Observer: System Redux

[h2] Bloober Team do Antigo Testamento [/h2] Por mais que [b]Silent Hill 2 Remake[/b] e [b]Cronos: The New Dawn[/b] sejam hoje jogos completos e excelentes na sua proposta, não posso dizer o mesmo de Observer, que me parece tentar seguir a mesma linha de [b]Layers of Fear[/b]. Na época que ainda não tinham grana/orçamento para desenvolver jogos mais ambiciosos, o estúdio polonês se apoiava 100% em narrativa e história, onde um gameplay sofrível dificilmente conseguiria prender o grande público. Aqui você assiste mais do que joga, e quando joga, só aperta o analógico para frente. A temática foi a primeira coisa que me atraiu em Observer, unir cyberpunk + terror, em algo com muito mais gore e horror corporal do que aquilo presente em [b]System Shock[/b]. Em 2084 a galera vive trancada em suas casas, pois lá fora doenças e guerras tomaram tudo. Os hologramas e o neon cobrem tudo, tentando de alguma forma maquiar a dura realidade. Mas aí rola um apagão num cortiço, um complexo residencial bem estilo Europa Oriental decadente, onde nosso Observer, um tipo de detetive neural, começa a investigar alguns assassinatos. Pois temos uma tecnologia capaz de acessar os implantes neurais das pessoas, revivendo suas memórias e vidas. O gameplay varia entre investigar cenas de crimes, resolver puzzles, interrogar moradores, além de nos esconder dos monstros presentes nas lembranças, bem ao estilo [b]Amnesia[/b]. Essas lembranças fragmentadas representam o ponto alto do jogo, em sequências bem perturbadoras, onde traumas e medos se manifestam quase que literalmente, em algo que parece saído das profundezas da Deep Web. Nosso protagonista é interpretado pelo [b]Rutger Hauer[/b], que descansa em paz, um ator excelente, nosso "lágrimas na chuva", porém, aqui ele é muito mal aproveitado, de forma que ele mantém o mesmo tom de voz o jogo todo. Me parece que ele não teve acesso ao gameplay do jogo, e ficou só lendo um papel que entregaram para ele (inclusive a história do jogo lembra muito o seu filme [b]Split Second[/b], de 1992). A versão System Redux, que é um remaster, é um horror maior ainda. Mal otimizada que só, onde o FPS dropa pela metade sempre que você abre uma porta. O Ray Tracing e a Aberração Cromática são onipotentes aqui, mas só servem para maquiar as texturas feias e as modelagens dos personagens que parecem ter saído da era do PS2. O jogo carece de um level design labiríntico, porém instintivo, como vemos em [b]Alien Isolation[/b]. Ele não tem a filosofia e diálogos bem trabalhados de [b]SOMA[/b]. E nem de longe tem o charme dos cenários de [b]The Medium[/b], da mesma desenvolvedora. No mais, a experiência é extremamente maçante, linear e desinteressante. (A cereja do bolo é o fato de alguns colecionáveis nunca spawnarem, tornando impossível o 100%)

Good game!

Observer: System Redux, siberpunk atmosferi ve görsel tasarımıyla dikkat çekmeyi başarsa da, bu güçlü sunumu destekleyecek anlatı ritmini ve oynanış çeşitliliğini korumakta zorlanıyor. Hafızalara girerek suçları araştırma fikri ilgi çekici olsa da, vakaların ilerleyişi çoğu zaman oyuncunun aktif çıkarımlarından çok, belirli etkileşim noktalarını takip etmeye dayanıyor. Bu da dedektiflik hissini güçlendirmek yerine, hikayeyi pasif biçimde takip edilen bir deneyime dönüştürüyor. Keşif sırasında karşılaşılan çevre tasarımı, ışık kullanımı ve ses atmosferi başarılı olsa da, oynanış döngüsü ilerledikçe belirgin şekilde tekrar etmeye başlıyor. Hafıza sekansları ilk başta görsel açıdan etkileyici görünüyor ama zamanla aynı anlatım kalıpları nedeniyle etkilerini kaybediyor. Gizlilik bölümleri ve basit çevre etkileşimleri de mekanik çeşitlilik oluşturmak yerine ilerlemeyi yavaşlatıyor sadece. Oyun birçok ilginç fikir ortaya atmasına rağmen, bunları oyuncunun adım adım çözümlediği bir gizem olarak geliştirmek yerine soyut anlatım ve semboller üzerinden aktarmayı tercih ediyor. Bu yaklaşım atmosferi güçlendirse de, karakterlerle ve yaşanan olaylarla güçlü bir bağ kurmayı zorlaştırıyor. Teknik açıdan başarılı görselleri, etkileyici sanat yönetimi ve güçlü ses tasarımı sayesinde iyi gibi duran bir iş kesinlikle ancak atmosferi destekleyecek daha derin dedektiflik mekanikleri ve oyuncuyu sürecin içine daha fazla dahil eden bir anlatı kurulabilseydi çok daha etkileyici bir deneyime dönüşebilirdi. Mevcut haliyle merak uyandıran, ancak oynanış ve anlatı tarafında aynı etkiyi sürdüremeyen ortalama bir siberpunk gerilim macerası olarak kalıyor. [b][url=https://store.steampowered.com/curator/32515007-s%25C9%2590%25D7%259Fn%25C9%259Fnsn%25CA%258E/][u]Kuratör Sayfamı takip etmeyi unutmayın [b]sɐןnɟnsnʎ[/b]...[/u][/url][/b] ːcozybethesdaː [b][url=https://store.steampowered.com/curator/44359868-pixgamist/][u]Don't forget to follow my Curator Page [b]pixgamist...[/b] [/u][/url][/b] ːsteinː [b][url=https://www.youtube.com/@yusufulas81/videos][u]Youtube Sayfamı takip etmeyi unutmayın...[/u][/url][/b] ːsummercat2023ː

