Phonopolis

[quote][i]• Zaobserwuj mojego [url=http://store.steampowered.com/curator/27231431/]kuratora Steam[/url], jeśli lubisz takie gry. • Każda reakcja daje mi energię do pisania kolejnych recenzji.[/i][/quote] [h1][i]Phonopolis[/i] - dyktatura z kartonu[/h1] [i]W recenzji Phonopolis - tytuł gry, Fonopolis - spolszczona nazwa miasta, w którym rozgrywa się akcja[/i] [b]Felix jest śmieciarzem. Nie ma w tym nic złego ani obraźliwego. Ot, jeszcze jeden trybik w kartonowej machinie, mieście rządzonym przez nieomylnego Lidera. Jeszcze trafniejszym określeniem byłoby to, że Fonopolis rządzą megafony, przez które non stop rozlegają się polecenia. Głośne ryki działają niczym hipnoza i ludzie nie potrafią się im oprzeć, a jedynie ulec i działać poza świadomością. Wszystko się zmienia - dla Felixa - gdy przypadkiem w kupie odpadków znajduje parę słuchawek. Są wielkie, zakrywają całe uszy i skutecznie odcinają od otoczenia. Kiedy bohater nakłada je na głowę i wrzaski z megafonów przestają do niego docierać, zaklęcie uległości przestaje działać. Felix otrzymuje niepowtarzalną szansę na przyjrzenie się Fonopolis z boku i, być może, ocalenie pozostałych przed Absolutnym Tonem.[/b] [h2]Utopia jak malowana[/h2] Czeskie studio Amanita Design wykonało niemałe dzieło sztuki, projektując Phonopolis inspirowane wieloma nurtami ideologicznymi i XX-wieczną sztuką użytkową. Fundamentem perfekcyjnie skonstruowanego miasta jest kreatywna mieszanka konstruktywizmu, socrealizmu i brutalizmu lat 60. ubiegłego wieku. Proste formy geometryczne, [b]propagandowe hasła motywacyjne,[/b] monumentalizm, myślenie kolektywne czy stawianie kolektywizmu ponad indywidualizm - te motywy przewodnie odnajdują swe odbicie w większości kadrów ukazujących Fonopolis. Twórcy, pośród inspiracji, wymieniają również włoski futuryzm i jego celebrację maszynerii oraz nowoczesności, radykalne idee międzywojnia i Luigiego Russolo, który przepowiadał, że muzyka przyszłości będzie wywodzić się z hałasów, maszyn i dźwięków współczesnego życia. Skoro już mowa o muzyce, udźwiękowienie perfekcyjnie wpisuje się w rozgrywkę pełną łamigłówek podkreślających znaczenie rytmu. Kartonowe struktury wydają swoje własne chropowate melodie, a pod ostrymi brzmieniami miasta - ograniczonymi i prostymi dźwiękami – [b]kryje się bardziej emocjonalna warstwa muzyczna[/b] obrazująca to, co siłą odebrano ludziom. Zarówno interesujące, jak i godne podziwu jest to, iż gra została stworzona z fizycznych materiałów – między innymi papieru i tektury. [b]Do kolorowania użyto matowych farb akrylowych,[/b] żeby zachować widoczność elementów pozbawionych refleksów. Proces wycinania obiektów i układania ich w animacje (12 klatek na sekundę) był czasochłonny i wymagający pieczołowitości. Połączenie pracy ludzkich rąk z cyfrowymi narzędziami przywodzi na myśl polską Papeturę autorstwa Tomasza Ostafina. W takim podejściu do tworzenia gier jest coś pięknego i bardzo wrażliwego, co zasługuje na jeszcze większy respekt. [h2]Miastem rządzą geometria i rytm[/h2] Podobnie jak w "Opowieści podręcznej", społeczeństwo ukazane w Phonopolis posiada własną kolorystyczną identyfikację. Czerwień należy do najliczniejszej grupy pracowników fizycznych, którzy wraz z rodzinami zamieszkują najniższy poziom tekturowego miasta. Z góry spoglądają na nich urzędnicy odziani w elegantsze, niebieskie stroje. Wartownikom przydzielono alarmujący żółty odcień kombinezonów - z drobnym akcentem strażackiej czerwieni na czubku hełmu - z kolei kreacje awangardowych artystów są