System Shock

[h1][b]System Shock Remake Remake - "How do you do fellow kids?"[/b][/h1] Ten remake nie ma większego sensu. Powiedziałbym raczej, że to remaster, choć technicznie rzecz biorąc - gra została zbudowana zupełnie od nowa na wzór pierwowzoru. Niestety, zrobiono to aż za bardzo na wzór starej wersji, bezkrytycznie kopiując jej najbardziej archaiczne rozwiązania. Co z tego wynika? Przede wszystkim mnóstwo przestarzałych i niewygodnych mechanik. Największą bolączką całej produkcji jest permanentne uczucie zagubienia, które towarzyszy nam przez całą przygodę. Dotyczy ono absolutnie wszystkiego. Zaczyna się od podstaw, takich jak aktywowanie ulepszeń, zmiana amunicji czy modyfikacja siły ognia broni - choć akurat to z czasem staje się w miarę intuicyjne. Większym problemem jest jednak samo prowadzenie akcji i narracji. Gra wrzuca nas w głąb korytarzy bez żadnych jasnych wskazówek czy znaczników celu. Wszystko ukryte jest w logach audio, przez co gracz musi sam domyślać się kolejnych kroków. Brak tu jakiegokolwiek osobistego dziennika protagonisty, w którym spisywałby najważniejsze fakty. Co gorsza, same audiologi nie mają żadnego podziału na te kluczowe dla popchnięcia fabuły do przodu i te będące czystym tłem fabularnym. Musisz odsłuchiwać wszystko jak leci. Sytuacji nie poprawia fatalna konstrukcja poziomów oraz oprawa. Gra rzekomo toczy się na stacji kosmicznej krążącej wokół Saturna. Czasem faktycznie o tym pamiętamy – przez okna widać planetę i czuć kosmiczny klimat. Przez większość czasu brodzimy jednak po lokacjach, które wyglądają jak bebechy komputera albo zwyczajne, powtarzalne korytarze wydłubane w wielkim klocku na Unity. Oto kolejne elementy, które potęgują to frustrujące wrażenie: [b]Nieczytelna mapa:[/b] Lokacje są co prawda podpisane, ale aby zobaczyć nazwę, trzeba najechać na dany obszar kursorem. Mapa nie pokazuje wyraźnie granic między sekcjami poziomów. [b]Zbyt mały ekwipunek i bezużyteczna skrzynia:[/b] Noszenie pełnego arsenału, amunicji i apteczek sprawia, że brakuje miejsca na złom. Problem w tym, że złom jest niezbędny do kupowania ulepszeń i ograniczonej w świecie gry amunicji. Obrońcy gry mogą argumentować, że w takim Resident Evil ekwipunek też jest ograniczony i działa na zasadzie puzzli. Tak, ale tam cały czas handlujesz zasobami oraz jest ich stosunkowo mniej, ponieważ jest mniej w nieskończoność respiących się wrogów, a bohaterom towarzyszy wielka skrzynia, która pomieści wszystko w każdej ilości. W System Shocku taka szafa też istnieje... ale mieści zaledwie dwie bronie i nie służy właściwie do niczego. Doszło do takiego absurdu, że zamiast korzystać z mechanik gry, wolałem urządzić sobie własną bazę wypadową na podłodze jednego z poziomów. W survival horrorze musiałem założyć pieprzoną bazę, bo gra nie była w stanie zaoferować mi normalnego schowka! [b]Zepsuty system respawnu:[/b] Wrogowie odradzają się masowo. Można to zablokować, obniżając poziom bezpieczeństwa danej sekcji do zera. Jeśli jednak nie zrobisz tego wystarczająco szybko, przeciwnicy całkowicie wydrenują Cię z zapasów, zostawiając bezbronnym. Ktoś mógłby bronić gry, mówiąc: [i]"Ale przecież w Prey czy System Shock 2 było tak samo, ograniczone zasoby to fundament tego gatunku!"[/i]. Tak, ale tam zrobiono to z głową. W Prey wrogowie dorespiali się tylko wraz z postępem fabuły. W System Shock 2 amunicję można było tanio dokupować w automatach. Tutaj za grosze możesz dokupić zaledwie 20 naboi i to tylko raz. Na koniec dobija nas stan techniczny oraz niespójna wizja artystyczna: [b]Problemy z kolizją obiektów:[/b] Przedmioty nagminnie zapadają się pod stoliki lub w podłogę, przez co nie da się ich podnieść. [b]Szalona fizyka ragdoll:[/b] Przy każdym wczytywaniu gry ciała wrogów dostają "jobla" - wystrzeliwują pod sufit i spadają w zupełnie losowych miejscach. [b]Grafika "ni pies, ni wydra":[/b] Oprawa jest po prostu brzydka. Twórcy postawili na retro-pikselozę, ale połączyli ją z nowoczesnym systemem oświetlenia. Efekt końcowy gryzie się ze sobą i wygląda niespójnie. Na plus zasługuje jedynie audio, które jako jedyne naprawdę daje radę i buduje klimat. [h1][b]Podsumowanie i ocena[/b][/h1] Ocena tego tytułu to potężny rozkrok, zależny od tego, ile masz lat i co pamiętasz. Z perspektywy psychofana oryginalnej jedynki z 1994 roku, ten remake może dociągnąć do 7/10. Ten remake został zaprojektowany przede wszystkim z myślą o fanach oryginału, którzy są gotowi zaakceptować rozwiązania wywodzące się jeszcze z początku lat 90. Jeśli jednak nie grałeś w kultowy pierwowzór, ale uwielbiasz kapitalne System Shock 2 albo jego genialnego, duchowego spadkobiercę w postaci Prey (2017), od tego koszmarku trzymaj się z daleka. Dla współczesnego gracza, oczekującego mądrego i przemyślanego podejścia do gatunku immersive sim, ten technicznie niedorobiony i gameplayowo skostniały potworek zasługuje maksymalnie na 4/10 na szynach. Wyjaśnienie oceny: 4/10 - Słaba - Problemy zaczynają dominować nad zaletami. Gra wymaga dużej wyrozumiałości ze strony gracza.