Excellent cyberpunk horror. The investigation is simple, but the atmosphere, worldbuilding, and mind dives are fantastic. A disturbing look at a future where memories, identity, and human minds become data. Glad I gave it a chance.

[h1] Я хотел понять Observer, но он не захотел понять меня [/h1] [h3] Начну с главного: я ничего не понял. [/h3] Нет, сюжет я, наверное, уловил: детектив лезет в мозги мертвецов, ищет сына, всё вокруг сыпется, мир — [i] киберпанк-помойка. [/i] Но подано это так… нарочито мутно, что к середине игры я перестал хоть что-то чувствовать, кроме раздражения. Каждый "взлом" сознания — это час блуждания по кислотным коридорам, где мелькают абстрактные образы, звуки ломаются, а ты просто идёшь вперёд, потому что больше некуда. И это не «психологический хоррор», это [spoiler] психодел на психоделе [/spoiler] — слои галлюцинаций, которые не несут ни смысла, ни страха. Только головную боль. [h3] Геймплей? [/h3] Его почти нет. Ты ходишь, нажимаешь на кнопки, иногда убегаешь от врага, который появляется внезапно и так же внезапно исчезает. Механика взлома — просто смотреть чужие воспоминания, которые режутся как попало. Я чувствовал себя не детективом, а зрителем в зале, где показывают шизофренический артхаус, а ты забыл попкорн. Поначалу меня цепляла [i] атмосфера: [/i] грязь, дождь, неон. Но к третьему часу этот дождь и плесень перестали работать — мир оказался пустым и неинтерактивным. Диалоги — набор заумных фраз, которые, видимо, должны намекать на глубокую драму. А я просто сидел и ждал, когда же начнётся игра. Да, визуально и атмосферно, но психологически - тяжело. Может, я глуп. Может, не дорос. Может, нужно перечитывать «Нейроманта» перед каждым запуском. Но я играю ради удовольствия, а Observer удовольствия не дал — только усталость и вопрос «зачем я это делаю?». Концовка не окупила потраченного времени. Скорее добила: после титров я почувствовал себя обманутым — мне скормили галлюцинации под видом смысла. [h3] Итог [/h3] Это первая игра, где я говорю: не надо, даже если хвалит «тот самый друг». И первая игра, которой я вынужден поставить отрицательную оценку, обычно меня мой вкус не подводил. Слишком много пафоса, слишком мало реального наполнения. Если вам нравится бродить по сюрреалистичным снам под грустный эмбиент — может, зайдёт. Но я вышел с ощущением, что меня развели. Жаль, потраченного времени, и то, что надо будет все-таки запустить еще раз[spoiler] (возможно, когда поумнею/дорасту), [/spoiler] чтобы выбить все достижения, но точно не в скором времени, возможно в следующей жизни.

5.5分，画面闪烁用力过猛，第一次让我觉得游戏开头的光敏性癫痫提示是如此的有必要

只要挺过前半小时确实是冷门神作了，非常具有艺术性，支线也是黄黄的但是根本色不起来，我一开始还以为是擦边但实际上桃色只是障眼法，剥开桃色外衣底下的东西也是非常令我毛骨悚然呢。 沉浸式体验这个世界也让我非常着迷！我一开始还嫌弃这游戏不够恐怖，哈哈，还差点就因为评价就放弃这款游戏了！强烈建议大家尝试一下，虽然这个游戏的解密比较老式再加上光污染晕3D等问题会比较挑人，但真的值得一试！

la optimizacion de esto es un tema

Bland, rushed story, poorly fleshed out world. Nauseating visuals and filters.

Prettiest game I've ever played, every minute of it was an unique jaw dropping experience due to the excellent ambiance in combination with the graphical direction behind the whole game. While the story is alright, it is in my opinion not the main strength of this title, however that doesn't mean it's bad, it's just ok, which is better than bad. The real strength lies in the art direction, the ambiance, the sound design, the environments and the truly compelling philosophical theme driving the game, paired with a psychedelic microdose of good old light science tincture, these strengths (In that order) are what makes this game worth experiencing at least once in life. I'm not a fan of Bloober, but this game deserves all the praise one could possibly give.