Blackwell Unbound

[h3]爵士与带着淡淡悲伤的都市夜[/h3] Legacy>[b]Unbound[/b]>Convergence>Deception>Epiphany [b]Blackwell系列第二部[/b] 没什么可说的，小而精的探案解密，非常好，音乐也超级好听 故事算是第一部的前传，但是[b]一定[/b]要先玩第一部，因为故事是连着的 注意这里线索要反复问才能了解所有，不是只问一次就行了 物品栏/菜单在屏幕上方，要鼠标移上去 卡关的话指南里也有手把手和中文攻略 [spoiler] 姑姑真的好爱吸烟啊 [/spoiler]

I absolutely adore Blackwell series. Feels like I love every character AND their voice actor. Story is great in all of the Blackwell games so give it a try! Though it's not widely popular I am GREATFUL that I stumbled upon this gem. Thank you, Wadjet Eye Games, for a story that I still remember in my heart even though I played it like 8 years ago. Final Score: 8/10

Blackwell Unbound is a moody, sassy, bittersweet ghost story. There are only two cases to tease apart, but the puzzles still scratch that adventure game itch. Great VA overall even if the Countess is a little overdramatised. Lauren and joey's dynamic perfectly encapsulates the light-hearted jabs between good friends (or lovers). The soundtrack is exquisite - particularly that farewell sibling saxophone duet. My introduction to Thomas Regin's gorgeously morose music comes from Unavowed, and Blackwell Unbound really cements him as one of my favourite composers.

Blackwell Unbound to fabularna odskocznia od opowieści z Rosą w roli głównej, pozwalająca graczom choć trochę poznać jej ciotkę, również medium. Kierowanie Lauren Blackwell i jej duchowym przewodnikiem detektywem Mallone, jest przyjemnością samą w sobie. Możliwość wcielania się w medium i życia z takim darem, ale jednocześnie obciążeniem, odczuwanie i poznawanie go z innej perspektywy, ciałem i duchem potomkini Roseangeli 'Rosy' Blackwell pozwala choć trochę zrozumieć postać Lauren. Jednocześnie daje wgląd w obserwowanie stosunku Joey'ego Mallone do jakże innej charakterem bohaterki i współtowarzyszki paranormalnych śledztw. Miło jest ponownie zanurzyć się we wspomniane wyżej nadprzyrodzone śledztwa, które klimatycznie i fabularnie stanowią istotę całej serii. Znów jest bowiem bardzo ciekawie, jest nieco mrocznie, jest śledczo i zagadkowo. Ponownie zanurzamy się w historię z ciekawymi postaciami mającymi w życiu coś do powiedzenia. Kolejny raz rozgrywce, toczącej się znów na pikselowych lokacjach, towarzyszą typowe rozwiązania z klasycznych gier typu "wskaż i kliknij" i elementy typowe dla całej serii, w tym notatnik i konieczność wyciągania z rozmówców istotnych informacji. Bardzo dobra angielska wersja językowa, w której udział bierze sam twórca serii Dave Gilbert i świetna tym razem ścieżka dźwiękowa z przykuwającą uwagę muzyką, niesiona dźwiękami saksofonu i panina, nadają grze klimatu. Jak zwykle brakuje polskiej wersji językowej, które zdecydowanie zachęciłaby większą ilość graczy do poznania tej godnej uwagi przygodowej opowieści. Trochę żal, że postać Lauren nie jest jednak mocniej zarysowana oraz tego, że Blackwell Unbound nie jest tytułem nieco dłuższym. Około dwóch godzin zabawy, z dwiema paranormalnymi sprawami, to mimo wszystko za mało. Nie mniej jednak recenzowana przeze mnie kontynuacja Blackwell, nawet jeśli nie pozwala wcielić się nam w Rosę, stoi na wysokim poziomie, buduje klimat i zdecydowanie zachęca do poznawania fabuły w kolejnej, trzeciej już odsłonie. Pełna recenzja - https://przygodozonabibliotekaprzygodowek.blogspot.com/2026/01/blackwell-unbound-recenzja-czesc-w.html Zalety: Fabuła, która intryguje klimatem; Postać Lauren; Relacja Lauren - Joey; Paranormalne śledztwo; Świetna ścieżka dźwiękowa i muzyczna; Przyjemna pikselowa grafika; Niezbyt trudna rozgrywka; Możliwość ręcznego zapisu; Wady: Niestety zbyt krótka; Brak polskiej wersji językowej; Chciałoby się więcej Lauren

I found this game to be weaker than its predecessor, but not without its merits. Obtuse but simple puzzles, constant backtracking, obvious notes going untaken, repeated identical interactions being needed for a single conversation on a single topic, and obvious interactions being non-options all made this a bit more frustrating than the first game, but once I got into the rhythm, it wasn't that bad, only needing to check the walkthrough twice early on. The places it shines are able to mostly redeem it, thankfully. Lauren is a strikingly different character from Rosa, a borderline-suicidal woman who lives her entire life as a medium, having abandoned her ties to herself, constantly chasing away utter numbness with enough nicotine to kill a horse, to the point that killing someone can barely break through the nothingness. She cuts a compelling figure, and the air of tragedy and doom hangs over her even if you haven't played the game before, which promises her story an unhappy ending. [spoiler]The Countess is a far better villain than that of the previous game- being thematically tied deeply to Lauren, as another medium. Lauren's fear of the future- of what's left of her withering into insanity, of being abandoned, of being truly alone- is fully embodied by the mad Countess. In the franchise's narrative, this game also raises questions of the relationship between guide and medium that the future games will have ample opportunity to resolve. [/spoiler] The game was notably shorter than the first, which I don't mind, but it made the proportion of time backtracking and each individual frustration took up all the more difficult to bear. Still, I am now invested in Lauren. I know how it ends for her- I just want to know why.

Second part of the Blackwell series, the plot thickens. It was quite interesting, though I do have my problems With the game, minor as they are. The main problem is that I am bad at this kind of puzzle solving. I did resort to using a walkthrough rather quickly, basically because I wanted to continue with the story faster. The story is really quite nice and interesting, lot of subtle little humane details that make the world more Vivid and vibrant. Really lived in world. Also the music was REALLY damn good. A strong continuation, can't wait to continue.

Sitting in a 70s office, ballpoint in hand, ghost at my shoulder. He whispers names, I jot them in my notepad. Boss thinks I’m filing reports, I’m booking dead people. Soundtrack sounds like a radio no one touched since disco died. Finished in one night, now hunting for wide lapels and my grandma’s spirit.

Hells, while the plot is interesting, the GAME itself is likely the single worst not just in the series, but in the genre. It has so many things done on PURPOSE just to annoy the players, it's ridiculous. More backtracking than the old phone snake game? Check Having to type names from memory to query the phone book despite them being in the notes -- and on PURPOSE making notes inaccessible at that point? Check Having to do same action several times in a row to progress? Check Giving an essentially "can't do that" response when doing that action for the first time? Check I am sure I forgot some other things, too.

quiero un joey

I still love these games.