To nie jest gra. To powieść – i to piękna. „Duch Alcantry” przechodzi od niezręcznych wstępów do wciągającej intrygi, od nieprzewidywalnej tajemnicy do psychologicznego horroru, od rozdzierającego serce bólu do historii o odkupieńczej miłości. Każdy fragment tej opowieści przesiąknięty jest sarkastycznym humorem, nastoletnim zażenowaniem, wrażliwością rodem ze Środkowego Zachodu i wszystkim, co banalne (ale urocze); jednak przede wszystkim autorzy traktują siebie poważnie z brutalną intensywnością. W końcu to opowieść o duchach. To, z czym mierzą się bohaterowie, to kwestia życia i śmierci.
Ale prawie zrezygnowałem z lektury tej powieści wizualnej:
Moje pierwsze wrażenia na temat „Ducha Alcantry” były bardzo mylne. Na początku nie obejrzałem zwiastuna ani nie przeczytałem całego wstępu. Gdybym to zrobił, mógłbym być od początku zniechęcony. Ale tylko przejrzałem zrzuty ekranu. Jeden czy dwa zapowiadały dobrą historię. Potem zobaczyłem te krótkie teksty i pomyślałem: „Cóż, dialogi pewnie będą jakimś bredniowym brednią inspirowaną shonenem”. Nie znam autora, ale moi znajomi tak. Trzy razy zapraszali mnie do przeczytania. Po tym, jak wspomnieli, jak wiele miejsca zajmuje w nim muzyka Chopina, że autor czyta Dostojewskiego i inne poważne gatunki literackie i że nie jest fanem shonenów, pomyślałem, że przestanę oceniać książkę po okładce i dam jej szansę.
Z radością mogę powiedzieć, że to nie shonen. To właściwie jeden z najlepszych materiałów z życia wziętych, jakie miałem przyjemność poznać. Mówiąc szczerze: rzadko lubię anime, chociaż dostrzegam powiązania z anime „Your Lie in April” – zarówno powierzchowne, w wykorzystaniu najlepszych utworów muzyki klasycznej, jak i duchowe, w dynamice postaci. Jeśli szukasz czegoś, co naśladuje to uczucie, jakie odczuwasz, czytając wysokiej jakości, sentymentalne anime, to zdecydowanie miałem podobne odczucia, czytając „Ghost of Alcantra”.
Ale nie doceniłbym tego, gdybym ograniczył się do porównania z dobrym anime. Żeby było jasne: jestem prawdopodobnie ostatnią osobą, której autor spodziewał się, że jako pierwsza przeczyta całą jego historię (nie licząc czytelników przedpremierowych ani łowców osiągnięć na Steamie, którzy pominęli wszystkie dialogi). Powtarzam, nawet go nie znam. Ale co ważniejsze, jestem tym, z kogo główny bohater Nick może się naśmiewać, nazywając mnie „osobą religijną, która się ukrywa”. Pomimo dwóch czy trzech uwag Nicka na temat religii, nie odniosłem wrażenia, że Duch Alcantry kpi ze mnie ani z mojej wiary w Jezusa Chrystusa. Wręcz przeciwnie, podróż ku uzdrowieniu i duchowej transformacji, przez którą polegałem na Jezusie, zbliżyła się do kulminacji dzięki silnemu i uniwersalnemu przesłaniu tej historii. Niezależnie od tego, czy taki był zamiar autora, osobiście przekonałem się, że ta powieść wykracza poza narastające uczucia romansu i ciekawość tajemnicy, stając się czymś, co może pomóc każdemu ateiście lub teiście zbliżyć się do osobistego uzdrowienia i uleczenia, którego poszukują.
Próbuję powiedzieć, że nie ma „docelowej grupy odbiorców” dla tego rodzaju opowieści. Nie ma znaczenia, czy lubisz anime, czy Dostojewskiego – czy modlisz się do Boga, czy liczysz na zapomnienie po śmierci. Każdy może rozmyślać nad dobrą zagadką, niezależnie od tego, czy chce ją rozwiązać, czy nie; każdy powinien poznać romans, niezależnie od tego, czy chce go doświadczyć, czy nie; każdy potrzebuje uzdrowienia, niezależnie od tego, czy to akceptuje, czy nie; i każdy potrzebuje historii, które pomogą mu dostrzec świat i prawdziwie dostrzec innych. A jeśli uda nam się to wszystko zrobić – mam na myśli prawdziwe dostrzeżenie innych – może odkryjemy, że świat jest o wiele piękniejszy i bardziej spójny, niż widzieliśmy wcześniej. Odnajdziemy w sobie ludzi, którzy zawsze byli nam bliscy. To, co kiedyś uważałeś za nieskończenie rozległą i beztroską przestrzeń kosmiczną, rozbłyśnie nad tobą jasnym blaskiem gwiazd, a konstelacje się przed tobą ukażą – tkając gobelin legend, które starożytni pragnęli ci zaszczepić i pragnęli, abyś uczynił je swoimi.
Nieodpowiedzialnie byłoby z mojej strony – z troski zarówno o czytelnika, jak i autora – wygłaszać tak wysokie pochwały, nie omawiając wad tak znakomitego dzieła. Uwielbiam tę historię, ale nie musi to być opus magnum autora. Mam nadzieję, że moja opinia posłuży konstruktywnie wszelkim przyszłym dziełom, które mogą go zainspirować.
W pierwszej połowie książki dialogi w kilku momentach nieco rozpraszały. Przede wszystkim podobało mi się zestawienie powagi z lekkością, o którym wspomniałem na początku recenzji. Wniosło to do historii dużo szczerości. Czasami lekkość była zbyt wyraźna. Banał może być uroczy i często tak było. Czasami trzeba się trochę posmucić, ale bez przesady. Na szczęście takie sytuacje nie były częste.
Wszystkie prezentowane ścieżki dźwiękowe są w dobrym guście. Jednak jakość dźwięku niektórych nagrań była słaba. Było kilka momentów, w których wybrana muzyka była dobra na chwilę obecną jako odizolowana scena, ale przejścia między jedną ścieżką dźwiękową a drugą wydawały się nie na miejscu. Nie wiem, jak to naprawić i przepraszam, że nie podaję konkretnego przykładu. Ale to nie jest
