Echoes of the End: Enhanced Edition

[h1]A Modern Classic![/h1] Echoes of the End ist ein Action-RPG mit linearem Schlauchleveldesign und einer schönen Mischung aus Action, Geschicklichkeit und Rätseln - eine Art Spiel, die sonst heutzutage immer mehr einem drögen OpenWorld Konzept weichen würde - hier aber den Ursprüngen treu bleibt. Es gibt keinen Multiplayer - nur das schöne schnittige Singleplayer-Erlebnis. Superfein! Alles in die Welt gerufen von Myrkur Games - einem isländischen Studio. Und wie man an Remedy sehen kann, haben es die nordskandinavischen Länder eh allgemein besser drauf als alle anderen auf der Welt: Kreativ, tiefenentspannt und unabhängig. Deshalb ist der Preis auch so niedrig und die Qualität so hoch. Das würden sonst keine großen Triple A Studios durchwinken. Hat man auch schon an Clair Obscur gesehen. Und deshalb ist Echoes of the End ein weiterer kleiner Meilenstein der Videospielgeschichte, dass sich Indie Studios zurecht die Krone zurückholen und die großen Publisher schön gepflegt abk*cken - so wie es sich gehört. Man könnte auch gepflegt übertreiben und sagen: Sie retten die Videospielindustrie. Der geneigte Abonnent meiner Reviews kennt mich: Ich mag Open World Spiele mittlerweile nicht mehr so richtig. Und deshalb bin ich über jedes Juwel außerhalb dieser Mauern froh! In Echoes seid ihr als magiebegabte Ryn unterwegs euren entführten Bruder zu retten und das Unheil über die Welt abzuwenden. Klassisch. Was die Story ausmacht, sind aber die Erzählung und die Charaktere. Der Sidekick Abram ist genauso wie die Widersacherin Zara schön geschrieben und vor allem sehr schön vertont. Zwar erwarten uns hier eher Stereotype an Charakteren, aber es wirkt lebendig und stimmungsvoll! Wie die Welt designt ist, durch welche Landschaften wir sausen - oder auch wenn wir zu Beginn eines neuen Areals den Überblick über alles haben und in die Ferne schauen, realisieren wir bald, dass wir diese Strecke tatsächlich selbst nach und nach ohne Vorspulen durchschreiten. Und die Grafik ist wirklich beeindruckend! https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3759721834 Leider suchen das Spiel auch einige technische Unzulänglichkeiten heim, sodass es immer ein wenig B-Ware-Flair mitbringt :D Wenn man lila Steinformationen wegtransformiert, ist der letzte Schritt immer, dass es sich nicht flüssig von 100 bis 0 % auflöst, sondern die übergangstechnische Auflösung des Materials geht flüssig bis 10% - und BÄM - danach instant auf 0%. Merkt man auch, wenn man gewisse Objekte zerschlägt. Manche zerfallen nicht, sondern sind einfach INSTANT unsichtbar. Auch sind großfällige Gegner nach dem Ableben nur 10g federleiche Gummipuppen, die man via Bewegung easy ragdollen kann. Jeder, der bspw. mal Bloodbourne gespielt hat, weiß wie billig und albern das wirkt :D Dann sind da noch Wasserräder, die sich nicht nur um die entsprechende Achse drehen, sondern sich auch horizontal mit- und somit sich selbst eigentlich kaputtdrehen - aber trotzdem noch entgegen jeder sichtbaren Logik funktionieren. Man muss die 20ste Schalteranimation, Balken-Hochheb-Animation oder auch Durchzwäng-Animation abwarten und Rampensliding sowie das Abspringen davon fühlt sich irgendwie "billig" an - aber für ein Erstlingswerk trotzdem beeindruckend. Das ist quasi jammern auf hohem Niveau. Hin und wieder geht's in Kämpfe, wo ihr mit leichten und schweren Angriffen, Kontern und Ausweichen agiert - oder eure "Force Push" oder "Force Pull" Kräfte einsetzt. Abram unterstützt mit Stase. Und alles kann via Talentbäume ausgebaut werden. Alles insgesamt funny, aber da waren wir in Star Wars Unleashed sowie Fallen Order/Jedi Survivor schon geiler unterwegs. Vor allem gibt's nur das eine Schwert - kein Hammer, kein Speer oder sonst irgendeine alternative Waffe. Trotzdem macht's Spaß! Manchmal gibt's auch Rätsel, die mit Schaltern, temporären Plattformen, Illusionen, Klonen oder einer zweiten Zeitebene zu tun haben. Es bleibt immer spannend und unterhaltsam - auch wenn manche Dinge ein wenig too much präsentiert wurden (besonders das "Finde 3 Kristalle und deaktiviere sie"-Bootsfahrt-Dingens fand ich nicht besonders motivierend). Aber es geht. Nix was stört, sondern überwiegend Spaß macht. "Türöffnungs"-Rätsel sind nur etwas aus der Mode und die Story stoppt dann halt - das ist etwas unklug gelöst. Warum ist das Rätsel hier? Ja, weil es muss. Der Abwechslung halber. Das kann man definitiv geschickter einarbeiten! Guckt euch Uncharted an! [b][u]Bottom Line:[/u][/b] Echoes of the End ist grafisch und spielerisch beeindruckend schön und klassisch. Linearer Schlauch, Fokus auf Charaktere, hin und wieder Kämpfe, hin und wieder Rätsel - und nach ca. 10-12h seid ihr durch. Reicht. Hat Spaß gemacht - bitte mehr Spiele dieser Art! 🔫 Pew Pew Pew! 💥 Bock auf mehr Reviews? 🔎 🏃💨 [url=https://store.steampowered.com/curator/42792002/]Folge mir persönlich[/url] und/oder folge [url=https://store.steampowered.com/curator/875292/]diesem coolen Reviewer-Konglomerat[/url], in dem ich auch bin - und verpass' keine weiteren Neuigkeiten! ⚡

