[b]CS, który wyróżnia się stylem artystycznym, botami, rozgrywką i trybami dla jednego gracza.[/b]
Polecam Counter-Strike: Condition Zero, ponieważ jest to dobra, ciekawa i unikatowa gra. Posiada dwa osobne tryby dla jednego gracza: kampania rozgrywek z botami w CS:CZ i kampania misji dla jednego gracza w module Deleted Scenes. To, co odróżnia tę odsłonę serii, to zmiany w balansie rozgrywki, by uczynić ją taktyczną grą zespołową. Bronie nie są idealnie celne umyślnie z projektu gry, nawet jeśli odrzut i skuteczność broni są naprawdę przewidywalne ogólnie (bo anomalie się zdarzają i będą się zdarzać, przez co czasami masz niesamowite szczęście, a czasami kompletnego pecha z odrzutem i niecelnością broni). Natomiast same postacie są dużo twardsze, w szczególności z kamizelką i hełmem, co powoduje, że mogą trochę kul na siebie przyjąć, zanim zginą, no i dystans ma duży wpływ na skuteczność broni (ogólna zasada: obrażenia zadawane przez broń maleją z odległością). Grafika, w moim odczuciu, jest na duży plus, bo jest całościowo dużo lepsza niż w starym CS 1.6 dostępnym na Steam w pakiecie z Condition Zero. Samo udźwiękowienie zawiera unikatowe dźwięki zrobione specjalnie dla Condition Zero, więc całościowo CZ wyróżnia się na tle innych CSów dość mocno. Nawet zachowanie zakładników jest bardziej rozbudowane niż w innych odsłonach serii: reagują na strzały i granaty i na zabójstwa, przez co sprawiają wrażenie "bardziej żywych" ludzi.
Muszę przyznać, że kampania Deleted Scenes pod pewnymi względami mocno się zestarzała, natomiast wciąż mi się fajnie w to grało mimo wszystko, jednak gra ma swoje wady, więc trzeba to też rozważyć. Całościowo grę polecam, ponieważ warto było zagrać i gra jest autentycznie unikatowa i oferuje unikatowe doświadczenie, które jest dopracowane zarówno technicznie, jak i graficznie (na swój rok i silnik i projekt), jak i pod kątem rozgrywki (kampania Deleted Scenes i tryb wieloosobowy CZ to dwie osobne wersje gry przeznaczone do innego stylu rozgrywki). Jakie są zatem największe wady? W przypadku Deleted Scenes dojrzałość narracji i logika wydarzeń przedstawionych kupy się nie trzyma, bo projekt poziomów jest bardzo "growy", natomiast fabuła stara się być "autentyczna" (realistyczna), przez co mamy mocny zgrzyt robienia rzeczy niby realistycznych... ale w bardzo nierealistyczny sposób. A cała seria CS ma to do siebie, że odrzut prędzej czy później w każdej grze zaczyna doprowadzać do szewskiej pasji i rage quitu, bo gra się świetnie nadaje dla graczy o niskich i średnich umiejętnościach, natomiast balans gry nie nadaje się do grania na wysokim poziomie umiejętności gracza. Żadna broń na wysoki poziom umiejętności nie ma na tyle dużej powtarzalności, żeby przypadkowy skrajny fuks przeciwnika nie zniszczył ci dobrej serii, bo jak nie chcesz ginąć, to jedyny sposób na to to skrajnie precyzyjne kalkulowanie ryzyka, unikanie niepotrzebnego ryzyka i absolutny zakaz popełniania błędów, bo nawet "mały" błąd powoduje otwarcie okienka szansy na wykończenie cię przez przeciwnika, a boty Easy na ogół są bardzo niekompetentne, ale to traci znaczenie, gdy o tobie wiedzą (z dowolnej przyczyny) i nagle się okazuje, że ktoś bez celności i refleksu nagle robi ci idealny wjazd ponad swoje umiejętności i typowe zachowanie... i jak tu się nie wkurzyć, gdy broń UNIEMOŻLIWIA ci łatwe i rzetelne strzelanie headshotów, a najmniejsza pomyłka nawet na boty Easy może skończyć się kompletną porażką? No mi odechciało się grać w CS:CZ, gdy gra zmusza do wygrywania taktyką i współpracą i nie ma sensu przesadnie szkolić się w strzelaniu, jak szlifowanie taktyki i współpracy albo wykalkulowana przesadna ostrożność dają lepsze efekty. Nuda i frustracja = rage quit. Ale to tego momentu było warto pograć. ;)
