Phonopolis

Megafonlarla insanların beyni yıkanarak adeta bir köle gibi yönetildiği Phonopolis'te şans eseri bulduğumuz bir kulaklıkla megafonların etkisinden kurtulup kendimize geliyoruz ve otoriteye baş kaldırışımızın macerası başlıyor. Görsel sanat tasarımı çok güçlü olan bu oyunun bir puzzle sever olarak puzzlelarından keyif aldım. Kullanılan müzikler ve seslendirme de tatmin edici seviyede fakat hikâyenin anlatımıyla hikâyenin arka planının doldurulamaması çok zayıf kaldığı yönü olmuş. Keşke birkaç saat daha uzun olsaydı ve daha sağlam bir arka planla, şehrin tarihini ve karakterlerin birbirleriyle ilişkileri, şehrin bu duruma nasıl geldiğini daha detaylı öğrenerek oynayabilseydik dedim. Bulmacaları çözme hızınıza göre 2-3 saatlik bir oynanış süresi sunuyor. Yine de oynanış süresinin az olması ve hikâyenin güçlü sunulamaması yüzünden $11.99 USD'lik bu fiyatı hak ettiğini düşünmüyorum. %50 ve üzeri oranda indirime girdiği vakit eğer puzzle seviyorsanız ve oynayacak farklı bir oyun bulamadıysanız alıp oynayın ama hikâye açısından pek bir beklentiniz olmasın.

I struggled with this one but I had to give thumbs down. This is the worst game I've seen from Amanita. The good: the new art style is whimsical and stunning in some spots. The game engine is upgraded, and each location has a 3D feel to it and can be rotated slightly. Floex turns in another wonderful soundtrack. The bad: the writing, specifically the puzzle design. Things are so abstract and nonsensical that the entire game is an exercise in frustration. There's no logic to anything, so the player is reduced to either clicking randomly or sometimes brute forcing. The moments where I felt like I was thinking and figuring something out were very few and far between. Layer that on a tissue-thin plot - the usual dictator and damsel in distress - and there is nothing rewarding left. I would play Machinarium or Samorost 3 again any day... but I won't be in a hurry to revisit Phonopolis.

