[b]ORGANizacja spełnionych życzeń[/b]
The Missing Parts of Maria Gwozdek, to stosunkowo prosta (w wykonaniu), ale i mocna nowela, pozwalająca Nam doświadczyć historii pani Marii i "pomóc" Jej na kolejnych, powiązanych ze sobą, etapach życia. Jaki los sprawimy swoimi decyzjami? Co czeka panią Gwozdek i Jej bliskich?
[b]Rozmowa kwalifikacyjna[/b]
Coś co uwielbiam w każdej grze - gdy jest zrobione z pomysłem - to menu. Tutaj zamiast standardowych "Nowa gra", "Kontynuuj", "Wyłącz/Włącz dźwięk" czy "Okno/Pełny ekran" mamy zaproszenie do rozmowy. I mimo pierwszego osłupienia, bardzo szybko pojawił się uśmiech zachwytu, gdy na "powitalne pytanie" bohaterki, możemy odpowiedzieć odpowiednio:
- Opowiedz mi historię od początku
- Przypomnij, co Ci się stało
- Czemu jesteś taka głośna?
- Zachowaj dystans
Do tego nieregularne granice "dymków" i zaakcentowana, ale bardzo stonowana oprawa. No wspaniałe!!!
[b]Autostrada wielopasmowa[/b]
Całość gry to typowa nowelka, a zatem przyglądając się wydarzeniom, wybieramy co jakiś czas kwestię dialogową, która w efekcie wpływa na kolejne kwestie i tak dalej, prowadząc Nas wybraną drogą, aż do uzyskania celu - zakończenia opowiadania. Pod względem ciągłości przedstawionej historii, jest to całkiem sensownie zbudowane. Wszelkie rozwidlenia (wybory) mają zarówno natychmiastowy efekt, jak i oddalony w czasie, ale wyraźnie korespondujący z obranym kursem. Zachowanie wybranego kierunku, mimo ograniczenia wyborów, zadowala i nawet, jeżeli historia zawsze (no prawie) prowadzi po tych samych szynach odwiedzając te same trzy przystanki, to uważam, że jest dobrze, tym bardziej, że opowiadanie obsługuje wszystkie podstawowe rozwiązania zaprezentowanej sytuacji - część może i późno, ale jednak.
[b]Prognozowanie przyszłości[/b]
Decyzje w gruncie rzeczy odnoszą się bezpośrednio do tytułu, stąd, od samego początku, głównym impulsem nie są dywagacje co wybrać, bez czego można żyć czy co jest ważniejsze, a myśl, jak to może wpłynąć na resztę historii. Co prawda podstawowe decyzje modyfikują Naszą postać również wizualnie, i to ma swój "urok", ale zamiast poczuć ten ciężar, wynikający z ograniczeń związanych z brakiem jakiejś części ciała, szybko przechodzimy obok tego, przyjmując kolejne treści narracji naturalnie - mimo ciągłych odniesień. Ostatecznie mam jednak wrażenie, że tak sztywno wybrane pary organów, to pójście na skróty. Rozumiem ten zabieg, choć nie do końca go akceptuję i to szczególnie dlatego, że poznałem dokładnie wszystkie możliwe zakończenia.
[b]Niepełny obraz[/b]
Część wizualna nieco rozczarowuje. O ile znaczące uproszczenia względem obrazu czy postaci mogę przyjąć bez większych uwag, bo i stoi to w zgodzie z wybraną estetyką, to już ilość plansz przedstawiających sceny rozgrywanej akcji można było zwiększyć. Takie "oglądanie TV" jest względnie częstą opcją a niema własnej planszy, choć nie wydaje się być to ani trudne, ani czasochłonne ani kosztowne. Dodatkowo, mimo opisów (w tym opisów przejściowych między etapami), za pierwszym razem, nieraz stajemy przed sytuacją, że pewne opcje są dla Nas niezrozumiałe. Dlaczego? Bo brakuje podstawowego rysu, pewnej podstawowej wiedzy którą bohaterka ma, a My nie. Najprostszy przykład to postać Ducka - kto to jest, Graczu? No chyba nie ma takiej osoby, która by podczas swojej pierwszej rozgrywki wiedziała - a powinna!
[b]Trafia we właściwą nutę[/b]
Mimo pewnych rozczarowań, muszę przyznać, że atmosfera niepokoju może się udzielić. To oczywiście duża zasługa odpowiednio dobranych efektów dźwiękowych, które, mimo ograniczonych zasobów, pozwalają bez pudła ocenić stan, w którym bohaterka się znajduje a tym samym właściwie Nas poruszyć. Gra wywołuje emocje i zmusza do przemyśleń.
