[h2]Prototyp Asasynów[/h2]Assassin's Creed to gra, która rozpoczęła legendarny cykl o parkourowych zabójcach z różnych historycznych epok, który tasiemcowo jest nam dostarczany co rok/2 lata przez Ubisoft już od 18 lat. Jak nietrudno się domyślić, z perspektywy późniejszych odsłon jedynka wygląda jak prototyp, oferując znacznie mniej mechanik w gameplay'u, brak waluty czy jakiegokolwiek bardziej rozwiniętego procesu rozwijania postaci, a także mniejszą skalę. Gameplay nie jest też tak dopracowany jak w późniejszych odsłonach i np. wspinanie się jest wyraźnie wolniejsze, a skakanie po obiektach w trakcie free runa bywa nieco clunky i protagonista czasami nie wykonuje dokładnie tego co chcieliśmy. Twórcy nie mieli też pomysłu na aktywności poboczne (główne zresztą też) i przy prawie każdym kolejnym głównym celu do zabicia, musimy przechodzić przez podobną procedurę krok po kroku. Dodatkowo gra posiada pewien problem natury technicznej na współczesnym Windowsie, które musimy naprawić (stosując już istniejące porady z internetu) jeśli chcemy cieszyć się normalną rozgrywką.
[h2]Dobrze odwzorowane miasta z Ziemi Świętej[/h2]Dlaczego więc mimo tego wszystkie ocena pozytywna? No cóż, po pierwsze mniejsze rozbudowanie i dopracowanie mechanik jest naturalną koleją rzeczy w przypadku pierwszej odsłony serii gier, szczególnie takiej która doprowadziła do powstania tak świetnych kontynuacji jak AC2 czy Brotherhood. Jak na swoje czasy zresztą, AC1 było bardzo innowacyjne. No i po drugie, mimo problemów gra mi się na prawdę podobała i oferuje też parę dobrych rzeczy, a nawet wyjątkowych na tle całej serii. Najbardziej oczywistą byłby oczywiście setting, czyli tereny wojen pomiędzy krzyżowcami, a muzułmanami, które działy się w czasie III krucjaty. Trzy miasta (+ baza asasynów), które przyjdzie nam odwiedzić nie grzeszą wielkością, ale oferują niespotykaną nigdzie indzie w serii architekturę oraz klimat. Zajęty przez Saladyna Damaszek oraz Jerozolima, a także należąca do chrześcijan Akka, to miasta które nie powróciły do serii ani razu. Co prawda w Mirage mamy położony również na bliskim wschodzie Bagdad, to obie odsłony dzieli 300 lat różnicy, a samo AC1 ma znacznie bardziej wojenny klimat. Choć miejscami niestety widziałem małe kopiuj wklej, np. gdy po raz drugi wspinałem się na podobnie wyglądający punkt widokowy (z synchronizacją), to miasta te fajnie się różnią dzięki odmiennych narodowościach i kulturze ich mieszkańców, a także użyciu innych filtrów kolorystycznych.
[h2]Zaskakująco dobra fabuła[/h2]Istotną rzeczą jest też fabuła, a konkretnie wątek współczesny który w dwójce jest bezpośrednio kontynuowany. Chociaż w tym przypadku, AC2 nie spojleruje bezpośrednio żadnych wydarzeń z jedynki, więc jest bez tragedii. Warto jednak ograć AC1, żeby poznać wydarzenia poprzedzające dwójkę, a także przede wszystkim żeby zobaczyć historię Altaira, czyli średniowiecznego asasyna, którym sterujemy w tej części. Historia o jego rozwoju i zmianie z aroganckiego i impulsywnego w bardziej dojrzałego asasyna jest zaskakująco dobra, a także pełna świetnych dialogów, zaskakujących plot twistów i moralnie szarych antagonistów wyznających interesujące filozofie. Szczególnie warto poznać tą historię, żeby mieć kontekst do AC Revelations, gdzie przedstawiane są wydarzenie jakie spotkały Altaira już po skończeniu fabuły z jedynki.
[h2]Mało rozbudowany, ale solidny system walki[/h2]Oprócz tego warto wspomnieć o systemie walki, który choć pozbawiony jest wszelkich gadżetów wprowadzonych w AC2, nawet takich podstaw jak bomby dymne (jedyne com mamy oprócz miecza i ukrytego ostrza to noże do rzucania), to ma swój urok. Nie pozwala on na bezmyślne spamienie przycisku, tylko wymaga timingu, zarówno do atakowania jak i przeprowadzenia kontrataków. Do potyczek z przeciwnikami mamy w zasadzie 3 bronie - miecz, krótki miecz oraz ukryte ostrze. Każda z nich opiera się na innymi playstyle'u - miecz jest wolniejszy ale zadaje najwięcej obrażeń i ma trochę większe okienko na kontratak, a krótki miecz jest wyraźnie szybszy i ma możliwość rzucania mniejszymi nożami w oddalonych wrogów. Słynne Hidden Blade uniemożliwia nam blokowanie ciosów oraz normalne atakowanie lecz w zamian za to każdy kontratak natychmiastowo zabija wroga, a także ma szansę przerazić 1 przeciwnika, dzięki czemu będziemy mogli zlikwidować go też ostrzem. Niezwykle podobało mi się to podejście High-Risk/High-Reward i nawet wolę je od wprowadzonych w AC2 bojowych naramienników, które czynią z ukrytego ostrza praktycznie to samo co pozostałe meele bronie.