monochromatyczne i wzorzyste. Felix ma do czynienia z każdą z tych grup, począwszy od strażników, [b]przed którymi musi zwiać z wysypiska,[/b] już uzbrojony w słuchawki. Kiedy w końcu mu się to udaje i bohater trafia do tłocznej alejki, [b]absolutnie nikt nie zwraca na niego uwagi[/b] - każdy jest kontrolowany przez megafony, które stanowią interaktywną część makiety. Gracz może zakłócać porządek miasta, wielokrotnie aktywując urządzenia i sprawdzając, jak zmienia się zachowanie mieszkańców podporządkowanych wydawanym przez nie komendom. Pobyt [i]przebudzonego[/i] Felixa w Fonopolis nie kończy się na zwykłej tułaczce. Protagonista nawiązuje kontakt z wrogami publicznymi, którzy z wrogością nie mają nic wspólnego. Trzech muzyków, ukrywających się pośród ocalonych instrumentów i obrazów, uświadamia Felixa na temat kłamstw i krzywdy wyrządzanej osobom, których pamięć została zmanipulowana przez nieszczęsne megafony. Korzystając z okazji, Felix dopytuje o serię eterycznych kobiecych portretów. Bohaterką obrazów okazuje się [b]Ráchel, zaginiona śpiewaczka operowa[/b] - sny o artystce nieomal będą prowadzić Felixa ku wyższym partiom Fonopolis. A dotarcie tam, na sam szczyt, jest poprzedzone między innymi kradzieżą klucza nastawnego, [b]podrobieniem dokumentu tożsamości[/b] i udziałem w przedstawieniu ku czci Absolutnego Tonu. Całkiem nieźle jak na kogoś, kto uciekł z wysypiska śmieci. Stanowiące większą część rozgrywki puzzle zamknięto na pojedynczym ekranie, przeważnie wewnątrz geometrycznych struktur, które można przesuwać, obracać, otwierać za pomocą szufladek czy różnego rodzaju wichajstrów. Najlepiej najpierw zbadać cały mechanizm i metodą prób sprawdzić, który element odpowiada za co, a dopiero później szukać właściwego rozwiązania. Dzięki temu Fonopolis oferuje angażującą rozgrywkę [b]pełną interaktywnych elementów i niepowtarzalnych sekwencji.[/b] Niestety zdarza się również, że niektóre czynności wykonuje się zupełnie przypadkowo, nie do końca rozumiejąc, co doprowadziło do postępu. Wizualny natłok detali potrafi sprawić, że łatwo przeoczyć istotną zmianę, a w niektórych zagadkach - na przykład tej wykorzystującej obraz z kamer w urzędzie - równie łatwo stracić orientację. Jedną z ciekawszych i zarazem trudniejszych łamigłówek jest ta z maszyną produkującą jedzenie. [b]Przypomina ona trzypiętrowy tort - każdy jego "kawałek" można wysunąć[/b] i odkryć inny przedmiot: butelkę z mlekiem, bryłę lodu, stalowy szpikulec, podajnik sosu, urządzenie wypluwające kiełbasy czy wisienki. W jednej ze skrytek znajduje się książka kucharska, na podstawie której trzeba wymyślić, co przyrządzić i które z narzędzi pomoże Felixowi w bezpiecznym transporcie żarówki - osadzonej na czubku maszyny - na taśmę produkcyjną. W innym poziomie manipulujemy "pudełkowym mieszkaniem" zwyczajnego małżeństwa, zmuszając parę do wykonywania różnych czynności i doprowadzając postaci, poddane niczym marionetki, do rozwścieczonych reakcji. Czy jest w tym szczypta dowcipu? Jak najbardziej! [b]Phonopolis niezaprzeczalnie zachwyca wykonaniem. Megafonowe miasto pełne absurdów bawi pełną parą, a dubbing dodaje bohaterom animuszu. Felix rzuca komentarze pomocnicze, chociaż w mojej ocenie puzzle mogłyby zostać wzbogacone o pełnoprawny system podpowiedzi. Jeżeli lubicie wyzwania i już teraz czujecie zachętę tą całą kartonowością lub walką z opresyjnym systemem, dajcie Phonopolis szansę.[/b]

Cool unique art (watch the handmade paper/cardboard setup video), good unique puzzles also. Great length, No bugs.

