Siege of Avalon: Anthology

Siege of Avalon: Anthology, developed by Digital Tome, General Arcade, and Steffen Nyeland and published by SNEG, is a classic fantasy action role-playing game that transports players back to a period when storytelling and worldbuilding often took priority over visual spectacle. Originally released as a series of episodic chapters before being combined into a complete anthology, the game has been preserved for modern audiences while retaining the identity that earned it a dedicated following. Although its age is immediately apparent, the experience still offers a compelling blend of adventure, character progression, and narrative depth that remains appealing to fans of old-school RPGs. The game takes place in the war-torn land of Eurale, where the mighty fortress of Avalon serves as the final stronghold against a relentless enemy army. The kingdom has endured years of conflict, and the fortress stands as humanity's last line of defense. Players begin as an ordinary individual living within the walls of Avalon, but circumstances soon place them at the center of events that will determine the future of the realm. This grounded starting point helps create a sense of personal growth as the protagonist gradually evolves from a simple resident into a significant force within the ongoing struggle. One of the most memorable aspects of Siege of Avalon is its narrative focus. The game is packed with conversations, lore, and detailed character interactions that help flesh out its world. Rather than rushing players from one battle to another, it spends considerable time establishing the political tensions, personal conflicts, and social dynamics that define life inside a fortress under siege. The writing frequently explores themes of duty, sacrifice, loyalty, and survival, giving the story more substance than many action-oriented RPGs from its era. Players who enjoy reading dialogue and uncovering background information will find a surprisingly rich narrative waiting beneath the surface. The fortress itself serves as a fascinating setting. Avalon feels less like a traditional RPG hub and more like a living community struggling to survive under extraordinary pressure. Soldiers prepare for battle, merchants continue their work despite uncertain futures, and civilians attempt to maintain some sense of normalcy amid constant danger. As the story progresses, the changing circumstances within the fortress create a feeling that the world is evolving alongside the player's actions. This sense of place remains one of the game's strongest achievements and helps distinguish it from many fantasy adventures. Character development offers enough flexibility to accommodate a variety of playstyles. Players can shape their protagonist through different skills, attributes, and equipment choices, gradually specializing in melee combat, ranged attacks, magic, or hybrid approaches. New weapons, armor, and magical items are discovered throughout the adventure, creating a satisfying sense of progression. While the system lacks the complexity of modern role-playing games, it provides enough customization to make character growth feel meaningful without becoming overwhelming. Combat is presented in real time and leans more toward action RPG mechanics than traditional computer role-playing systems. Encounters involve battling a wide variety of enemies while managing equipment, positioning, and abilities. The combat is functional and entertaining, but it also reveals the game's age. Animations can feel stiff, enemy behavior is relatively simple, and some mechanics lack the refinement players may expect from newer titles. Nevertheless, the combat remains enjoyable enough to support the lengthy adventure and rarely becomes a major obstacle to enjoying the broader experience. The anthology format gives the game a tremendous amount of content. The complete collection combines all six original chapters, allowing players to experience the full saga without interruption. This structure creates a lengthy campaign that gradually expands in scope, introducing new locations, characters, and story developments over dozens of hours. The pacing benefits from this episodic foundation, as each chapter contributes meaningful developments while maintaining a larger overarching narrative. Visually, Siege of Avalon is unmistakably a product of the early 2000s. Character models and environmental details are dated by contemporary standards, and some animations appear awkward. However, the game compensates with strong artistic direction and a genuine sense of atmosphere. The isometric perspective, detailed environments, and classic fantasy aesthetic create a nostalgic charm that many RPG enthusiasts will appreciate. The updated version's support for modern resolutions and quality-of-life improvements helps make the experience more accessible without sacrificing its original character. The game's greatest challenge for modern audiences is its age. Certain mechanics are not explained particularly well, navigation can occasionally feel cumbersome, and the interface lacks some conveniences players now take for granted. Progress often requires patience, careful reading, and a willingness to engage with systems that were designed decades ago. However, players who embrace these old-school qualities will discover an adventure filled with memorable characters, engaging quests, and a strong sense of immersion. What ultimately makes Siege of Avalon: Anthology special is its commitment to storytelling and worldbuilding. It may not offer extensive branching narratives or the freedom associated with some modern RPGs, but it succeeds in creating a believable fantasy world that feels worth exploring. The detailed writing, strong atmosphere, and impressive amount of content combine to create an experience that remains enjoyable long after many of its contemporaries have faded into obscurity. For fans of classic role-playing games, Siege of Avalon: Anthology serves as both an enjoyable adventure and an important piece of RPG history. Its flaws are undeniable, but so are its strengths. The game captures the spirit of a bygone era of PC gaming, delivering a story-rich fantasy journey that rewards patience and curiosity. While newcomers may need time to adjust to its dated mechanics, those willing to do so will find a surprisingly engaging and expansive adventure hidden beneath its aging exterior. Rating: 8/10

Nostalgie pur!

