Aeon Must Die!

Aeon Must Die! Zwiastuny? Bajka. Styl graficzny? Petarda. Muzyka? Kosmos. A potem… odpaliłem grę. I tak jak Aeon wrzeszczy w cutscenkach, tak ja wrzeszczałem przed monitorem, bo mechanika tej gry to żart — ale taki, przy którym nikt się nie śmieje. Wyobraź sobie, że bierzesz najlepszą bijatykę, jaką widziałeś w trailerze… A potem ktoś ci mówi: Ej, ale sterujesz tym jak lodówką z oderwaną kierownicą. System walki? Pomyśl o najgorszym beat ‘em upie, w którym wszystko jest na cooldownie, a przeciwnicy mają AI rozwinięte na poziomie zupki instant wrzucasz do gara i czekasz, aż się zagotują. Tu się nie walczy, tu się przegrywa powoli, dusząc się w jakimś absurdalnym systemie "pasek przeciążenia", "zmień styl", "przeciąż się, ale nie za bardzo, bo umrzesz, ale też się nie przeciąż, bo nie zrobisz combosa, ale w sumie przeciąż się, bo bez tego nie przeżyjesz". To nie jest walka. To symulator frustracji z domieszką epileptycznych efektów świetlnych. Design poziomów? Chodź korytarzem, walnij w ścianę, powtórz. A potem umieraj, bo zapomniałeś, że twój pasek przeciążenia działa jak umowa z operatorem zawsze kończy się w najgorszym momencie. Fabuła? Gadają do ciebie jakby chcieli cię przekonać, że jesteś w jakimś kosmicznym dramacie… tylko że po piątej scenie miałem ochotę odpowiedzieć Aeonowi: „Wiesz co? Ja już wolę umrzeć. Ale od tej gry.” Podsumowując: Za cenę tej gry można kupić dobrą flaszkę i mieć o niebo lepszy wieczór. Ba! Można nawet wypić i potem napisać lepszy system walki na serwetce w barze. Ocena: 2/10 Jeden punkt za styl graficzny, drugi za to, że po niej każda inna gra będzie się wydawała absolutnym arcydziełem. "Aeon Must Die? Ja must uninstall."