The Sin Collector: Repentless

Ciekawy klimat, o bym nie dożył do takich czasów ) 10/10

Bardzo krótka gra stanowiąca bardziej ciekawostkę dla fanów uniwersum niż pełną grę z krwi i kości. Ja, jako fan książek Pana Gołkowskiego bawiłem się dobrze, i otrzymałem dokładnie to czego oczekiwałem tj. depresyjny klimat świata Po, wymieszany z cynicznym mrocznym humorem i sarkazmem, a to wszystko polane sosem nawiązań popkulturowych charakterystycznych dla naszego kręgu kulturowego (w grze wielokrotnie pojawia się pewna żółta postać (I MOIM ZDANIEM ON WIEDZIAŁ)), z domieszką dużej dawki okrucieństwa i brutalności. Za jedyny minus mógłbym uznać to że gra nie do końca daje mi odczuć ciężar moich decyzji np niezależnie od wyboru trafiałem ostatecznie w to samo miejsce.

Jakoś tak się śmiesznie złożyło, że w tym tygodniu będziemy wspominać polskich pisarzy ♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥. Pisałem wcześniej o Macieju Głowackim, ale dwóch zawsze ich jest. Nie mniej nie więcej, mistrz i uczeń. Dziś więc zajmiemy się domeną mistrza, Michała Gołkowskiego. Komornik: Nieskruszony jest bowiem viasual novelką, której akcja dzieje się w świecie właśnie przez Gołkowskiego stworzonym. Jesteśmy więc już po apokalipsie, ale siłom nieba nie do końca udało się faktycznie zniszczyć ludzkość i w dokończeniu tego dzieła pomagają im wybrani ludzie- komornicy. Tak przynajmniej to zrozumiałem i o ile nie powiedziałbym, że znajomość settingu jest konieczna to wyraźnie widzę, że szerszy kontekst byłby bardzo przydatny. Tak czy siak świat jest intrygującym miksem ludzkich tragedii (w końcu to apokalipsa) i (ewidentnie zamierzonej) śmieszności. W tym świecie bowiem, legalne lub jak nazywa to sama opowieść koszerne jest tylko to co powstało do czasu napisania apokalipsy. Mamy więc starcia rzymsko odzianych i władających magią stronników Góry z ludźmi strzelającymi niekoszernymi pistoletami. Tak czy siak główną zaletą gry jest coś co trochę wychodzi poza samą sztukę. Oddanie powiedzmy pewnego polskiego folkloru memiarskiego. Widać, że pisał to turbośmieszek i wychodzi to bardzo naturalnie i mnie niesamowicie bawiło. W końcu Głowacki i Gołkowski przy tym kolaborowali a chłopy się znają na rzeczy co mogę powiedzieć. Dla samego tego warto się z produkcją zapoznać. Sama gra? Jest spoko, dobrze napisana, solidny pacing. Idzie się wkręcić i zaciekawić perypetiami bohatera. Jest też w historii sporo decyzji (które mi prywatnie udało się skaszanić po całości). Nie jest to jakieś arcydzieło, ale radzi sobie dobrze. Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić to art. Ogólnie trzyma poziom, ale zdarza się niestety tu i tam różnego rodzaju kaszaloty, które potrafią się rzucić w oczy. Komornik jest więc wybitną mieszanką solidnej visual novelki i znakomitego ♥♥♥♥♥♥♥♥♥. Oczywiście, to wszystko kliknie tylko Polakom, ale tak się składa, że właśnie taką mam publikę. Oceniam więc 21/37 i cóż powiedzieć żal odjeżdżać.

wszystko super ale jak na tego typu gre kruciutka...mam wielki niedosyt

Tematyka gry bardzo wciągająca, polecam!

5h zabawy hmm nie za mało?