Затянутые битвы, жирные враги с усилениями, повторы и перезапуски при неудачах утомляют. Из плюсов: - Неплохие боссы - их немного, но они все разные и требуют разного подхода к бою. - Стилистика под книгу комиксов. Есть разные концовки и НГ+.

Визуально очень здорово, в геймплейных механиках есть интересные идеи. Реализация, как обычно, подкачала. Говорят, игру отжали у оригинальных разработчиков и выпустили как есть.

Aeon Must Die! Zwiastuny? Bajka. Styl graficzny? Petarda. Muzyka? Kosmos. A potem… odpaliłem grę. I tak jak Aeon wrzeszczy w cutscenkach, tak ja wrzeszczałem przed monitorem, bo mechanika tej gry to żart — ale taki, przy którym nikt się nie śmieje. Wyobraź sobie, że bierzesz najlepszą bijatykę, jaką widziałeś w trailerze… A potem ktoś ci mówi: Ej, ale sterujesz tym jak lodówką z oderwaną kierownicą. System walki? Pomyśl o najgorszym beat ‘em upie, w którym wszystko jest na cooldownie, a przeciwnicy mają AI rozwinięte na poziomie zupki instant wrzucasz do gara i czekasz, aż się zagotują. Tu się nie walczy, tu się przegrywa powoli, dusząc się w jakimś absurdalnym systemie "pasek przeciążenia", "zmień styl", "przeciąż się, ale nie za bardzo, bo umrzesz, ale też się nie przeciąż, bo nie zrobisz combosa, ale w sumie przeciąż się, bo bez tego nie przeżyjesz". To nie jest walka. To symulator frustracji z domieszką epileptycznych efektów świetlnych. Design poziomów? Chodź korytarzem, walnij w ścianę, powtórz. A potem umieraj, bo zapomniałeś, że twój pasek przeciążenia działa jak umowa z operatorem zawsze kończy się w najgorszym momencie. Fabuła? Gadają do ciebie jakby chcieli cię przekonać, że jesteś w jakimś kosmicznym dramacie… tylko że po piątej scenie miałem ochotę odpowiedzieć Aeonowi: „Wiesz co? Ja już wolę umrzeć. Ale od tej gry.” Podsumowując: Za cenę tej gry można kupić dobrą flaszkę i mieć o niebo lepszy wieczór. Ba! Można nawet wypić i potem napisać lepszy system walki na serwetce w barze. Ocena: 2/10 Jeden punkt za styl graficzny, drugi za to, że po niej każda inna gra będzie się wydawała absolutnym arcydziełem. "Aeon Must Die? Ja must uninstall."

Aeon Must Die!, developed by Limestone Games and published by Focus Entertainment, is an experimental beat ’em up that seeks to redefine the boundaries of its genre through striking visual design and unconventional mechanics. Set in a dystopian sci-fi universe steeped in betrayal, vengeance, and the collapse of empires, it tells the story of a warrior forced to share his body with a fallen god. You play as a host merged with the spirit of Aeon, an exiled emperor whose quest for revenge drags both entities into a violent struggle for dominance and survival. The result is a visually mesmerizing and thematically ambitious experience that stands apart from typical action games, even if its execution is often uneven and divisive. From the very first frame, Aeon Must Die overwhelms the senses with its aesthetic intensity. The art direction is unapologetically bold, utilizing a vivid palette of neon contrasts and jagged character silhouettes to create a visual style that feels like a fever dream rendered in motion. The environments pulse with energy, and every encounter plays out against surreal backdrops that evoke cosmic decay and industrial ruin. The comic book-inspired cutscenes and cinematic framing give the impression that each fight is part of a graphic novel come to life. Accompanied by a pulsating synth soundtrack that perfectly matches its futuristic tone, the game builds an atmosphere that is both oppressive and captivating. It’s clear that style is a central pillar of Aeon Must Die’s identity, and even when the gameplay falters, its aesthetic power remains undeniable. The core gameplay mechanics diverge sharply from the conventions of traditional beat ’em ups. Instead of relying on the usual health bars and combo systems, combat is governed by a unique temperature and purpose mechanic. Each encounter forces you to balance aggression and caution: fighting builds heat, and overheating leaves you vulnerable to a single killing blow. Conversely, playing too defensively drains your energy and makes you equally fragile. Every hit, parry, and counterattack affects this delicate equilibrium, creating a sense of constant tension where one mistake can undo minutes of progress. The system encourages careful observation and rhythm rather than button-mashing, transforming each encounter into a psychological duel between risk and restraint. In theory, it’s a brilliant subversion of genre norms—rewarding mastery and punishing recklessness—but in practice, its difficulty and lack of clear feedback can make it punishing and at times frustratingly opaque. Combat also suffers from pacing and clarity issues. The game’s animation, though stylish, sacrifices fluidity for sharp, deliberate movements that sometimes make it difficult to read enemy patterns or react in time. The deliberate pacing can feel sluggish, and the impact of hits lacks consistency, dulling the visceral satisfaction that should come with well-timed attacks. The color-coded enemy system—where different foes react to attacks based on their hue—adds variety but also introduces confusion when multiple enemies overlap onscreen. As a result, some encounters feel chaotic rather than strategic. Yet despite these mechanical shortcomings, there are moments when the system’s brilliance shines through. When everything clicks—the right counter, the perfect parry, the seamless transition between heated and drained states—the combat feels exhilarating, almost hypnotic in its rhythm. The narrative carries similar ambition but struggles under its own weight. Aeon Must Die presents a story of cosmic rebellion, moral corruption, and inner conflict, where the boundaries between hero and villain blur. The dynamic between Aeon, the vengeful god seeking domination, and his mortal host, fighting for autonomy, is conceptually rich. It explores questions of control, identity, and the corruptive nature of power. However, the storytelling is often fragmented and overly cryptic, relying on abstract exposition and stylized monologues that obscure rather than illuminate the plot. Many scenes unfold through static cutscenes that, while visually striking, fail to build emotional resonance. The world-building hints at grandeur—a vast galactic empire filled with fallen knights and fractured allegiances—but it rarely provides the context needed to ground its drama. What could have been an engaging space opera instead feels like an enigmatic sequence of metaphors and conflicts that never fully coalesce into a satisfying whole. Progression in Aeon Must Die adds another layer of complexity through its “Purpose” system, which effectively acts as both a life meter and a narrative currency. Every time you die, your Purpose transfers to your killer, and you must reclaim it to continue. Losing all of it changes the direction of the story, branching into darker consequences that reflect your failures. It’s an intriguing mechanic that ties narrative and gameplay together, reinforcing the game’s themes of control and consequence. Yet its implementation can feel punishing, as repeated deaths often lead to tedious retries and long stretches of repeated dialogue or combat. The game’s checkpoint system is inconsistent, and the repetition can make the difficulty feel less like a test of skill and more like a test of patience. Despite its flaws, Aeon Must Die possesses an undeniable creative spark. It dares to be different, presenting a vision of the beat ’em up that is as much about atmosphere and philosophy as it is about mechanics. It is not a game that caters to comfort or accessibility—it demands focus, resilience, and a willingness to embrace its eccentricities. For some players, this uncompromising design will feel alienating, but for others, it offers a uniquely challenging and thought-provoking experience. The game’s soundtrack, visuals, and underlying concepts leave a strong impression long after the credits roll, even if the moment-to-moment gameplay doesn’t always reach the same heights. Ultimately, Aeon Must Die is a paradoxical creation: deeply flawed, yet boldly original; frustrating to play, yet impossible to ignore. It is a game that values artistic expression over mechanical polish, and in doing so, achieves moments of brilliance amid its missteps. While it may not satisfy those looking for traditional fluid combat or cohesive storytelling, it stands as an example of how far artistic ambition can push the limits of genre conventions. Aeon Must Die is not a comfortable experience—it’s an assault of color, sound, and intensity—but in its most successful moments, it becomes something rare: a chaotic, beautiful, and unforgettable vision of vengeance rendered in motion. Rating: 5/10

