Decarnation

[h2] Paris, 1989. Sönmüş sahne ışıkları. [/h2] Gloria aynaya baktığında bir şeyi fark ediyor. Makyajı hala yerinde. Sahne kıyafeti hala üstünde. Sonra bir şeyi daha fark ediyor: O yüz artık onun değil gibi. Ne zaman oldu bu? Hangi geceden sonra? Bu soru oyunun içinde yanıtsız kalıyor. Ve bu yanıtsızlık kasıtlı yapılmış. Gloria'yı anlamak için önce şunu görmek lazım: O sahneye çıkmadan önce bir şeyler istiyordu. Somut, elle tutulur şeyler. Dansın kendisini değil, dansın içindeki özgürlüğü. Başkasının gözüyle değil, kendi gözüyle var olmayı. Sıradan bir sabah, sıradan bir kahve, kimsenin ondan bir şey beklememesi. Bu istekler küçük gibi görünüyor. Fakat Decarnation boyunca Gloria'nın etrafındaki her figür tam bu küçüklüğü hedef alıyor. [b] Patronu onu beden olarak görüyor. Seyircisi nesne olarak. Annesi yarım kalmış bir proje olarak. Esir tutan adam ise bir ham madde olarak. [/b] Bu liste rastlantı değil, oyunun kurduğu baskı sistemi. Her figür Gloria'ya farklı bir isim takıyor ve o ismin altında onu yeniden biçimlendirmeye çalışıyor. Gloria bu baskıya neden bu kadar açık? Oyun soruyu görüyor ama yanıtına tam girmiyor. Gloria'nın lezbiyen kimliği 1980'ler Paris'inde sessiz bir yük taşıyor, beden olarak görülme korkusuyla örtüşüyor ama oyun bu örtüşmeye girmiyor. Babasının yokluğu, benliğine dramatik bir gölge düşürse de gölgenin anatomisi hiç çıkarılmıyor. [b] Kimlik erozyonu anlatısı, kimliğin nasıl oluştuğunu göstermeden tam oturmaz. [/b] Gloria'nın kırılganlığı verilmiş bir gerçek gibi sunuluyor, kazanılmış bir anlayış gibi değil. [h3] Kabus sekanslarına bu gözle bakmak gerekiyor. [/h3] Tentakül ve göz kombinasyonları, mimari bozulmalar, Gloria'nın kendi bedeninin parçalanması. Cronenberg'in Chromosoma 3'ünde beden dönüşüm yoluyla güç kazanıyordu. Et yeni bir varoluş biçimi oluyordu. Gloria'nın bedeni ise tam tersine işliyor. [b] Dönüşüyor ama anlam kaybederek. [/b] Parçalara ayrılıyor ve her parça ayrı bir el tarafından sahipleniliyor. Bu tersine çevrilmiş beden politikası oyunun en özgün anı. Ama yeterince uzun tutuluyor mu? Hayır. Oyun bu kapıyı açıyor, eşikte duruyor, sonra başka bir sahneye geçiyor. Pixel art bu gerilimi taşımak için doğru seçim. Sevimli ama yanlış. Karakterler orantısız, dünya şenlikli görünüyor ama içerisi çürük. Görsel dil bir şeylerin yanlış olduğunu söylemeden direkt üretiyor. Bu biçim-içerik bütünlüğü oyun boyunca tutarlı kalıyor ve bu tutarlılık nadir bir şey. [h3] Müzik konusuna gelelim. [/h3] Akira Yamaoka imzalı ambiyant ile Fransız pop arasındaki salınım oyunun duygusal haritasını ilk sahneden çiziyor. Ama Gloria'nın iç çöküşüyle tam senkron değil. Silent Hill'de ses tonu karakterin dissosiyasyonunu taklit ediyordu, melodi değil yapı değişiyordu. Gloria en derin kırılma noktalarına geldiğinde müzik bazen aynı kalmaya devam ediyor. Psikolojik korku türünde ses tasarımı karakterin içeriyle örtüştüğünde korku içselleşiyor. Örtüşmediğinde dışarıdan izleniyor. [h3] Gameplay kısmında oyun kendi içinde çelişiyor. [/h3] Dans sahnelerindeki ritim mekaniği çalışıyor çünkü Gloria sahnede kim olduğunu bilmiyor ama bedeni biliyor. Ritim bu bilgiyi somutlaştırıyor. Günlük rutin QTE'leri ise ne anlatıyı taşıyor ne mekaniği derinleştiriyor. Sadece orada duruyor. Sembolizm de benzer bir gerilim taşıyor. Obez mankenler, ayna sahneleri, esaret süreci boyunca görünür hale gelen yas evreleri. Bunlar etkili imgeler olsalar da oyun zaman zaman boşluğu erken dolduruyor. Sembolün anlamını bırakmak yerine altını çiziyor. Bununla birlikte şunu söylemek gerekiyor: Decarnation'ın cesareti gerçek. İlk oyununda bunu yapmak, psikolojik yıkımı bu düzeyde görselleştirmek küçük bir şey değil. Atelier QDBlerinin ne olmasını istediklerini biliyorlar. Sadece bunu her zaman tam başaramıyorlar. Böyle olsa da başarmaya çalıştıkları şey çoğu bağımsız yapımın hedeflediğinden çok daha iddialı olmuş. [b] Belki de mesele Gloria'nın kurtulup kurtulmaması değildir. Mesele, bütün bu parçalanmadan sonra hâlâ kendisine ait bir şey kalıp kalmadığıdır. Oyun tam da burada susmayı tercih ediyor. [/b]