[h2]Muzyka i grafika[/h2]Graficznie gra nie zestarzała się jakoś wybitnie, ale nie powiedziałbym że wygląda brzydko. Czasami można zobaczyć gorsze tekstury (szczególnie na bardziej otwartych terenach poza miastami), czy trochę słabe twarze mniej ważnych postaci. W trakcie biegania po dachach miast jednak, regularnie podziwiałem architekturę wokół, podobnie jak w następnych odsłonach, więc nie mogę powiedzieć że warstwa graficzna mi się nie podobała. Soundtrack nie jest moim ulubionym w serii, ale zdecydowanie ma parę bardzo klimatycznych kawałków. Niektóre z nich brzmią w grze niestety dość cicho, np. świetny main theme, który słyszymy wjeżdżając do Jerozolimy. Trochę utworów w grze za to nie zapadło mi w pamięć, albo nie było szczególnie fajnymi do słuchania.
[h2]Podsumowanie[/h2]Wszystko o czym nie chciałem się rozpisywać umieściłem w plusach i minusach na dole. Mój ostateczny werdykt jest natomiast taki, że to tytuł godny polecenia dla większych fanów tej serii, którzy chcą zobaczyć od czego się zaczęła. Choć bardzo dobrze się bawiłem i nawet zrobiłem wszystkie dostępne na mapie misje poboczne, to nie zaprzeczę że od dawna jestem fanem Asasynów i po prostu dopiero teraz zabrałem się za przejście wszystkich części poczynając od jedynki. Jest to zdecydowanie solidna gra, ale ma swoje problemy i jeżeli łatwo się zniechęcasz i nie miałeś do czynienia z tą serią rozsądne może być zaczęcie od drugiej odsłony. Przejście gry, wraz z wszystkimi misjami pobocznymi, synchronizacją na wszystkich punktach widokowych i kompletnym zignorowaniu znajdziek zajęło mi 18 godzin.
+ Ciekawa fabuła z dobrze napisanymi dialogami i wiarygodną przemianą głównego bohatera
+ Ciekawy, stosunkowo dobrze przedstawiony okres historyczny 3 krucjaty
+ 3 miasta, z których każde się czymś wyróżnia
+ Skakanie po dachach budynków sprawia tyle samo frajdy co w następnych częściach
+ Parę na prawdę dobrych utworów z soundtracku
+ Wymagający trochę skilla system walki z 3 broniami o różnych właściwościach
+- Sporo ukrytych mechanik, których odkrywanie sprawia satysfakcję, ale fajnie jakby chociaż część z nich była w tutorialu (np. air assassination)
+- Jest parę rodzajów misji jak kradzież kieszonkowa, przesłuchanie, podsłuchiwanie czy pomoc naszym fellow asasynom w zabiciu celów, albo udaniu się do miejsca w określonym czasie. Przez sporą ilość czasu są to bardzo angażujące cele, ale w każdym z 9 sektorów miast robimy dokładnie to samo. Aktywności poboczne są akurat jeszcze gorsze, bo poza znajdźkami istnieją jedynie punkty widokowe na które się wspinamy i odkrywamy mapę lub mieszkańcy dręczeni przez żandarmów, których musimy zabić. Ja personalnie przeszedłem całą grę w 2 dni, wraz z wszystkimi tymi aktywnościami, ale nie miałbym nic przeciwko większej różnorodności
- Wspinanie się jest dość powolne, a Altair czasami nie skacze tam gdzie chcemy
- Gra próbuje się połączyć z nieistniejącymi od dawna serwerami ubisoftu powodując przycinanie się i frezowanie. Można to naprawić instalując fanowski Eagle Patch, albo poprzez edycję pliku .exe gry w jakimś Hex Editorze
- Gra nie posiada napisów, ale możemy doinstalować fanowską modyfikację je dodającą, albo pobrać oficjalny polski dubbing. Ja skorzystałem z pierwszej opcji i choć napisy te nie były doskonałe w przypadku mniej ważnych dialogów, to przynajmniej wiernie odwzorowywały konwersacje we wszystkich cutscenkach związanych z głównymi zadaniami