Поначалу игра шла как-то тяжело. Чувствовалась то ли нехватка бюджета, то ли опыта разрабов. Но потом стала постепенно раскрываться. На протяжении 10 глав мы помогаем последку Рин (имя гг) восстановить Стража и спасти от разрушения весь мир. Геймплейно игра напомнила God of War 2018 на минималках, но совершенно линейный. В игре нет никаких развилок, нет карты, очень простая прокачка умений и навыков. Но вот чем-то она меня всё же цепанула. Если вы устали от опенворлдов и/или дрочилен - самое то на пару-тройку вечеров

For an "enhanced edition", it's still too rough around the edges. And it should really be tagged as a "Puzzle" oriented game above anything else.

pitoyable, j'ai jamais vu un jeu aussi mal aoptimisé, passé de 200 a 20 fps, avoir des freeze qui durent plus de 10 secondes ... c'est juste du boulot de m****, à croire que l'optimisation d'un jeu est devenu optionnel aujourd'hui

8.5/10 Echoes of the End was a pleasant surprise. The environments are absolutely beautiful, and I really enjoyed the female lead and the supporting cast. The story kept me interested from beginning to end. The combat mechanics took some getting used to. The timing for certain moves felt unforgiving at times, and there were a few sections where the camera and movement gave me a bit of motion sickness. I also would have liked more opportunities for exploration and side quests, as the game is fairly linear. Overall, though, I had a great time with it. If you're looking for a visually stunning, story-driven action adventure with memorable characters, I'd definitely recommend it.

Gameplay matters. It always did matter. It was the only thing that mattered... or so I thought. It speaks for itself. This is AA quality (or nearly). Fantastic. No doubt the mechanics and the way things handle is better than many many games. Its enjoyable. The unenjoyable part - Dialogue. Horrendous dialogue. Immersion breaking dialogue. A very unlikable little girl with princess syndrome. Quite sexist too. I'll continue playing but I can only take so much of the "Awesome" immersion breaking dialogue from a self-centered-man-hatin main character. Which is YOU or ME. I can't stand MYSELF in the game. Gameplay does matter... But I have to love myself and I don't... in the game. So this has changed my whole thoughts on modern gaming. Get it on sale. I hate to do that from the fantastic developers but the main character is vomit and it really takes away from what this could have been.