This is a well crafted experience with beautiful art, but I would argue it almost does not constitute being called a game in a traditional sense. The gameplay elements are extremely bare bones, with rhythm mini games being most of the content, some simple puzzles mixed in. Exploration is also nonexistent; all paths are completely linear, with the only flavor text as a reward for going off the beaten path (when there even is one). I may come off as sounding negative here, but if you go into Decarnation with the mindset of experiencing it's story vs playing it I think you will still be very satisfied. The story, art, and sound design are all fantastic, and I had no issues staying invested, as I always wanted to see how the story progressed or what the next environment would look like. It is definitely something worth checking out if you like surreal horror. I feel like Decarnation has a marketing issue, as I was led to believe this would be more of an action/adventure/survival horror experience based on it's screenshots and description. What I instead got was something more akin to a visual novel or "walking simulator". While this is different than what I anticipated, I still very much enjoyed my time with the game.

如果这个游戏只是按照表面理解也未免太无聊了，抛开致敬、原型什么的，激进的理解可以把这个绑架过程看成一次“婚姻”，格洛丽亚向母亲投降，相亲后有了鲍勃这个体贴的丈夫，虽然表面看起来是得到了许多，但“主人”作为社会陈腐观念的化身，格洛丽亚始终是失去了对她来说最重要的自由。“小人儿”和“灰辫子”大部分人应该觉得是格洛丽亚一生的不同时候，但我认为可以理解成他们的孩子，以及女性应有的“新思潮”，整个游戏都是几方的激烈斗争，恐怖部分不过是一些向其他游戏的拙劣模仿，做差了也就算了。 你以为我真会这么解读？ 去你大爷的，烂游戏就是烂游戏，管你有什么深度，引用了什么作品，表现了什么现实，游玩部分不行，叙事手法烂，又是一款全体要给美术和音乐跪下的卖相烂作！ 真要好好讲点东西，就好好打磨剧本，再不济搞点神神叨叨也行，所有东西都是停留在表面，只有看了一万遍的套路。

Pensé que lo disfrutaría más. Hacía tiempo que quería jugar Decarnation ya que me gustan los juegos originales y tétricos, y este me llamó mucho la atención. Pero me ha decepcionado un poco. En mi opinión, la historia se alarga innecesariamente. La verdad es que a veces tenía que obligarme a jugar para ver cómo evolucionaba, ya que en varias partes es demasiado ambigua. Además, sentí que la mayoría de minijuegos eran aburridos. Insisto en que esta es solo mi opinión, y a otro pueden gustarle. Pero también tiene bastantes virtudes: la calidad sonora es francamente impresionante, la banda sonora es una delicia. Otro punto muy positivo es que los puntos de guardado son muy frecuentes, así que puedes jugar poco tiempo y el progreso se guardará igualmente. Por último, el pixelart es genial, se nota el trabajo que hay detrás de cada escenario y personaje (especialmente los monstruos). Considerando todo esto, decido recomendar probarlo, ya que seguramente guste a quien busque un juego diferente y con temática oscura. La historia en sí es bastante interesante, pero pierde un poco de fuerza al verse interrumpida constantemente por elementos inconexos que no aportan demasiado.

Decarnation is a linear psychological horror game that also feels like an interactive movie with a great art style. The pixel art is beautifully detailed and perfectly crafted. It does a great job at being grotesque which ties perfectly into its story that handles many sensitive themes. The soundtrack is great and fits really well into its theme. Gameplay is not bad as it’s mostly a walking simulator with puzzles and rhythm games thrown in.

All the "diversity" makes this unrelatable

Looks like a lot of reviews, so just creating this for myself. This is a 'B' game. It was good and all the mini games were 'winnable'. The game seemed quite long and i was both glad and a bit sad when it ended. There are a lot of metaphor's and personifications that were interesting. My problem is i don't like all the associated French Liberal Art subject matter, I find them annoying and insanely boring. I think hell on earth would be stuck in Paris! So, it was hard to get through in that respect. The Pro's from a game perspective are all the separated scenes that have Progress Saved after each so you can easily pick up where you last started and the ability to go back to any scene is really great.