Love this game, not even sure why half nostalgia and half great environmental story telling

Intriguing 2D classic style paper RPG

Kiedy trafiłem na ten tytuł w sklepie Steam sądziłem, że jest to nowa produkcja utrzymana w stylu staroszkolnych erpegów z przełomu wieków. Okazuje się jednak, że jest to gra z 2000 roku stworzona przez Digital Tome, studio które nic więcej nie stworzyło. Siege of Avalon był swego rodzaju prekursorem, gdyż pierwotnie było wydawane cyfrowo w rozdziałach, na długo przed erą DLC i wczesnego dostępu. Na główną fabułę składają się rozdziały I, II i VI. Pozostałe są opcjonalne po jednym dla każdej z klas: wojownika, zwiadowcy oraz maga, choć inne klasy też mogą je wykonać, jeśli gracz ma ochotę. Wykonałem rozdział III i IV a V dla maga już mi się szczerze mówiąc nie chciało. Anthology to zbiorcza wersja która została przystosowana do tego by gra działała na nowych systemach. I owszem. Nie uświadczyłem większych problemów z działaniem gry. Szkoda tylko, że nie można przybliżać widoku czy powiększyć fontu w dialogach. Akcja gry ma miejsce w krainie Eurale, gdzie sojusz siedmiu zachodnich królestw wzniósł potężną cytadelę Avalon jako odpowiedź na najazdy przez koczownicze plemiona Sha'ahoul na czele których stoi bezwzględny watażka, Mithras. Bohater przybywa do tytułowej twierdzy Avalon po kilku latach od rozpoczęcia oblężenia twierdzy. Rzekomo po to by poinformować brata Corvusa o śmierci ojca. A tak naprawdę główną motywacją protagonisty była chęć dowiedzenia się czy Corvus w ogóle żyje, gdyż rzadko kiedy wieści z twierdzy przedostają się do zewnętrznego świata. Na szczęście na miejscu spotykamy Corvusa, który następnego dnia zostaje wysłany na zwiad i tam słuch o nim ginie. Jak można się domyślić naszym pierwszym zadaniem będzie odnalezienie brata. Twórcy na każdym kroku podkreślają książkowość swojej gry. Już samo hasło pod logiem Digital Tome brzmi: "Kiedy ostatnio grałeś w jakąś dobrą książkę?", zaś film który widzimy przed odpaleniem menu prezentuje postać sięgającą po książkę z tytułem gry. Gdy wyłączamy Siege of Avalon to książka się zamyka i jest odkładana na półkę. Co ciekawe widać, iż ewentualna kontynuacja miała nazywać się Pillars of Avalon. Istotnie, dziennik naszego bohatera czy dialogi są napisane w iście książkowym stylu. Nawet mało znacząca postać może podzielić się z nami swoją historią. Szkoda, że rzadko kiedy mamy możliwość wyboru kwestii dialogowej, choć są i takie momenty, jak chociażby nasz proces pod koniec gry. Same dialogi po kilku godzinach zaczynają być męczące, bo gra zarzuca nas zbędnymi informacjami, ale bywa skąpa jeśli chodzi o wyjaśnienie gdzie znajduje się dana postać czy cel naszej misji. Same questy to z reguły typowa fedeksowa robota. Lokacje mogłyby być mniejsze, bo z czasem przytłacza przemierzenie dość rozbudowanej twierdzy wypełnionej masą NPCów z których praktycznie każdy ma imię. I weź to wszystko spamiętaj. Im dłużej grałem tym większe miałem przeświadczenie, że gra jest wydłużana na siłę. Coraz więcej jest backtrackingu i wracania do tych samych miejsc. Mamy więc rozległy zamek, podziemia w postaci jaskiń, las składający się bodajże z dziewięciu mapek i wioskę podzieloną na szesnaście mniejszych sekcji. Miejscami czułem się jakbym grał w pierwszego Baldura zwłaszcza wtedy gdy biegałem po lesie. Za zabijanie przeciwników i wykonywanie celów misji dostajemy punkty szkoleniowe, które wykorzystujemy do rozwijania kilku atrybutów: siły, koordynacji, budowy ciała, percepcji, urody, mistycyzmu, walki wręcz oraz ukrywania. Te zaś mają wpływ na inne statystyki np. atak, obronę czy szybkość ataku. Czasami spotykamy też nauczycieli, którzy za te same punkty szkoleniowe mogą nauczyć nas umiejętności również polegających na podbiciu naszych statystyk np. przyspieszeniu regeneracji zdrowia. Warto to robić gdy tylko spotkamy jakiegoś nauczyciela, gdyż stosunek zainwestowanych punktów jest bardziej korzystny niż wówczas gdy rozwijamy je tradycyjnie. W ekwipunku mamy aż 16 slotów wliczając w to broń, tarczę i trzy miejsca na pierścienie czy amulety. Zakładając poszczególne elementy pancerza trzeba uważać by nie przekroczyć ograniczenia jaki nakładają poszczególne jego części, gdyż inaczej bronie będą nieskuteczne. Zwykle granicą jest 45 pkt. ograniczenia. Sama walka szału nie robi i polega po prostu na zaklikiwaniu przeciwnika. Nie mamy aktywnej pauzy czy trybu turowego. Tutejszy model walki przypominał mi mocno tryb rzeczywisty w Arcanum. Klikamy na przeciwnika i liczymy na to, że zabijemy go nim on zabije nas. A jak się nie uda to wczytujemy