Najlepsza gra wszechczasów! "Po prostu Łoś" to gra logiczno-zręcznościowa, która jest inspirowana klasykiem z lat osiemdziesiątych o tytule "Boulder Dash", jednak mimo tego zawiera nowy wachlarz pomysłowych przedmiotów jak i oryginalną oprawę audio-wizualną osadzającą gracza w leśnej radosnej scenerii.
Główną zaletą gry jest ogromna proporcja między tym co w designie nazywa się [i]depth[/i], a tym co zwie się [i]complexity[/i]. Pierwsze z tych pojęć ([i]depth[/i]) określa jak dużo unikatowych wariantów gameplay'u może się odbyć na zasadach mechaniki oferowanych przez grę, natomiast drugie pojęcie ([i]complexity[/i]) mówi nam jak dużo podstawowych zasad leży w mechanice gry. Niczym dziwnym nie powinno być, że maksymalizacja proporcji między tymi dwoma konceptami w zasadniczym stopniu świadczy o świetności gry, bynajmniej na tym właśnie pryncypie designowym swój znaczący sukces odniosły m.in. Szachy. Nie inaczej jest w Łosiu! Gra zawiera jedynie 24 podstawowe przedmioty, z których zbudować można multum rozmaitych poziomów! Koncept zwany [i]emergent gameplay[/i] wypełnia Łosia na każdym kroku! Jednak, czy jest coś, co pod tym względem Łoś robi jeszcze lepiej niż inne gry? Otóż tak! O ile np. w grze "Tetris" ten sam haczyk designowy wymusza na nas tak czy siak zręcznościowy gameplay, a wcześniej już wspomniane Szachy wymuszają logiczną rozgrywkę, o tyle Łoś posuwa się o krok dalej i pozostawia nam jako graczom wybór! Możemy grać w poziomy które są tylko logiczne, lub takie które są tylko zręcznościowe, możemy mieszać te dwa gatunki, możemy bawić się w zjadanie milisekund na speedrunach lub wytężać głowę nad łamigłówkami logicznymi, jednak nie chcę robić tu wrażenia, że jest to tylko i wyłącznie hardcore'owa gra. Równie dobrze możemy się przechadzać się po spokojnym wirtualnym ogródku lub zajadać się szyszkami w labiryncie. Każdy znajdzie coś dla siebie!
Całość gry odbywa się na siatce o kwadratowych polach, gdzie jasno i klarownie ustalone są zasady wirtualnej mechaniki. Jak pokazuje historia gier, spośród używanych w grach rodzajach przestrzeni, to właśnie dyskretna prostokątna siatka odnosi największy sukces. Spójrzcie np. na grę "Minecraft"! O tak, dokładnie tak samo jest w Łosiu, nooo.. tylko że o jeden wymiar przestrzeni mniej rzecz jasna, jednak to tak czy siak nie ujmuje Łosiowi na jego jakości. Fakt, że na każdym kroku spotykamy się z kwadratami znacząco sprzyja myśleniu analitycznemu. Nie musimy się martwić czy postać jest za bardzo o jeden piksel w tę stronę, czy w tamtą stronę, ona stoi po prostu na jednym konkretnym kwadratowym polu. Oczywiście taki stan rzeczy sprzyja również predykcji tego jak zachowają się przeróżne przedmioty w danej sytuacji. Ponadto poziom skomplikowania zasad fizyki świata przedstawionego jest idealnie zbalansowany dla mózgu ludzkiego. Przykładowo: mając niedużą strukturę z pieńków i szyszek czasami trudno przewidzieć co się stanie, szczególnie gdy gra się zręcznościowo i szybko, mimo tego że jasno wiadomo jak działa pojedyncza szyszka czy pojedynczy pieniek. Taki stan rzeczy pozwala na obecność swego rodzaju chaosu deterministycznego, który zaobserwować można również w popularnej symulacji "Conway's Game of Life" i przynajmniej dla matematyków obecność takiego konceptu winna być czymś godnym pozytywnemu wartościowaniu.
