Lost with Dinosaurs

BORING!

This game is as bad as its poorly written summary. The gameplay is lackluster, and it doesn’t even live up to its simplest premise. I rarely call a game trash, but this one certainly earns that label. Even if you're someone who loves collecting achievements, this game isn't worth it. Save your time and money – avoid it at all costs.

Mihai Morosanu lubił swego czasu sobie stworzyć crapa. A chyba i dalej lubi, ale jego dwie kolejne gry od dłuższego czasu są oznaczone jako "wkrótce dostępne", więc jeszcze przyjdzie nam poczekać by dowiedzieć się jaki progres w gamedewie poczynił. Na pewno jednym z wyzwań będzie ogarnięcie osiągnięć, bo tutaj Rumun poszedł na całkowitą łatwiznę, a design poziomów - o czym za chwilę - sprawia że z tego co widziałem po dyskusjach bardzo łatwo je sobie zsoftlockować. Sama gra to do bólu pospolita platformówka, w której zbieramy potiony umożliwiające nam wyższe i podwójne skoki. Jest to swego rodzaju symulator twojego starego i jego wyzwań podczas "kiedyś to było" podróży do szkoły. Na drodze czekają dinozaury, które chcą nam przeszkodzić w znajdywaniu diamentów, które odblokowują niedostępne rejony planszy, a także kolorowych grzybów (i wszystko jasne), które umożliwiają nam ukończenie poziomu. (No co? Właśnie tak było w latach 80-tych) Mikstury odnawiają się dosłownie chwilę po tym jak się poruszymy, a grzyby resetują po naszej śmierci gdy zetkniemy się z prehistorycznym stworem (respawn kosztuje nas dwa grzyby, więc możemy je sobie sfarmić by i szybciej odblokowywać osiagnięcia i bez większego stresu przechodzić kolejne poziomy o ile tak jak wspomniałem ich sobie nie zsoftlockujemy). Dinozaury możemy omijać albo podskokami, albo strzelbą do której też znajdujemy naboje. Natomiast jak wiemy dinozaury zabijały tylko spadające planetoidy, więc po takim trafieniu są jedynie na kilka sekund zamroczone i wtedy możemy je przez chwilę łatwo ominąć. Jak to w grach tego twórcy bywa razi oprawa graficzna i taka ogólna kwadratowość produkcji. [b]5/10[/b] to max co mogę zaproponować, bo cena to równowartość jednego browara, a jak przejdziesz grę na jedno podejście to niemal pewne jest że ta około godzina zapętlonego jednego utworu (bo nie spiesząc się tyle mniej więcej zajmuje przejście wszystkich leveli) lecącego w tle, pełniącego rolę soundtracku, sprawi że i tak będziesz czuł się lekko podchmielony.