就是一个和主创对脑电波的游戏，难度也不高，没啥解密的乐趣感。性价比很低，玩得快一点有望2小时之内通关+退款

An absolute gem. The graphics are as exquisite as the sound design♥♥ It's a much needed fable, too.

I thought a game based on Futurism would have a bit more to say so ultimately found the game a bit of a hollow experience. It's very pretty though and the papercraft/stop motion is lovely. Also the main character is the whiniest lil nerd I choose to believe he died in the prison. Kind of like in Wolfenstein 2 how after a certain point everything is going too well and it starts to feel like an imagined dream occurring split seconds into BJs death you all know exactly what I mean.

👌

В гри дуже крутий візуал. Непогана наївна історія. Пазли в основному добре зроблені, але деякі ну прям дуже рандомні і просто потрібно рандомно підбирати комбінації дій. Як на мене це єдиний мінус цієї гри

流程偏短，解密没什么意思，很多纯靠匹配和猜。 与其说是玩游戏，不如说是在看他讲故事。 如果你是想玩解密来的，建议等骨折，或者右转机械迷城。

还记得与蘑菇社相识已是十几年前的事情了，那时我还是第一次在其他平台接触他们的第一部作品《机械迷城》，当时小小的心灵被震撼到了，画面的细腻，流畅的动画，深邃的内核，一直深深影响着我，如今16年过去，他们依旧延续着那个独属他们的风格，不由对此感到敬佩，不亏是老一辈能工巧匠的技术和精益求精的追求。 那么就让我们一起来看看这款蘑菇社2026年最新发售的新作《喇叭之城》吧！ 首先简单介绍《喇叭之城》是一款Amanita Design（蘑菇社）手工风格解谜冒险游戏。 游戏主线流程大约在5h左右，整体解谜难度偏中上。 游戏核心主题为“反乌托邦”，剧情上在这座城市中人们都被喇叭催促着生活，我们将扮演一位名叫菲力克茨的垃圾清理工在一次垃圾清理过程中发生事故，意外获得了一个耳罩，摆脱了喇叭的掌控，由于摆脱喇叭工作而被通缉，之后遇到三位同样被通缉的演奏家，再他们的请求下去营救歌唱家瑞秋，并推翻领袖的喇叭统治的故事 在《机械迷城》发售17年之后，蘑菇社依旧延续自己独特的风格，在画面观感依然表现十分优秀，尤其在色彩调配令人心旷神怡，场景设计上则采用手工硬纸板绘画风格，全部都是由手工制作后再通过设备扫入建模，可谓业界独一份，玩一个少一个。 解谜方面有着工作室的小巧思，可圈可点，虽然有部分有感到困难，但并不会影响游戏体验。其中最让我感到有趣的是管理处拿取通行证那关，通过解谜让四位官员随着方向转变来完成通行证制作，随着通关后，你会感觉谜题设计的巧妙绝伦，体会到设计师的小巧思。同样关卡还有不少，比如扳手关，电梯关…… 当然也有几个解谜关卡设计上参差不，有难以理解的槽点，就比如布丁关，服装道具关，实在很难发现谜底在哪，可能是因为我对音乐不太敏感，有些解谜会涉及音乐的变化来解。 本作是那种“玩一款少一款”的类型游戏，非常值得推荐游玩！ [quote]欢迎前来关注「 [url=https://steamcommunity.com/groups/35307916/]品游拾光鉴赏组」 [/url] [u][b] 品味欢乐游戏，拾取快乐时光。[/b][/u][/quote]

Актуальная игра на 2026 год! прямо как в жизни)