I tried my hardest to like this girls but it just felt very lacking to me. The art direction and visuals of the game are really impressive and very beautiful, especially the dreams. However, it does seem like a lot of these have been taken from their influences and have been squished to make them fit in with the game and it ends up coming across very empty and uninspired. The plot doesn't really seem to go anywhere either and leaves quite a lot of loose ends. Very poor depiction of mental illness in both Gloria and Bob imo. The dream sequences don't seem to have any real impact on the overarching plot besides establishing symbolism. And the symbolism sucks because its so heavy handed that it looses all impact. The mini games are also unintuitive and poorly configured so it's not very fun to play. I feel bad writing a negative review because the game has such a brilliant vision, its just quite poorly executed

While the gameplay falls under the "serviceable" category, the presentation here is on point and the story handles some heavy themes very well. Definitely worth a go

[h1][b]Strongly recommended:[/b] Decarnation[/h1] [b]Decarnation:[/b] [i](noun) The act of removing flesh, divesting of the physical body, or putting aside carnal and worldly desires[/i] I've never really been a big horror guy, but in the past few years I've tried to broaden my horizons a bit, and that also includes spooky movies and games. One of those games is [b]Decarnation[/b], a title I first learned about from [url=https://youtu.be/nJyET81-78c?si=UZp8oL_9cFqKS0UI]a games YouTuber I follow[/url]. After his glowing recommendation, I promptly wishlisted the game, only to then immediately forget about it. Ultimately, this was a bit of a blessing in disguise. By the time I got around to buying and playing it, I already forgot pretty much everything I saw in the review, which allowed me to see the game with a fresh pair of eyes. The story of Decarnation follows Gloria, a cabaret dancer in 1989 Paris. Nearing her 30th birthday, Gloria is already starting to feel the "weight" of her age: the manager of the cabaret she works at wants her to quit performing and become a dancing coach, her mother is expecting her to settle down and take bigger career steps, and her much younger girlfriend, Joy, is starting to have doubts about their relationship. All of this culminates when Gloria and Joy visit a museum to see a bronze statue Gloria recently posed for, and find a middle-aged pervert leering and groping at it. And when Joy breaks up with her later that day, Gloria is sent into an emotional spiral that causes her to accept a sketchy new job offer, the results of which put the horrific events of the game in motion. I won't really go into the story any deeper than this. I'm trying to keep this spoiler-free, since I firmly believe this is one of those games you have to experience to fully appreciate. What I will say is that the game comes with a whole laundry list of content warnings, and with a good reason. However, despite dealing with some pretty dark themes and uncomfortable situations, it does so with the requisite depth and nuance, never once sliding into tasteless or exploitative territory (quite the opposite, in fact, since the exploitation of women is one of the game's main themes). One thing that helps a lot is that it never crosses [b]that[/b] particular line, which I could very easily see a less skilled creator using for shock value, without necessarily understanding it for what it really is. The gameplay combines classic adventure mechanics from the Game Maker era with light puzzling and several contextual mini-games. Overall, it's very approachable, with intuitive puzzles and forgiving challenges. It also makes great use of certain mechanical elements, such as UI icons and text scroll speed, to achieve some pretty clever meta moments. The presentation is absolutely pitch-perfect for the vibe the game is trying to achieve. The pixel graphics are stunning, and the sheer level of effort and detail put into every level puts many AAA games to shame. This becomes even more apparent as the game goes on, and the levels get progressively more strange and surreal. The use of music is another strong point. Whether it's the original OST or the tracks by the French synth pop duo [url=https://www.youtube.com/@fleuretbleue/videos]Fleur & Bleue[/url], the game uses them to create musical leitmotifs that blend seamlessly with the events on the screen. If you have a few bucks to spare, you really can't go wrong with throwing them towards getting both the soundtracks. Honestly, I feel like I'm kinds running out of ways to say how great the game is. In fact, the only reason this review is marked as [i]Strongly recommended[/i] and not [i]One of my favorites[/i] is because it lacks a bit of that X factor - that subjective, ephemeral quality that sets apart your Superhots or Disco Elysiums from everything else. One word of warning, though: Decarnation is an incredibly good game. It is not, however, an incredibly fun game. While the ultimate message is a hopeful one, it's one of those pieces of media that's not very comfortable in the moment, and that sticks with you for a while after you're done. So, if fun's a big deciding factor for your purchases, consider the above carefully. Personally, I think the takeaway is well worth the price of admission, but ultimately, you'll have to decide for yourself.