A Long Way Home

Сферический платформер в вакууме с элементами головоломки. Проходим уровни, собирая тёмную материю для нашего генератора червоточин. Логические задачки несложные. Открытый конверт умеете рисовать, не отрывая карандаш от бумаги? Значит и тут разберётесь. Дизайн уровней заслуживает отметки "хорошо": если и попадаются скучные уровни, то они не претендуют отнять много нашего времени. В недостатки игры следует записать многочисленные мелкие баги, в том числе одно поломанное достижение.

Hay juegos o estilos de juego que no me atrapan nada de nada y este es uno de ellos. Demasiado lento.

I am 32 years old. My ex-wife and I have a daughter together, and we adopted our son together. Both are now 4 years old. When we were going through our separation, I felt lost and unhappy. I was self-destructive. One day, I was so angry with everything spiraling out of control that I punched a concrete wall in a moment of overwhelming emotion. This resulted in breaking my fifth metacarpal in my right hand—the hand I worked with, played games with, and used to carry my children to bed—the hand I desperately needed to ensure I could continue providing. Upon learning the severity of the self-inflicted damage, I became almost suicidal. Keep in mind that just a few months before this, I was the happiest man, with no history of depression or anxiety. I had never experienced anger outbursts, nor was I the type to break down and cry, but I was in a tough situation that truly prevented me from seeing the light on the other side. With nothing better to do, I looked for a game I could play WITH ONE HAND while recovering. Somehow, I stumbled upon this game and read some of the comments. I decided it was worth a try... I must admit I didn't beat the game, nor did I play as much as some of you. In fact, I may have played this game for only a day or two. That being said, after doing so, I had a new joy and hope for life. I managed to leave behind the pain and suffering that had been thrust upon me. I could experience the joy and happiness of other people. I relaxed for 5 ♥♥♥♥ minutes listening to this music, long enough to realize that I would be okay. After realizing this, I turned off the game and went back to work. My hand hurt a lot, but I was motivated. I stopped feeling so sorry for myself and became the father I needed to be at that moment, not the weak boy I was behaving like. Today, I am close friends with the mother of my children. We don't fight, argue, or say hurtful things to each other. We are parents and friends. Now I have 3 children. My third child is, wait, ALSO 4 YEARS OLD. The woman I am with was going through a very similar situation at the time of my separation, and we just unexpectedly stumbled into each other's lives. We have been dating for a year and are very happy together. Moral of the story: you never know what life has in store for you, and if I had given up when all odds were against me, I wouldn't be where I am today. This silly little game helped me realize that. Thank you.

nice

☀️

нет

Gameplay sam w sobie nie jest tragiczny, powiedziałabym raczej, że jest przeciętny, nijaki. Jednak jeśli doda się do tego szereg drobnych bugów, niedociągnięć i rzeczy, które łatwo można by zrobić lepiej, jednak nie zrobiono... Wychodzi solidny negatyw. Wszystko sprowadza się do skakania z asteroidy na asteroidę i zbierania unoszących się między nimi kropek. Jeśli nie trafimy, to nasza postać dryfuje w przestrzeń kosmiczną, co oznacza porażkę. Należy wtedy jak najszybciej zresetować poziom samodzielnie, w przeciwnym przypadku gra zacznie go resetować automatycznie... co zajmuje dobrych kilka sekund i nie da się tego przyśpieszyć. Biorąc pod uwagę, że margines błędu nie jest tu zbyt duży, owe resety mogą nam się zdarzać dość często, więc te kilka sekund szybko zaczyna być bardzo uciążliwym oczekiwaniem. Wygodny skrót klawiszowy, pozwalający natychmiastowo resetować poziom, znacznie poprawiłby gamplay, ale o tym możemy pomarzyć, tak samo jak możemy pomarzyć na przykład o dostosowaniu sterowania do własnych potrzeb. Z czasem poziomy są urozmaicone nowymi przeszkodami - na przykład asteroidami, których nie wolno nam dotknąć, albo asteroidami na których możemy utknąć... Nie mam pojęcia jakie są warunki zostania „przyklejonym” do asteroidy, podejrzewam, że powinien mi to wyjaśnić „komputer”, niestety albo twórcy o tym zapomnieli albo zostało to „zjedzone” przez bug. Do innych urozmaiceń można dodać hitboxy nie pasujące do grafiki, albo grę resetującą poziom pomimo iż pod ekranem odliczania wyraźnie widzimy, że nasza postać bezpiecznie wylądowała na asteroidzie. Oprawa graficzna jest prosta, ale niebrzydka. Łaskawie mogę ją zaliczyć do plusów, choć pierwsze skojarzenie jakie z nią mam to książeczki dla dzieci. Z muzyką znacznie gorzej. Soundtrack tu właściwie nie istnieje, cały czas przewija się ten sam „kosmiczny” motyw, który zaczął mnie irytować niemal natychmiastowo. Co do historii, może nie zaszłam dostatecznie daleko, ale jedyne czego uświadczyłam w tym względzie, to jakiś tam niemrawy pretekst dlaczego nasz astronauta musi skakać z kamyka na kamyk. Nie mam pojęcia jaka jest grupa docelowa tej gry. Z jednej strony nie wydaje mi się ona odpowiednia dla dzieci - oczyma wyobraźni widzę, jak przeciętny sześciolatek denerwuje się kolejną porażką, bo „wystrzelił” swojego astronautę minimalnie nie tak jak trzeba. Z drugiej strony nie ma w tej grze nic co mogłoby zatrzymać dojrzalszego gracza, większość przeszkód jest bardziej irytująca niż wyzywająca i wymaga linijki, a nie myślenia.

不知为何 越玩越尴尬。。。

Jumping takes too long and hitboxes are horrendous. Don't bother with this one.

https://youtu.be/7yO4BuhETac The very relaxed and chill setting of being lost in deep space is relaxing. The high level of needed precision however is far to finicky to be as enjoyable.