Motyw realiów niczym ze snu był wielokrotnie używany w literaturze, kinematografii czy grach. Często prezentując nam wykreowaną rzeczywistość pełną dziwów i zaskakujących zjawisk. Sam sen był dawniej postrzegany nie tylko jako sposób na regenerację sił, ale wręcz bramę do świata mądrości i wiedzy - choć nie wprost przekazanej. Na drodze do jej uzyskania trzeba było podjąć wiele osobliwych prób albo po przebudzeniu samemu zrozumieć sens zagadek poprzez zawiłą niejednokrotnie interpretację. Czy wiemy czym jest tak naprawdę sen dzisiaj? W nauce uznaje się, że prawdopodobnie efektem ubocznym porządkowania informacji przez mózg i jako taki z rzadka będzie stanowił źródło wartościowej wiedzy. O tym, że jego większość zapominamy jeżeli nie zostaniemy wybudzeni w trakcie nie mówiąc.
Czy tytuł pozostawi nas w zadumie nad symboliką czy otworzy nam pluralizm interpretacji? Raczej nie. Kierujemy tutaj małym chłopcem, prawdopodobnie kilkuletnim, acz obstawiałbym może i więcej, bo w trakcie snu widać czasami tekst pisany, choć był kiedyś pogląd, że w trakcie snu nie da się widzieć liter, bo rzekomo za sen i czytanie odpowiadają inne półkule mózgowe - bzdura oczywiście. Skoro więc pacholę czytać potrafi, to obstawiam wiek w okolicy początków szkoły podstawowej? Chyba że rodzice krzywdzili dziecko ucząc je czytać już od momentu, gdy nauczyło się chodzić na dwóch nogach... Mamy możliwość pokierować krokami dzieciaka na moment przed zaśnięciem. I. O. Matko. Jak. On. Się. Powoli. Wlecze. Na. Tych. Nogach. Właściwie jedynym sensownym sposobem poruszania się jest bieg, bo idąc zachowuje się jakby miał zasnąć w trakcie. Może to ma jakoś odwzorować stan przed pójściem do łóżka, ale w nie każdym śnie chyba poruszamy się jak przez grząskie bagno? Choćbym był zmęczony jak koń po westernie, to najczęściej w snach poruszałem się już z w miarę normalną prędkością. Tak więc bieganie jest obowiązkowe, dobrze że we śnie możemy bez zadyszki śmigać całe godziny. Acz tu wystarczy połowa jednej. Tylko trzeba klawisz za bieg odpowiedzialny dzielnie trzymać wciśnięty. A, teoretycznie można próbować grać kontrolerem, ale tam nie ma przycisku odpowiedzialnego za bieganie, więc to raczej wybór dla masochistów.
Oczywiście trening senny przed maratonami to nie jedyna rozrywka, bo mamy też łamigłówki: aż trzy. Większość wymaga odrobiny pomyślunku, ostatnia trochę zręczności i wyczucia czasu w przechodzeniu z platformy na platformę. Trudno raczej nie jest, a porażka w najgorszym razie zatrzyma nas albo cofnie do początku problematycznej lokacji. Ot tyle, bo poza tym nie przewidziano innej penalizacji naszych pomyłek.
Scenariusz nie jest zawiły i gdybym miał w zwyczaju tak robić, to dałoby się go tutaj streścić w jednym zdaniu. Czeka nas wyjątkowy dzień i ma to subtelny wpływ na przebieg snu. Lokacje są odrobinę surrealistyczne, ale też widywałem już bardziej wykręcone czy interesujące w onirycznej konwencji. Poza tym są strasznie opustoszałe. Nasz szkrab nie spotyka we śnie dosłownie nikogo, co w sumie na swój sposób jest niepokojące. Czy za życia też jego dni polegają na odwiedzaniu pustych pomieszczeń? A może jest więziony we własnym pokoju i poza rodzicami nie spotyka nikogo, a i tych widuje rzadko? Chyba nie, wszak matka odwiedziła go przed spaniem - choćby w celu upewnienia się, że takie zaraz mieć będzie miejsce. Po snach - a szczególnie dziecięcych - spodziewałbym się czegoś bardziej nacechowanego emocjami. A tu scenografia niczym ze snu księgowego czy innej osoby z nudnym, pozbawionym wrażeń i polotu życie. Ale kto wie, może przeceniam jakość i wyrazistość przeżyć dziecka, może odbierają one rzeczywistość jako coś nużącego... a może nawet takie coś dostarcza im ferii wrażeń i solidnie trzepie po synapsach? Mnie niestety nie.
Może chociaż sama historia szarpnie naszymi nerwami, wzruszy niemiłosiernie albo rozbawi do łez? Czy ma jakieś wyjątkowo głębokie przesłanie? Nie i nie. Sama obecność dziecięcego bohatera jakby zmiękcza trochę serce, ale poza tym nic mi tam się nie poruszyło w trakcie. Przybyłem, zobaczyłem, ukończyłem. Ale tak jakoś bez większych emocji i w połowie domyśliłem się finału historii. Jest tak nijako jakoś, ogólnie.
W trakcie gry przygrywa nam muzyka stylizowana na orientalną. Jest akuratna i może (acz nie musi) sugerować pochodzenia młodzika. Taki tam dźwiękowy trop - może właśnie taką muzykę słyszy na co dzień? Gdybam sobie, bo wszak we śnie nic za pewnik przyjąć nie możemy do końca.
Gra nie ma osiągnięć, ale jej ukończenie to coś od kwadransa do dwudziestu-kilku minut. A to wszystko w cenie około 14 złotówek. Hm, no nie za tanio, ale też nie majątek. Odpowiedź na pytanie czy warto zainwestować tyle funduszy i czasu pozostawiam Wam.
Poza problemem z pełną obsługą pada i mało angażującym scenariuszem innych wad nie doświadczyłem. Praca kamery bywa zbyt pośpieszna, ale z braku sekwencji wymagających refleksu możemy przymknąć na to oko - tylko uważajcie, aby nie zasnąć, hehe!
Podsumowując: poprawnie wykonana produkcja, acz na poziomie fabularnym czy samej rozgrywki, to taka średnia mocno. Potencjał przygód w krainach snu został zmarnowany, bo można byłoby z tego zrobić konkretną jazdę wizualno-dźwiękowo-emocjonalną. A tak sporą część gry spędzamy na bieganiu, bo same zagadki raczej na dłużej nas nie zatrzymają.
ZALETY:
- Koncept ciekawy
WADY:
- Mało wyraziste
- Niewykorzystany potencjał tkwiący w przedstawianiu snu
- Biegaj, bo zaśniesz!
Osoby, które grałyby w tę grę:
- Franz Kafka
- Bruno Schultz
- Neil Gaiman
Osoby, które nie grałyby w tę grę:
- Sigmund Freud
- Carl Gustaw Jung
- Fred Krueger
Więcej moich recenzji na wartym obserwowania kuratorze [url=https://steamcommunity.com/groups/rec100cheevo] Recenzje na 100%... osiągnięć [/url].
Publikacja recenzji także na [url=https://store.steampowered.com/curator/26553378/] Świecie Recenzji [/url].
