Agatha Christie - Hercule Poirot: The First Cases

Мне всё нравилось первую половину игры, и графика, и ментальные карты, и сюжет интересен, очень даже круто, думал я, но концовка. Я просто ох*ел от этой ху*ни. Под конец сюжет вообще скатился в пи*дец, несмотря на то, что он линеен, он мне нравился, но концовка все испортила. [spoiler] Да не самооборона это, а превышение пределов самообороны!!! Разрабы дебилы, х*ле ее оправдали. Еще и Пуаро вертит фактами перед гостями, чтобы склонить их мнение к оправданию убийцы, короче кал [/spoiler] . Не могу рекомендовать, но решать вам.

I found the system of making deductions a bit pedantic at times, with some connections not really making any sense. The gameplay is also quite slow when it comes to the resolution - you as the player realise all the facts fairly swiftly but the game forces you to take all the baby steps rather than being able to make the deductions you want to. So by the end it was quite tedious, especially with the replication of Poirot explaining the crime to the other characters - while this mechanic works in the books because Agatha Christie held back some of Poirot's thought process, in the game, because you have to do every step of his thought process, the denouement cut scene (and the fact it cannot be sped up or skipped) was very boring.

八卦式破案还是影视化更吸引人，做成游戏，对话量巨大，和看书没区别。我还得看着蒸蛋慢悠悠地一步步倒腾，在偌大的别墅里，楼上楼下，电灯电话，折磨啊。。。。但是6.2的价格又能说什么呢？

It's fun, but not a particularly difficult solve. It is actually such an easy solve that sometimes I had problems realising what they wanted me to connect, since it was so [i]obvious[/i] that it was confusing that I needed to connect them at all. Eg. something saying "character A helped character B", and then another saying "character B was grateful for character A's help". We are talking this level of obvious. And since there are many clues, you will try many many times to skip over intermediate clues since you don't really need to connect the easier ones to know what is going on. Fortunately at some point the clues you actually need to connect glow a bit so then you realise you first need to get the intermediate clues for that. One other thing that frustrated me was that there are a couple of instances in which if you investigate some random stuff, it kicks you out of the scene before you can finish investigating. As a methodical every-item investigator, this locked me out of an achievement (thankfully someone uploaded a save game so I could still clock it in). The story is good though. Wish I would've gotten information about what happened to [spoiler]Florette after the prologue[/spoiler]. The voice acting is really nice and I enjoyed listening to the characters speak.

Интересная механика составления связей между уликами и наблюдениями, хороший не нудный сюжет. правда достаточно коротенькая, пройти реально за вечер- два.

Highly addictive and very fun to play! If you already like playing any Poirot, Holmes, or Drew mystery titles, you'll really enjoy this! It's got a cosier feel than some other mystery games I've played, which just adds to it's charm.

