Watch Your Plastic Duck

lanet olsun plastik ördek havuzda yüzüyor ve ben izliyorum :DDD

Watch Your Plastic Duck — Poemat o Kaczce Wieczności O, gruszeńko gier spokojnych, ty światełko ciche wśród zgiełku cyfrowego świata! Zaiste, któż by pomyślał, że w erze bitew, wielkich machin, potężnych smoków i wrzawy wojennych aren, właśnie plastikowa kaczka, skromna niczym brzoza nad Niemnem, stanie się przewodniczką duszy zmęczonego wędrowca? Wchodzę tedy w tę krainę – nie po to, by walczyć, nie po to, by zdobywać trony, lecz by spojrzeć, jak na wodach spokojnych, w rytmie jakby oddechu świata, płyną one: żółte, pstrokate, dziwne i wdzięczne. I każda z nich, choć z plastiku utworzona, ma w sobie jakąś dziwną powagę losu. Jakby to nie kaczka była, lecz duch jakiś wodny, który w ciszy krąży i szepta: „Odpocznij, człowiecze… świat się za tobą nie zawali.” I nagle, jakby sama muzyka spadła z niebios — soundtrack, co gra w tle, nie jest tylko melodią. Nie! To pieśń jak u aniołów, co nad Litwą czuwali. To utwór, który rozlewa się jak światło księżyca po tafli jeziora, przynosząc takie ukojenie, że nawet serce, co cały dzień było „na spinie”, powiada szeptem: „Ale to jest zajebiste…” — choć Mickiewicz pewnie by się uśmiechnął na to słowo, a i tak przyznałby, że pasuje. Bo oto gra ta nie jest zwykłą igraszką. Jest spokojem, który wybrzmiewa, gdy świat współczesny krzyczy. Jest chwilą, w której można usiąść jak Gustaw pod oknem swej miłości i zamiast łkać o zdradzie — patrzeć, jak kaczki krążą po wodzie, jakby znały wszystkie tajemnice wszechświata. A gdy ich liczba rośnie — dziesięć, dwadzieścia, sto! — zaczynasz dostrzegać w ich ruchach pewien rytm, jakby były gwiazdami kosmicznego tańca. W tej prostocie jest piękno. W tej powtarzalności — sens. W tej ciszy — echo dawnych poematów. I śmieję się w duchu, bo któż by pomyślał, że w epoce gier wielkich jak zamki, pełnych bitew niczym „Konrad Wallenrod”, to właśnie kaczka, plastikowa, skromna i żółta, okaże się wybawieniem dla duszy? Można by rzec: „Gra bez treści, bez akcji – cóż za dziwo!” Ale ja odpowiem: „Nie każda pieśń musi być burzą. Czasem potrzeba nam strumyka.” I choć nie ma tu wichrów, nie ma legionów, nie ma grozy bitew, to jednak jest coś, czego wielu gigantom brakuje: chwila zatrzymania. Chwila oddechu. Chwila kontemplacji – tej najprawdziwszej. Gdy siadam nad cyfrowym basenem, patrzę, jak jedna mała kaczka dryfuje ku brzegowi, a muzyka leje się jak miód — myślę sobie: „Tak, właśnie tego było mi trzeba. Nie bitew. Nie krzyku. Tylko kaczki. Oto mój romantyzm XXI wieku.” I nie wstydzę się tego napisać: gra jest zajebiście relaksująca. Tak, powiadam: zajebiście. Bo czasem jedno mocne, ludzkie słowo niesie większą prawdę niż sto wierszy.