Coffee Talk Tokyo

舞台も違うし、ファーミさんももう関わってないし… 今までの雰囲気が好きだった分、全然別物になってたりしたらどうしよう… ってなかなか手を出せなかったけど [h3]大丈夫、いつものコーヒートークでした！[/h3] 様々な種族が生活している街で、飲み物と憩いの時間を提供する夜にだけ開くカフェ 場所や客層は違えど、コーヒートークの基盤とも言える世界観や雰囲気はそのままなので安心されたし　 日本がテーマなのも気になるポイントだと思うけど、個人的には海外制作とは思えないほど日本の描写が的確で、かつサイバーパンクな雰囲気とも違和感なく融合していると思えました クレジットを見るに何人か日本人の方も関わってるみたいなのでそのお陰かも？ SNSの呟きとか、こういうツイートする人リアルにいるよねー！ｗって思わず笑っちゃうようなのも [strike]やたらほうじ茶推しなのとか、ん？ってなるポイントもあるにはあるけど御愛嬌[/strike]　 登場人物達は相変わらず個性的、過去作に比べると性格が少しねちっと＆じめっとしたキャラが多いから好き嫌い分かれるかも 個人的にはそれも含めて過去作と同じくらい好き 一癖も二癖もある登場人物たちが、カフェで過ごすうちに友情が芽生えたり人生の転換期を迎えたり… ストーリーもまさにコーヒートークって感じで、ファーミさんの魂がちゃんと開発チームに引き継がれてる！って目頭が熱くなる作品でした 買うか迷ってるシリーズファンの方は是非一度プレイしてみて欲しいです～！！

This is more Coffee Talk, nothing more nothing less. It's a visual novel where you don't have any actual dialogue choices that change things, instead you influence the ending each character get depending on if you serve the correct drink or not. The mechanicsc has not changed much from the previous games but this time you have cold brew choices too, but apart from more choices, there isn't much different. If you liked the previous games, you will like this. If you didn't there is little here to convince you otherwise. When it comes to the story, this is probably my favourite of the Coffee Talk games. Some truly great storylines that will pull at your heartstrings, make you smile (and possibly sob). Some are just cute (Blue and Vin are just so adorable together) and one made me not only sob but cry at the final act (Ayame). It is however the same as the second game, you will need an intentionally bad playthrough where everyone has a bad ending for 100% and I don't want to play or see that, might just speed through the game withour reading the dialogue at some point but as of now this will not be a 100% completion.