i powtarzamy aż do skutku. W drugim rozdziale możemy nająć max. 4 towarzyszy. Oryginalnie było dwóch. Nie są jakoś rozbudowani fabularnie. Ale za to nie trzeba ich niańczyć. Bez problemu odnajdują ścieżkę i robią to co do nich należy. Możemy ustawić czy mają być mniej lub bardziej agresywni, walczyć na dystans czy korzystać z magii. Problem z nimi jest taki, że lubią często ginąć i musiałem pogodzić się z utratą kilku z nich, gdyż inaczej nie posunąłbym się do przodu. Miałem takie poczucie, że leży balans, bo nawet mając czwórkę towarzyszy w niektórych miejscach było piekielnie trudno, chociaż chwilę wcześniej szedłem przez przeciwników jak przecinak. Już końcówka drugiego rozdziału jest ciężka i takie sytuacje mają miejsce aż do końca gry. Nagle musimy ścierać się z dużymi grupami przeciwników z których każda nas rozwala w kilka ciosów. By przebrnąć chciałem dopakować postać przy pomocy kodów i odkryłem, że w grze obecny jest level scalling w jakiejś formie. Niezależnie od tego jak bardzo wzmocniłem bohatera to ta sama grupa przeciwników pokonywała mnie tak samo, a często nawet szybciej. Takie rozwiązanie jest bez sensu, bo nie dość, że mierzymy się z coraz bardziej rosnącymi siłami liczącymi nawet kilkunastu przeciwników to na dodatek rosną w siłę wraz z nami. Najgorsze, że nie można ich wywoływać pojedynczo czy kilku. Jak biegnie jeden to dołącza do niego cała reszta. Rozumiem, że miało zapobiec to znacznej dyspozycji mocy, gdyż trzy rozdziały są opcjonalne, ale wg mnie twórcy w wersji Anthology powinni włączyć te rozdziały by stały się pełnoprawnymi, a później zbalansować całą przygodę. Dziwny jest to erpeg w którym za rozwijanie jest się karanym. Brak jest tutaj mikstur czy jakichkolwiek przedmiotów leczących. Trzeba odczekać jeśli otrzymamy obrażenia, bo zdrowie regeneruje się samo. Na późniejszym etapie można nauczyć się zaklęcia leczącego jeśli gramy magiem albo skorzystać z pomocy maga w drużynie, który w czasie walki leczy nas i innych towarzyszy. Choć gra ma ponad ćwierćwiecze na karku to jej oprawa nie odpycha. Stylem przypomina Fallouty czy wspomniane wcześniej Arcanum. Jest więc szaroburo, ale oprawa jest w miarę czytelna, również w wysokich rozdzielczościach. Na modelu naszej postaci widać praktycznie każdą zmianę elementów pancerza co w izometrykach nie zawsze jest oczywiste. Muzyka jest całkiem w porządku, choć utworów nie ma dużo i po jakimś czasie mogą znużyć jeśli za długo przebywamy w jednej lokacji. Są lokacje w których muzyki nie ma wcale. Siege of Avalon to dość przeciętny tytuł, stojący w rozkroku między cRPG a hack'n'slash. Widać, że twórcy mieli spore ambicje i kilka elementów wyszło im całkiem nieźle. Pomimo całej masy wad jest coś w tym tytule, że przyciągnął mnie na te ponad 20h. Podobnie miałem z Sherlockiem Holmesem: Tajemnicą Mumii. Praktycznie wszystko świadczyło przeciwko tej grze a i tak ją przeszedłem czerpiąc jakąś tam frajdę. Nie mogę jednak polecić Siege of Avalon głównie z uwagi na brak balansu, level scalling i backtracking. Obecnie na brak erpegów narzekać nie można, ale jak ktoś jest ciekaw to może sprawdzić.

Игра явно не для тех, кто может в одном и том же коридоре заблудиться...

pure nostalgia playing this classic rpg which provides a complex and interesting story within six chapters which bring a different focus each. by today's standards, a lot of quality of life is missing, since the map is very big and populated by dozens of npcs, which occassionally change their position, and you need to eithermemorize a lot or will spend hours wandering around the castle looking for a specific npc. the quest log is unfortunately very cursatory, missing a lot of important information, and side-quests often are not even added but remarked in your notebook, where they easily get lost as you progress with the story. so you have to really pay attention to what important npcs say, because otherwise you will not know where to go or whom to speak to. still, the main story progresses quite straightforward, and you should be able to finish the game even without diving into all tue intricacies of the different chapters. as the lore is very well written, rpg fans will have a great time playing this.

Замечательная игра!

Приятная ностальгия, играл в нее когда был еще глубоким школьником. Из неприятного в игре есть баги - которые за годы так и не поправились. Например если в рамках квеста нам надо убить рыцаря для получения письма , весь замок становится враждебным и на этом игра руинится - исправить это дело нельзя. Так и не получилось пройти это дело.

Still awesome