Jest to gra dewelopera, w której skupił się na osobistych doświadczeniach z przeszłości, gdy jako dziecko był wykorzystywany, głodzony, zawstydzany i upokarzany. Po prostu był rzeczą, na której skupiały się najgorsze rzeczy i czynności pijanej matki (na to wskazują fragmenty w grze). Swój środek wyrażenia tego, jak się czuł, przedstawił w formie gry przygodowej z elementami survival horroru. To nie jest symulator chodzenia, choć przemierzamy wiele zatęchłych, mrocznych korytarzy, gdyż mamy tutaj trochę rzeczy do odszukania, łamigłówek do rozwiązania a także w kilku fragmentach będziemy musieli uniknąć potwora.
Klimatu pozazdrościć może wiele tego typu gier i horrorów. Przez większość rozgrywki odczuwałem niepokój i obawę przed tym, co napotkam w następnym korytarzu bądź miejscu. To nieprzyjemne uczucie niepewności sprawiało, że nieraz powoli stąpałem przez obskurne korytarze oczekując spotkania z nieznanym. Nie ma tutaj czegoś takiego jak jump scary. Atmosfera budowana była przez oprawę graficzną, grę świateł, dźwięk oraz fragmenty, w których widzimy jak tajemnicza postać o pustym spojrzeniu zagląda zza ściany, jak znika w mroku przed nami, jak coś przed nami w oddali się przeczołgało albo stoi czekając nie wiadomo na co. W kilku momentach było tak, że widziana przez chwilę postać chciała później nas dopaść, dlatego potem jak ją widzieliśmy nigdy nie byliśmy pewni, czy będziemy jej musieli unikać, czy jednak rozpłynie się w mroku. Oprócz tego te obskurne korytarze... Nagle z jednego futurystycznie wyglądającego pomieszczenia musimy schodzić w dół przechodząc przez słabo oświetlony, wilgotny, brudny, wąski korytarz. Bardzo sugestywnie wyglądający. Od razu chodzą po głowie myśli, że tutaj coś się wydarzy. A jeśli nawet nie, to nasza pewność siebie nieraz będzie wystawiona na próbę, gdy szybkim krokiem suniemy przez pewien korytarz a tu nagle gasną na chwilę światła… Tego typu smaczków jest wiele. Deweloper świetnie zbudował ponurą, nieprzyjemną atmosferę i wplótł w to motyw krzywdzonego dziecka.
Ogólnie przez większość gry pojawiają się pytania, gdzie jesteśmy, o co tutaj chodzi. Z każdą kolejną godziną odkrywamy karty i pewne zdarzenia. Niektóre są tak sugestywne, że wiadomo, co twórca miał na myśli. Poza tym na końcu gry i tak dostajemy wyjaśnienie o co w tym tutaj chodzi.
Jeśli zaś chodzi o wykonanie – jest na bardzo dobrym poziomie. Wykorzystane assety nie sprawiają wrażenia generycznych, nie odczuwa się powtarzalności, są dopracowane, niekiedy sugestywnie a w połączeniu z oświetleniem budują klimat. Serio, tutaj mogłaby się dziać akcja Obcego, czy innego horroru na jakimś statku kosmicznym lub w podziemnym kompleksie badawczym. Zagadki są w porządku. Bez problemu można je rozwiązać, nie stanowią trudności. Jedynym problemem może być eksploracja i zgubienie drogi. Korytarzy niekiedy jest wiele. Czasami na ich końcu znajdziemy kluczowy przedmiot i musimy wrócić do początku tą samą lub inną drogą. Łatwo tutaj nieraz zabłądzić. Dlatego nie warto też wychodzić z gry, gdy czegoś szukamy, bo przy powrocie do niej będziemy się zastanawiać, co tutaj należy zrobić, gdzie byliśmy, a gdzie jeszcze nie. Kolejnym nieintuicyjnym elementem może być słabe zaznaczenie interaktywnych przycisków, otwieranych skrzynek itp. Jedne takie drzwiczki pod windą (prawie na końcu gry) próbowałem otworzyć zgodnie z sugestią na ekranie monitora nieopodal, ale nie udawało się. Ani łomem, ani śrubokrętem, więc jeszcze szukałem w okolicy oraz w dostępnych pomieszczeniach czegoś, co pomoże. Ostatecznie rozwiązanie było proste. Na drzwiczkach były mniejsze, które też się otwierały, ale w prostopadłym kierunku…
Z pozostałych błędów mógłbym wymienić dziwne, powtarzające się sytuacje, w których nie otworzyły się drzwi, choć użyliśmy na nich przedmiotu, brak możliwości podniesienia przedmiotu, albo nie załączała się konsoleta z ekranem, choć dźwignia/przycisk były poprawnie włączone. Wtedy wystarczało wyjść i ponownie powrócić do gry i problem znikał (jeśli nie, to znaczyło, że coś jeszcze trzeba zrobić), ale trochę było to upierdliwe. Raz też gra wyrzuciła mnie do pulpitu a raz musiałem zresetować, bo grę „zmroziło”. Na szczęście gra sama zapisuje się bardzo często i powracamy do gry praktycznie w tym samym miejscu i momencie, w którym byliśmy.
Jako całość gra zasługuje na ocenę 7,5/10. Kupiłem tę opowieść w poszukiwaniu nadziei oraz drogi ku lepszemu. Niestety mało jest gier, które poruszają taką tematykę, jak i świat nie idzie w dobrym kierunku, jeśli chodzi o traktowanie dzieci. Pewne rzeczy się polepszyły, ale nadal dzieci doświadczają wiele zła, w tym od osób, którym najbardziej ufają... Oby ci, co krzywdzą dzieci sczeźli w piekle. Tyle.