İlk iki oyununa inceleme yazmamış olsam da bu oyuna bir şeyler yazmayı gerçekten çok istedim. Ben bu kısa hayatımın büyük bir kısmını başka insanların dertlerini dinleyerek, onlara yeni yollar keşfetmeleri için karanlıklarında küçük de olsa bir ışık tutmaya çalışarak geçirdim. Olaylara büyük müdahalelerde bulunmadan, yalnızca dinleyerek ve arada kısa ama derin birkaç söz söyleyerek bir başkasının hayatına şahit olma fikri bana garip bir şekilde çok güvende hissettiriyor. Arkada birbirinden güzel lo-fi parçaları çalarken müşterilerin ihtiyaçlarına ve zevklerine göre kahveler hazırlayıp onları dinlemek de bu yüzden bana inanılmaz huzur veriyor. Çok fazla cozy oyun oynayan biri olmasam da Coffee Talk serisinin bende her zaman özel bir yeri olacak. Bu oyunu satışa çıkar çıkmaz aldım, siz düşünün artık aramızdaki bağı. Büyük binaların arkasında kalmış, şehrin kalabalığından biraz olsun uzaklaşabileceğiniz, insanların gecenin bir yarısı gelip içlerini dökebildiği küçücük ve sessiz bir kahveci... Düşüncesi bile huzur verici. Coffee Talk Tokyo bana önceki iki oyuna kıyasla daha uzun hissettirdi. Üstelik çoğu insanın hikâyesi son bölümlere kadar tam anlamıyla açıklığa kavuşmadığı için oyunu her açtığımda “Acaba bugün neler olacak?” merakıyla diyalogları okumaya devam ettim. Karşımıza çıkan insanlar birbirinden oldukça farklı olsa da özlerinde hepsini birbirine bağlayan bir şey vardı: kaybolmuşluk. Her biri kendi hayatıyla mücadele ederken bundan sonra hangi yöne gitmesi gerektiğini bilemeyen, karanlık bir kuyunun içinde yol arayan insanlar gibiydi. Fakat en sevdiğim noktalardan biri, bu insanların yalnızca birbirinden bağımsız hikâyelere sahip müşteriler olarak kalmamasıydı. Günün sonunda yollarının kesiştiğini, birbirlerinin hayatlarına dokunduklarını ve kendi problemleriyle boğuşurken bile bir şekilde dayanışma içerisinde olduklarını görmek gerçekten çok güzeldi. Özellikle benim de son zamanlarda dünyaya ve kendi hayatıma biraz daha farklı açılardan bakmaya çalıştığım bir dönemde karşıma öyle cümleler çıktı ki birkaç kez oyunu bırakıp bir süre ekrana bakarken buldum kendimi. Bazı sözler insanın karşısına tam ihtiyaç duyduğu zamanda çıkıyor sanırım. Birkaçının bendeki karşılığını uzun uzun düşündüğüm oldu. Bütün karakterler için ulaşabildiğim en iyi sonları görmek de oldukça ödüllendiriciydi. Oyunda geçirdiğim zamanın neredeyse tamamından büyük keyif aldım. Üstelik bunu sürekli diyalog okumaktan pek hoşlanmayan biri olarak söylüyorum. Coffee Talk’ın garip bir büyüsü var. Normalde dakikalarca insanların konuşmasını okumaktan sıkılabilecek biri bile kendisini gece yarısı elinde kahvesiyle başkalarının dertlerini dinlerken bulabiliyor. Ruha biraz şifa olabilecek, taptatlı bir kahveci oyunu. Serinin ileride daha fazla oyunla devam etmesini gerçekten çok isterim. Bir kusur bulmam gerekirse kahve hazırlama kısmının hâlâ biraz fazla hızlı ve basit olduğunu söyleyebilirim. Malzemeleri yalnızca seçmek yerine onları ekleme aşamasının da oyuncuya bırakılması, kahve hazırlama sürecini çok daha tatmin edici hâle getirebilirdi. Gerçi bunun Coffee Talk’ın alıştığımız yapısına biraz yabancı bir mekanik olabileceğinin de farkındayım. Ama belli mi olur? İkinci oyunla beraber müşterilerimizin sosyal medyada o güne ait paylaşımlarını stalklayabildiğimiz bir özellik bile gelmişti. Belki ileride kahveciliğimizi biraz daha ciddiye almamıza izin veren mekanikler de görürüz. Son olarak Türkçe dil desteği için de ayrıca teşekkür etmek istiyorum. Yer yer ufak yazım hatalarına rastlasam da çevirinin genelinde oyunun ruhunun ve karakterlerin konuşma tarzlarının korunabilmiş olması beni fazlasıyla mutlu etti. Coffee Talk Tokyo benim için yine kahve yapmaktan çok daha fazlasını anlatan bir oyun oldu. Bazen bir insanın hayatında büyük bir değişiklik yaratmanız gerekmiyor. Bazen karşısına oturmanız, onu gerçekten dinlemeniz ve ihtiyacı olduğu anda birkaç doğru kelime söylemeniz yeterli olabiliyor. Belki de bu küçük gece kahvecisini bu kadar sevmemin sebebi tam olarak budur. https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3764905520