Jakbym miał opisać „Echoes of the End” za pomocą porównania, to powiedziałbym że jest to taki „Tomb Raider” w świecie fantasy – tylko, że z większą liczbą magii i walki. Gra jest ogólnie dość liniowa, podzielona na rozdziały (co wychodzi jej na dobre), lokacje pozwalają na nieco eksploracji, ale nie są przesadnie otwarte (znów, dla mnie spoko) a walka – jest nawet fun! Do tego dużo, dużo zagadek przy których trzeba ruszyć głową czy wykazać się refleksem. A wszystko to w całkiem ładnej oprawie – zarówno graficznej jak i audio. [b]Fabuła i świat[/b] Fabułę oceniam jako całkiem dobrą. Potrafiła mnie zainteresować, a później nawet wciągnąć, generalnie – klei się. Pacing jest w porządku, sam świat ciekawy. Postacie wokół których kręci się linia fabularna raczej dobrze napisane, motywacje i cele są dość jasne i dobrze pasują, wszystko ma sens – a to super! Osobiście, na początku nie do końca siadła mi główna bohaterka – na początku, przez pewien czas zapowiadało się trochę na tzw. „silną i niezależną feminę” która wie wszystko najlepiej i jest najlepsza, ale charyzmy ma tyle co worek ziemniaków – ale te pierwsze wrażenia zmieniły się z upływem gry, a i też jakieś uzasadnienie dlaczego postać zachowuje się jak zachowuje na tamtym etapie dostaliśmy. No i też charakter postaci ewoluuje trochę na przestrzeni gry, więc w miarę postępów można się finalnie do głównej bohaterki przekonać, co w zasadzie zaszło w moim przypadku i tak jak zaczynałem myśląc, że no chyba się droga bohaterko nie polubimy – to finalnie, kończąc grę – jest git. [b]Gameplay[/b] Tutaj pochylę się nad kilkoma aspektami rozgrywki, które są filarami „Echoes of the End”. Aspekty te to kolejno: zagadki, walka, sterowanie i rozwój postaci i eksploracja. a) walka – w mojej opinii jak najbardziej dowozi. Zaczynamy z podstawowym asortymentem – zwykłe ataki, parry, blok, unik/roll i kilka sztuczek magicznych – miotanie przedmiotami/wrogami, odepchnięcie, wyssanie życia. Wraz z rozwojem postaci, do dyspozycji mamy więcej trików – rzut mieczem, wir magiczny, specjalne ciosy/kombosy, kontry magiczne itp. Z reguły w starciach, środowisko pozwala nam na trochę zabawy – możemy porazić przeciwników w odpowiednich miejscach, ciskać ich z urwisk, rzucać nimi w siebie nawzajem, rzucać przedmiotami w nich, rozwalać wieże na których stoją – z reguły, większość starć pozwala na jakieś wykorzystanie środowiska, a to fajnie. Typów przeciwników jest wiele, wraz z rozdziałami pojawiają się nowi, różni przeciwnicy mogą wymagać trochę innych taktyk. Ogólnie – walka jest responsywna, animacje i znaki dla gracza czytelne – więc sama walka jest dość przyjemna, aczkolwiek! Poziom trudności. Nie wszystkie starcia z bossami czy zwykłymi przeciwnikami są zbalansowane odpowiednio. Osobiście, jakieś problemy napotkałem tylko w starciu z dwoma bossami – gdzie jedno faktycznie, kilka razy powtarzałem a drugie raz czy dwa. I tutaj, w porównaniu do bossa z jakiegoś 4 rozdziału, bossowie z końcówki to była dosłownie kaszka z mleczkiem – dużo łatwiejsi do unikania i czytania – oraz atakowania. Grałem na prawie najtrudniejszym i nie jest tak, że jest za łatwo czy coś – bo nadal, za błędy zostaniemy raczej ukarani, ale jeśli najtrudniejszego bossa, który sprawił mi faktyczne problemy i którego musiałem się ciutkę nauczyć spotykam przed połową gry a później większego