Politics The Game

Dostałem tę grę od mojego dobrego przyjaciela. Miałą podobno łączyć średniej klasy humor, politykę i taktyczne potyczki, czyli rzeczy w których gustuję. Rozegrałem wszystkie 7 dostępnych rozdziałów i jestem zdania, że produkt dostarczył pod wieloma względami. Postaci mają nazwiska poprzekręcane w śmieszny sposób. Moim faworytem był pan marszałek Kotłownia, który przez cały rozdział miał "status rozpierniczatotrona" (czyt. nie mógł się trzymać jednego przezwiska dłużej niż do następnej wzmianki). Sceneria, oraz "fabuła" dookoła której się kręciła cała akcja również wypada całkiem dobrze. Jednakże istnieje trochę nawiązań, które wymagają znajomości innych materiałów multimedialnych niż streamy u Kołkowni w Sejmie. Nad wieloma gagami można było się dłużej pośmiać, chociaż od 5 aktu mam wrażenie, że za mocno się Panowie z SimplicityGames zainspirowali Walaszkiem. Ścieżka dźwiękowa daje radę. Motyw walki z Krótkowskim, marszałkim Hujownią, oraz Imperatorką są moimi ulubionymi. Efekty dźwiękowe nie są najwyższych lotów, ale również nie denerwują za nadto (do póki moher medyk nie zacznie wyć do obrazu, ale o tym rozpiszę się później). Grafika jest prosta i estetyczna. Animacje na stawach 2d wyglądają pokracznie i uzyskują efekt komiczny, ale również i monotonny, gdyż prawie każda postać ma taką samą pozę i animację poruszania się. Podzielenie rozgrywki na łażenie po mapie, udzielanie wywiadów z odpowiedziami dobra/zła, walkę, zagadki logiczne i minigry wypadło nie najgorzej. A pro po tych dwóch ostatnich elementów. To wypadałoby napomnieć, że Safari jest jedną z lepszych części gry, podczas gdy za zagadki muzyczne powinno się Wam zabrać klawiaturę i komputer. xd Jednakże całe moje doświadczenie z grą nie było z typu "w stu procentach zajebiste". Bowiem od segmentów walki zaczynają się schody. Zacznijmy od UI. Jest ono zbyt drobiazgowe. Jedyne czego się możesz dowiedzieć to ile punktów akcji ma jednostka, którą obecnie wykonujesz ruch. Brak podglądu mobilności innych jednostek sojuszniczych, ich cooldown'u na umiejętnościach, czy tak podstawowej reczy jak ilość godności (HP), która im jeszcze ostała. Grałem na poziomie trudności "uczciwy". Dużo walk zrobiłem bez konieczności inwestowania w przedmioty. Ale z każdym kolejnym rozdziałem były one coraz bardziej wymagane. Na szczęście szperając po mapach można znaleźć dużo zasobów, co nie usprawiedliwia projektu poziomu, w którym boss pokrywający całą mapę atakiem zasięgowym na KAŻDĄ z Twoich jednostek (dodatkowo skaczący z jednego końca mapy na drugą) jest wstanie zmusić Cię do wyjebania sporej części dóbr tylko po to, aby ganiać za nim jak za komarem z gazetą. Umiejętności oferowane przez sojuszników są różnorodne, i praktycznie każda ma swoje zastosowanie i moment, w którym może zabłysnąć. Przeciwnicy też dysponują swoim arsenałem sztuczek. Mam z nim tylko jeden problem. Umiejętności przeciwników, w przeciwieństwie do moich nie mają licznika tur, który zezwoli na ich ponowne użycie. Co skutkuje sytuacją w rozdziale szóstym, który prezentuje walkę z moherami w liczbie 5-6, gdzie 3 jednostki wroga to MEDYCY! I każdy w swojej turze leczy za 23 punktów godności! Jak już jestem przy odliczaniu tur. Dobrze byłoby się dowiedzieć z panelu "Bestiariusza", albo podczas wyboru zespołu, które umiejętności ile kosztują PA, oraz na jaki cooldown mam się nastawić. Ogólnie rzecz ujmując. Walki dużo rzeczy pozostawiają do domysłu. Przeciwnicy grają na faworyzowanych zasadach, i mam wrażenie że duży nacisk był położony na korzystanie z ekwipunku. Tylko przy walkach zaprojektowanych pod gospodaryzowanie plecakiem zawsze zadaję sobie pytanie: "A co w przypadku, gdy wymaganego przedmiotu już nie mam, bo musiałem go użyć wczśniej?" Najprostsza odpowiedź: "Skill issue", albo "To zagraj taktycznie". Z taktyką jest taki problem, że do póki walka się nie rozpocznie, nie ma mowy o jakiejkolwiek taktyce. Gracz nie ma wpływu na to w jakiej kolejności będą przebiegały tury jego polityków. Kolejność jest uzależniona od statystyki punktów akcji. Kto ma więcej idzie pierwszy. I od tego momentu powodzenia mi życzy gra. I ostatnia rzecz jaką wspomnę na temat wrogów to ich jednostki dalekiego zasięgu. Dopóki nie dostałem Katmana, miałem wrażenie, że nie było innej sensownej kontry na tych przeciwników. Grzegorz w pierwszym akcie prezentuje możliwość ataku zasięgowego, ale jest on tylko na 2 pola odstępu i ma go tylko Kasiniak i protagonista... Z rzeczy pozytywnych na temat walki, to dużo etapów było zaprojektowanych z głową. Mieszanki przeciwników, pole walki, rozstawienie, czy dodatkowe gimmicki bossów zapadały w pamięć i nie wydawały się zbyt opresyjne. Jedynych bossów, których musiałem pokonać z inwentarzem znalazłem w rozdziale piątym i siódmym. Gra ma też niewiele sposób, aby zsoftlockować postęp. Uważajcie jakie zakładki są otwierane podczas przeglądania zawodu, oraz podczas ostatniej walki w rozdziale piątym! Pomimo paru mankamentów, gra mi się podobała. Prawdopodobnie zagram całość jeszcze raz na łatwiejszym poziomie trudności, aby spróbować zdobyć wszystkie osiągnięcia.

niesamowita gra uwielbiam polityke

Gra ukazuje w memiczny sposób realia w dzisiejszej Polsce. Dla osób bez poczucia humoru lub zagorzałym zwolennikom którejś ze stron, odradzam, naprawdę. Pozdrawiam i polecam!

This game will help me become a dictator in the future. Viva la Poland.

plusk fajny niegrzeczny niemiec

cała polska buja się

idealnie pokazuje co sie dzieje w polskim rzadzie

można pobić kaczyńskiego

fajna gra

najlepsze w co gralem