Wartym uwagi jest zaznaczenie, że Łoś to jedna z pierwszych gier (o ile nie pierwsza!), które zaimplementowały koncept wody jako rozlewającego się płynu, a nie jedynie jako maski przestrzennej o efektach wizualnych. Łoś tę mechanikę posiadał już w roku 2003, podczas gdy wśród mainstreamu gier, czemuś co dorównywałoby temu aspektowi fizyki Łosia była dopiero gra "Terraria" z roku 2011. O dziwo, rozlewanie się wody nie jest tak trywialne jak mogłoby się to na pierwszy rzut oka wydawać ze screenów czy nagrań, w Łosiu zaimplementowany jest nawet paradoks hydrostatyczny z realnej fizyki! Nie jest to mimo wszystko jedyna zaleta jaką Łoś posiada ponad swoimi bliźniaczymi grami, które wody nie mają (np. "Supaplex"). Cały koncept tego, co dawniej gracze nazywali amebą w Boulder Dash'u, został tutaj odwrócony tak, że jest on w pełni deterministyczny! Nie ma denerwowania się, że może teraz ameba się rozniesie w prawo, a może teraz w lewo, nie nie nie! (No jest wąż, meh, ale to nie to samo). Mamy zamiast tego do dyspozycji magiczną podkówkę, która jest w stanie zamienić jednorazowo dowolny połączony zbiór pieńków (zazwyczaj przeszkadzających) w zbiór szyszek (dających punkty). Podkówka jest moim zdaniem najbardziej innowacyjnym przedmiotem obecnym w Łosiu, nie tylko ze względu na zastąpienie ameby, ale również przez wzgląd na wprowadzenie nowego rodzaju zagadek logicznych, które można by rzecz dotyczą topologicznego ułożenia itemków na poziomie.
Jakkolwiek wielce wychwalałbym Łosia od strony jego mechaniki oraz designu, tak nie powinienem zapominać o jego równie dobitnie zapierającej dech w piersiach oprawie graficznej i dźwiękowej. Grając w Łosia grafika i muzyka pozwalają nam na wczucie się w leśny klimat gry. Nie jest to jednak rzeczywisty klimat lasu jakiego spodziewaliby się przyrodnicy czy geologowie. 'Las' w Łosiu jest ideą, która wmieszana jest w kreskówkowo-pixelowy motyw estetyczny jako ten zapamiętany przez sporą część nas z dzieciństwa. Pamiętacie te jaskrawe polany przedstawione w takich produkcjach jak "Kajko i Kokosz" czy też mroczne lasy w tytułach takich jak "Zelda"? Łoś ląduje idealnie między oboma tymi rodzajami pejzaży wywołując zarówno dziecięcą radochę, jak w przypadku tego pierwszego, jak i budując napięcie, tak jak to drugie. Bardzo intrygującym jest fakt, że mimo wszystko kolor zielony gra dostarcza nam w zbalansowanych ilościach na ekranie - są tutaj również złote szyszki, czerwone ściany, niebieska woda jak i wiele innych kolorowych grafik, jednak mimo tego przepychu kolorów nadal idealnie czuć że jesteśmy w łosiowym lesie. Nie tylko theme imersyjny jest w perfekcyjnym balansie, ale również taki sam atut zawiera kolorystyka gry. Muzyka dodatkowo dodaje znaczącą immersję do tego co oferuje grafika. Soundtracki zarówno pozwalają na spokojne skupienie się, żeby pomyśleć nad kolejnym ruchem, jak i rozgrzewają gracza do ochoczego ruszania się po pomieszczeniach. Muzyka została doskonale dobrana do oprawy graficznej i pomimo tego, że to jedynie sześć soundtracków, to słuchanie ich na okrągło wcale się nie nudzi! Całość oprawy fenomenologicznej gry daje również subtelne poczucie 'polskości' Łosia, takie które zauważa się obcując np. z polskimi dziełami literackimi.
Level design w grze został wykonany doskonale. Są poziomy zarówno dla laików, jak i dla hardkorowych graczy, zarówno logiczne jak i zręcznościowe. Niektóre z nich wymagają tęgiego wysiłku intelektualnego, jednak po ich rozwiązaniu gracz ma dużą satysfakcję z tego co przeszedł. Jeżeli po przejściu gry odłoży się poziomy na kilka miesięcy i wróci się do nich po tak długim czasie, to mózg zapomina większość rozwiązań i można się cieszyć poziomami równie wielce jak za pierwszym razem gdy się je przechodziło. Dodatkowo gra ma wbudowany edytor poziomów. Jest to bardzo ważna jej część. Jeżeli już znudzi Ci się drogi czytelniku te 88 pięknych poziomów, które oferują autorzy gry, to możesz stworzyć własne poziomy, lub pograć w tysiące innych plansz, które przez ostatnie dwie dekady stworzyła społeczność gry.
Mógłbym wypisać wiele innych doskonałych cech tej gry, jednak obawiam się że zjada mnie już limit znaków na jakie Steam pozwala w recenzjach. Nie mniej konkluzja jest jedna - powinieneś drogi czytelniku zagrać w Łosia! :D