wyzwania nie ma, to ten balans jest ciutkę zaburzony w mojej opinii. b) zagadki – w większości trzeba ruszyć głową. Są bardziej skomplikowane i wymagające, ale też i prostsze. Od środowiskowych, gdzie musimy coś wykminić i ustawić rzeczy odpowiednio, po bardziej zręcznościowe, gdzie coś musimy odpowiednio poprzesuwać, stworzyć sobie drogę, wykorzystać różne stany świata czy umiejętności. Angażują w skrócie, ale też – trzeba takie zagadki lubić, bo ktoś kto nie przepada za tym aspektem w grach, może być przybity ich liczbą i poziomem skomplikowania. c) rozwój postaci - jest prosty, ale dzięki temu nie przytłacza. Nie ma tutaj żonglowania statystykami czy skomplikowanych buildów – rozwój skupia się na odblokowywaniu nowych narzędzi do walki i umiejętności. W tej grze, takie podejście bardzo dobrze się sprawdza. d) sterowanie – są elementy wspinaczkowe, parkourowe, ogólnie zręcznościowe. Sterowanie jest responsywne, wspinaczka działa dobrze, do tego wraz z upływem gry umiejętności pokonywania przeszkód itp. wzrastają, przez co segmenty zręcznościowe/parkourowe dla mnie wypadały fajnie. e) eksploracja – zbaczając z odnóg i szperając w zakamarkach, możemy znajdować skrzynki (zawierające relikty, projekty strojów i inne takie) oraz materiały do wytwarzania strojów. Często będą to po prostu mniejsze opcjonalne obszary albo zakamarki/ścieżki. Działa to dobrze, bo zachęca do zaglądania w różne miejsca i nie wybija z głównej akcji. Podręcznikowo. [b]Grafika i audio[/b] Graficznie, „Echoes of the End” wypada w większości świetnie. Postacie, mimika, gesty, animacje – wyglądają naprawdę dobrze, a lokacje dostarczają ślicznych widoczków. Lokacje pod względem wizualnym potrafią być wręcz „wow”. Jak człowiek się miejscami zatrzymuje i patrzy sobie na różne panoramy – no to w tym aspekcie wiadomo, że jest dobrze. Do tego, BARDZO ale to BARDZO podoba mi się design i sam wygląd wielu potworków, wrogów, a przede wszystkim pancerzy. Zwłaszcza te antagonistów bardzo przypadły mi do gustu, ale też nie narzekam na stroje, w które możemy wyposażyć naszą bohaterkę – te też wyglądają po prostu klasa. Co do audio – soundtrack uważam za bardzo dobry, do reszty oprawy dźwiękowej też nie mam się o co przyczepić. Aktorzy głosowi dają radę – mucha nie siada! [b]Stan techniczny[/b] Gra działa mi bardzo dobrze, nie uświadczyłem problemów technicznych. Raz jeden bug, gdzie po „finiszerze” na przeciwniku, zablokowałem się w miejscu bez możliwości wyjścia. I chyba tyle. [b]Podsumowanie[/b] Mi gra przypadła do gustu. Wie czym chce być i założenia realizuje dobrze. Jeśli lubisz gry a’la „Tomb Raider” - z dozą akcji, elementami zręcznościowymi, ale też sporą dozą łamigłówek i zagadek – „Echoes of the End” nie powinno zawieść.

Неплохая игра, в целом. Сильные стороны: пространственные головоломки; дизайн уровней; достойная графика. Слабые: сюжет не цепляет; боевая система зрелищна на добивания, но ощущается немного деревянной( как по мне); отсутствие экипировки, есть только костюмы и талисманы.

Not bad at all. Heavy use of Icelandic scenery made this a gorgeous and worthwhile playthrough for me. Expect some jank, but nothing gamebreaking. You might want to mess around a bit with the graphical settings though, and swap some keybindings as neither felt optimal. I got the game for about $10, which is more than fair.