Grosse daube. Des temps de chargements, du blabla, un gameplay limité et approximatif. Le style visuel aurait pu donner un jeu sympa, sans plus. N'achetez sous aucun prétexte.

Este juego me entro por los ojos y comi un chasco horrible sinceramente no gusto nada su estilo artistico me encantaba en los trailers y in game tampoco me parecio para nada malo , pero todo lo que no fue animacion me parecio realmente malo . Su combate demasiado monotono hasta hablando de un genero donde la monotonia no suele ser un problema . Su musica ta bien pero sus efectos sonoros -10 xD se siente como con delay. La historia si bien el concepto no me parecio malo del todo es horrible de aguantar no tiene actuacion de voz cuanta con una cantidad de texto y elecciones de dialogo completamente irrelevantes y les juro que el meme de yoda de mucho texto se queda corto , lo cual no seria un problema si fuera un juego que se preste al dialogo pero este es un beat em up simplemente ni es el genero indicado ni lo hacen bien. Interfaz no suele ser algo que le de mucha bola pero a menos que hagas los tutoriales que son lentisimos y infumables no se puede entender el interfaz de una manera organica . Mecanicas son interesantes pero solo eso porque no se sienten del todo bien y los movimientos se sienten acartonados y lerdos. No se como catalogar esto pero tiene una cantidad de pantallas de carga que da miedo ni en play 1 se recurria tanto a ellas como en este titulo cosa que pausa muchisimo el ritmo de la aventura y entorpese muchisimo la minima adrenalina que puede tenerse en los combates . Su gameplay tiene un giro de tuerca curioso muy parecido al sistema nemesis de jueguito de warner pero con menos presupuesto. Lamento que mi critica sea tan negativa porque le tenia ganas a este juego y le di varias oportunidades pero creo no es una experiencia placentera .

jogo divertido., Personagens legais com boa personalidade e falas engraçadas. Sistema de luta único e fácil de entender mas difícil de dominar, o que traz bastante da graça e satisfação. Gráficos simples porem bonitos, com efeitos visualmente impressionantes e chamativos. Inimigos divertidos porem não variados em designe, apesar que os personagens chaves são visualmente únicos como a Scarlett e o Onxy. Recomendo comprar, o preço é bom até, considerando que um jogo bem feito. Mas recomendo esperar uma promoção pois o preço fica bem camarada.

打击感太差，轻攻击前两击敌人的受击反馈几乎没有，感觉就是在打空气，战斗触发毫无预兆，俩人往那儿一站说打就打 战斗挫败感极强，温度系统确实很有创意，但是战斗失败以后，2~3分钟的游戏，1分钟的结算+剧情，非常断层体验很不好