作为系列粉丝，一直担心首作主创过世后这个系列会变成如何。 即便舞台从西雅图换到了东京，即便咖啡店换了个场景，可是我们依然是那个在柜台中泡着独特饮品聆听顾客人生故事中的那个店长。 说真的，因为妖怪从西方换成了东方，其实还挺有趣的。特别是河童与龙族之间的牵扯，真的能让人感受到每个地方妖怪都有他们自己的故事，而在咖啡店里一切皆有可能发生。当然还是有点不足的，譬如无脸族和诚的故事之间的联系、文的假肢背后牵扯的故事、艾利卡不是精灵和人类所生为什么是狐妖呢？诸如此类的，我觉得还能再深入一点。 当然我非常喜欢这一系列的原因是，它真的很像我曾经去过的一家福冈的咖啡店，里面那位97岁的老爷爷给我泡咖啡的时候就是这种仿佛去了别人家，能看到很多不同人生的感觉。 饮品方面依然非常漂亮，不得不说COFFEE TALK是我对像素画喜爱的契机游戏。但很多菜单相对来说都是前两作有的，如果能再多一点创新的菜单就更好了。 选择了今天通关，刚好和游戏内时间重叠了。有种游戏和现实链接的仪式感。我们期待能在下一次的咖啡店继续聆听生命中每一个人的故事。

É tão bom chegar da faculdade e relaxar fazendo cafés virtuais... será que eu deveria trancar o curso e abrir uma cafeteria noturna?

К сожалению, эта часть оказалась огромным разочарованием. Сценарий безумно слабый и настолько прямолинейный, будто бы он был написан людьми, только недавно начавшими писать в принципе и ещё не понимающими, как должно строиться повествование и как работают многие литературные приёмы (если они вообще знают об их существовании), либо будто бы карьера сценаристов была ограничена сугубо опытом копирайтерства. Персонажи вызывают раздражение, особенно Вин (!), из-за опять же плоскости своего образа, примитивности и местами не самого удачного (имхо) дизайна. Всё выглядит так, будто задача при разработке игры заключалась лишь в том, чтобы продвинуть конкретные "трендовые" идеи и убеждения любой ценой, а на непосредственное исполнение задумки и драматургию всем было наплевать, фанаты серии и так схавают :\ Видимо, чем банальнее и безвкуснее подача в лоб, тем лучше, игроки ведь такие глупые и сами не поймут, что до них пытаются донести, если им всё досконально не прожевать. Такой подход и такое отношение к сценарному искусству — самая настоящая пошлость. Также в русской версии игры стиль речи у многих персонажей и диалоги между ними — это невыносимая катастрофа, потому что ладно, если молодой и инфантильный герой активно пользуется сленгом и сниженной лексикой, но чтобы то же самое происходило со старыми персонажами, особенно если в предыдущих частях они разговаривали как адекватные люди своего возраста? Причём по ощущениям русская адаптация ещё и сильно перебарщивает с поставленной задачей сделать речь молодёжной, и в ней встречается куча опечаток. Говорю, что по ощущениям, потому что не успела ещё проверить, как дела обстоят в оригинале. Плюс в техническом плане пока встретился один недочёт: телефон иногда перекрывает речь персонажа, если тот сидит в самой левой части барной стойки. Сразу становится трудно читать текст, хотя не то чтобы и очень хочется вчитываться, если честно. Может, этот злополучный телефон так иронично кое-что критикует и пытается защитить игрока от кринжа... Прошлые игры серии были потрясающими, с ними действительно и подумать хотелось, и отдохнуть душой удавалось прекрасно. Они ощущались как нечто большее, чем проходной филгуд, потому что к ним относились при разработке с любовью и их делали люди, которые понимали, что творят искусство. Здесь же от предшественников только сам концепт ночной кофейни, приготовление напитков, ряд механик и визуальный стиль.

Слабее предыдущих. Читабельно, но предыдущие две игры были лучше. Сюжет ни о чём. Сценарист оригинальных игр отбросил копыта, новый сценарист дотянуться до старого не смог.

- Вин, ты кто? - Оно. - Соевое молоко? - Да (да, это тупой набор слов который родился в обсуждениях со знакомым). В целом, мегаслабо на фоне даже прошлых частей. Все ещё нет нормального меню напитков и приходится всё на ощупь по очень смутным описаниям варить. Сами персонажи плохо написаны как и история, взаимодействия с мифологическими существами кроме отмечания их факта существования нет.