Natural Instincts: European Forest

Choć chciałam dać tej grze drugą szansę, tak muszę stwierdzić, że nawet z tym, z czym nas pozostawili deweloperzy, pozycja ta jest kompletnie niegrywalna. Nie w dosłownym tego słowa znaczeniu, ponieważ, na upartego, da się ją użytkować, jednak wszystko jest toporne, irytujące i nieporęczne. Obrałam sobie za cel wystawianie opinii o grach jedynie, gdy przejdę je na 100%, jednak, mimo wszelkich starań, nie byłam w stanie tego dokonać tutaj. Koncept był ciekawy: zarządzać mamy terenem leśnym, starając się zachować równowagę ekosystemu. Jakie jednak są realia? Kampania ze wszystkimi zwierzętami na raz jest dostępna dopiero po ukończeniu rozgrywki każdym gatunkiem z osobna. Przystanęłam na pierwszej, która opiera się na watasze wilków. Gdy chciałam podjąć aktywność danym wilkiem, to po wybraniu go w zakładce, nie teleportowało mnie do niego i byłam zmuszona błądzić po mapie, aby odnaleźć potrzebnego osobnika. Zaznaczę tylko, że wszystkie wyglądają tak samo. Polowania są jakimś żartem. Wszędzie kicają króliki w nienormalnej ilości (nawet jak na nie), nie zadając sobie trudu, aby uciec spod terenu presji łowieckiej. Dodatkowo każda próba zabicia kończyła się sukcesem. Z dostępnością wody także nie było żadnych problemów; ta nie kończyła się, ani nie była broniona na danych odcinkach przez inne zwierzęta. Z legowiskami jest taki sam przypadek. Żadnych narzuconych graczowi wyzwań, chyba że policzymy odszukanie osobnika, którego w danym momencie potrzebujemy. Takie utrudnienie wyszło im akurat znakomicie. Lepiej pograć już kilkoma tamagotchi na raz, ponieważ system Natural Instincts opiera się jedynie na zasadach "pić, jeść, spać", co już wymyślili Japończycy w 1996 roku. Azjatycka produkcja przynajmniej była pionierem w swojej kategorii i wniosła coś odkrywczego. Szkoda, że gra skończyła, jak skończyła, ponieważ miała potencjał, lecz nic na to nie mogę poradzić. Zwróciłabym ją najchętniej do sklepu, ale niestety nie mogę ze względu na czas zakupu.