Już mialem okazję grać w kilka gier o Herculesie Poirot - to były i klasyczne point and clicki na podstawie Morderstwa w Orient Expressie i Zło czai się wszędzie, i też stosunkowo niedawne ABC, z czego to ostatnie wspominam najgorzej. The First Cases zaintrygowało mnie pomysłem że będziemy śledzić losy detektywa jeszcze przed momentem w którym poznaliśmy go w książkach, co też mogło być ciekawym wytrychem fabularnym, by pokazać nam nieopierzonego detektywa którego duma jeszcze nie jest na poziomie na jakim ją znamy. Ostatecznie będę wspominał tę grę lepiej niż ABC, ale nie na tyle dobrze jakbym chciał. Zacznijmy od fabuły i samej postaci detektywa, bo nie wydaje się być ona konsekwentna. Tak, jak już wspomniałem, jest on nie na tyle ogarnięty jak w kryminałach Agathy Christie, więc możemy przymknąć oko na poszczególne małe braki w jego charakterze i umiejętnościach detektywistycznych. Ale do jasnej, on był policjantem, wiemy o tym. Więc nasz detektyw, kiedy rozpoczyna śledztwo dotyczące morderstwa, całkowicie ignoruje prawie połowę podejrzanych, bo (chyba) powody - gra nam próbuje wmówić że nieprawda, on przeprowadził z nimi przesłuchania, z tym że te rozmowy nie dotyczyły morderstwa, tylko powiązanej sprawy szantażu, więc troszkę się nie zgadzam. Jednocześnie, są momenty w których fabuła zakłada że postacie coś powiedziały, gdzie one, cóż, nie zająknęły się nic a nic w temacie który właśnie wzięliśmy na tapetę. To powiedziawszy, sama fabuła jest ciekawa - zarówno sprawa szantażu jak i morderstwa rozwijają się w ciekawy sposób, dała radę mnie kilka razy autentycznie (nie przez drobne nieścisłości) zwieść i zaskoczyć, w fajny i subtelny sposób te sprawy przeplata we właściwych momentach. Postacie są wystarczająco różnorodne by każda z nich prezentowała się inaczej ale nie wpadała w karykaturę, niektóre też mają o wiele ciekawsze drugie dna które jest fajnie odkrywać. Głosy postacie mają zazwyczaj dobre, chociaż są sytuacje w których aktorzy chyba nie do końca znali kontekst w którym ich postacie to i owo mówią. Jednak fabuła tutaj częściowo dzieje się w głowie samego Poirota, bo aby ją popchnąć dalej, musi on odnajdywać dowody i łączyć wskazówki na mapach umysłu. Jak ja rozumiem że nie każda gra może być Sherlockiem Holmesem od Frogwares (I sam Sherlock od Frogwares ostatnio nie był Holmesem od Frogwares), tak uważam że w tej grze dedukcje zostały bardzo słabo przemyślane. Niektóre połączenia i wnioski są logiczne, niektóre, z jakiegoś powodu, potrzebują dwanaście dodatkowych międzywniosków, mimo że są one oczywiste i zbędne i raczej prezentują ciąg logiczny pięciolatka (gdzie pięciolatek ma prawo do tego, dorosły i jednak trochę doświadczony detektyw - no c'mon). Niektóre rzeczy zaś wydają się w ogóle nie łączyć logicznie (ale może to być kwestia tłumaczenia, o czym za chwilę) i dawać wnioski wyciągnięte z powietrza. Poza mapami umysłu mamy też okazyjnie batalie słowne w których musimy wybrać właściwe opcje dialogowe aby zmusić naszych podejrzanych do ujawnienia nam informacji, i jak to był ciekawy zabieg, wydawał się on być wprowadzony trochę na siłę, i jak cała ostatnia sekwencja gry polegała tylko na nim - cóż, nie robiło to takiego wrażenia jakie miało zrobić. Więc jedyne bardziej angażujace elementy gameplayowe które od nas wymagają myślenia - czyli batalie I mały umysłu - zostały wykonane w sposób najwyżej nierówny. Jak wspominałem, może to być częściowo kwestia tłumaczenia, przynajmniej na język polski. Na słuch niektóre kwestie mówione zostały przetłumaczone w sposób uproszczony - niby ogólny przekaz się zgadza, ale to jest gra detektywistyczna, i pamiętam co najmniej dwa momenty w których postać nam mówiła coś co nie zostało przetłumaczone w napisach, a co miało znaczenie na mapie umysłu. A to tylko kwestie gdzie mogłem porównać oryginał i tłumaczenie - są też myśli Poirota które nie są mówione, jak i opcje dialogowe które też nie mają swojego audio. Więc mam podejrzenia że taka a nie inna decyzja translatorska wpłynęła na jakość zarówno dedukcji, jak i batalii słownych - w tych ostatnich, swoją drogą, Poirot nam podpowiada, w jakim tonie albo z jakim umysłem mamy rozmawiać z drugą osobą, ale jak się czyta te opcje dialogowe, nierzadko słabo widać między nimi różnice tonalne bądź treściowe, co tutaj jest ważne. Na szczęście mamy dodatkowe podpowiedzi, ale nie zawsze one pozwalają na wybór tej właściwej, i musimy powtórzyć całą batalię na nowo. Ostatecznie nie powiem żeby ta gra mnie rozzłościła w jakikolwiek sposób - jak już wspomniałem, fabuła wyszła ciekawa i miejscami zaskakująca (i w dobrym stopniu zabawna), Poirot, w większości swojej, jest wiarygodnie odwzorowany, mapa umysłu nie jest tragiczna. Ale nadal, sporo tej grze brakuje i przez to ona rozczarowuje - te niedociągnięcia w dedukcjach są frustrujące kiedy jest to główny element gameplayu, batalie słowne wydają się być zbędnym elementem, a bez innych urozmaiceń nawet ciekawa fabuła nie jest w stanie wyeliminować negatywnego wpływu nudy od chodzenia i aktywowana opcji dialogowych i frustracji wywołanej niekonsekwencją sprawności szarych komórek Poirota, który jako postać zasługuje na o wiele lepszą i liczniejszą reprezentację w grach wideo.