可爱，东摸摸西尝尝，我重新获得暑假，重新成为孩子∠・ω⌒

[quote][i]• Zaobserwuj mojego [url=http://store.steampowered.com/curator/27231431/]kuratora Steam[/url], jeśli lubisz takie gry. • Każda reakcja daje mi energię do pisania kolejnych recenzji.[/i][/quote] [h1][i]Phonopolis[/i] - dyktatura z kartonu[/h1] [i]W recenzji Phonopolis - tytuł gry, Fonopolis - spolszczona nazwa miasta, w którym rozgrywa się akcja[/i] [b]Felix jest śmieciarzem. Nie ma w tym nic złego ani obraźliwego. Ot, jeszcze jeden trybik w kartonowej machinie, mieście rządzonym przez nieomylnego Lidera. Jeszcze trafniejszym określeniem byłoby to, że Fonopolis rządzą megafony, przez które non stop rozlegają się polecenia. Głośne ryki działają niczym hipnoza i ludzie nie potrafią się im oprzeć, a jedynie ulec i działać poza świadomością. Wszystko się zmienia - dla Felixa - gdy przypadkiem w kupie odpadków znajduje parę słuchawek. Są wielkie, zakrywają całe uszy i skutecznie odcinają od otoczenia. Kiedy bohater nakłada je na głowę i wrzaski z megafonów przestają do niego docierać, zaklęcie uległości przestaje działać. Felix otrzymuje niepowtarzalną szansę na przyjrzenie się Fonopolis z boku i, być może, ocalenie pozostałych przed Absolutnym Tonem.[/b] [h2]Utopia jak malowana[/h2] Czeskie studio Amanita Design wykonało niemałe dzieło sztuki, projektując Phonopolis inspirowane wieloma nurtami ideologicznymi i XX-wieczną sztuką użytkową. Fundamentem perfekcyjnie skonstruowanego miasta jest kreatywna mieszanka konstruktywizmu, socrealizmu i brutalizmu lat 60. ubiegłego wieku. Proste formy geometryczne, [b]propagandowe hasła motywacyjne,[/b] monumentalizm, myślenie kolektywne czy stawianie kolektywizmu ponad indywidualizm - te motywy przewodnie odnajdują swe odbicie w większości kadrów ukazujących Fonopolis. Twórcy, pośród inspiracji, wymieniają również włoski futuryzm i jego celebrację maszynerii oraz nowoczesności, radykalne idee międzywojnia i Luigiego Russolo, który przepowiadał, że muzyka przyszłości będzie wywodzić się z hałasów, maszyn i dźwięków współczesnego życia. Skoro już mowa o muzyce, udźwiękowienie perfekcyjnie wpisuje się w rozgrywkę pełną łamigłówek podkreślających znaczenie rytmu. Kartonowe struktury wydają swoje własne chropowate melodie, a pod ostrymi brzmieniami miasta - ograniczonymi i prostymi dźwiękami – [b]kryje się bardziej emocjonalna warstwa muzyczna[/b] obrazująca to, co siłą odebrano ludziom. Zarówno interesujące, jak i godne podziwu jest to, iż gra została stworzona z fizycznych materiałów – między innymi papieru i tektury. [b]Do kolorowania użyto matowych farb akrylowych,[/b] żeby zachować widoczność elementów pozbawionych refleksów. Proces wycinania obiektów i układania ich w animacje (12 klatek na sekundę) był czasochłonny i wymagający pieczołowitości. Połączenie pracy ludzkich rąk z cyfrowymi narzędziami przywodzi na myśl polską Papeturę autorstwa Tomasza Ostafina. W takim podejściu do tworzenia gier jest coś pięknego i bardzo wrażliwego, co zasługuje na jeszcze większy respekt. [h2]Miastem rządzą geometria i rytm[/h2] Podobnie jak w "Opowieści podręcznej", społeczeństwo ukazane w Phonopolis posiada własną kolorystyczną identyfikację. Czerwień należy do najliczniejszej grupy pracowników fizycznych, którzy wraz z rodzinami zamieszkują najniższy poziom tekturowego miasta. Z góry spoglądają na nich urzędnicy odziani w elegantsze, niebieskie stroje. Wartownikom przydzielono alarmujący żółty odcień kombinezonów - z drobnym akcentem strażackiej czerwieni na czubku hełmu - z kolei kreacje awangardowych artystów są monochromatyczne i wzorzyste. Felix ma do czynienia z każdą z tych grup, począwszy od strażników, [b]przed którymi musi zwiać z wysypiska,[/b] już uzbrojony w słuchawki. Kiedy w końcu mu się to udaje i bohater trafia do tłocznej alejki, [b]absolutnie nikt nie zwraca na niego uwagi[/b] - każdy jest kontrolowany przez megafony, które stanowią interaktywną część makiety. Gracz może zakłócać porządek miasta, wielokrotnie aktywując urządzenia i sprawdzając, jak zmienia się zachowanie mieszkańców podporządkowanych wydawanym przez nie komendom. Pobyt [i]przebudzonego[/i] Felixa w Fonopolis nie kończy się na zwykłej tułaczce. Protagonista nawiązuje kontakt z wrogami publicznymi, którzy z wrogością nie mają nic wspólnego. Trzech muzyków, ukrywających się pośród ocalonych instrumentów i obrazów, uświadamia Felixa na temat kłamstw i krzywdy wyrządzanej osobom, których pamięć została zmanipulowana przez nieszczęsne megafony. Korzystając z okazji, Felix dopytuje o serię eterycznych kobiecych portretów. Bohaterką obrazów okazuje się [b]Ráchel, zaginiona śpiewaczka operowa[/b] - sny o artystce nieomal będą prowadzić Felixa ku wyższym partiom Fonopolis. A dotarcie tam, na sam szczyt, jest poprzedzone między innymi kradzieżą klucza nastawnego, [b]podrobieniem dokumentu tożsamości[/b] i udziałem w przedstawieniu ku czci Absolutnego Tonu. Całkiem nieźle jak na kogoś, kto uciekł z wysypiska śmieci. Stanowiące większą część rozgrywki puzzle zamknięto na pojedynczym ekranie, przeważnie wewnątrz geometrycznych struktur, które można przesuwać, obracać, otwierać za pomocą szufladek czy różnego rodzaju wichajstrów. Najlepiej najpierw zbadać cały mechanizm i metodą prób sprawdzić, który element odpowiada za co, a dopiero później szukać właściwego rozwiązania. Dzięki temu Fonopolis oferuje angażującą rozgrywkę [b]pełną interaktywnych elementów i niepowtarzalnych sekwencji.[/b] Niestety zdarza się również, że niektóre czynności wykonuje się zupełnie przypadkowo, nie do końca rozumiejąc, co doprowadziło do postępu. Wizualny natłok detali potrafi sprawić, że łatwo przeoczyć istotną zmianę, a w niektórych zagadkach - na przykład tej wykorzystującej obraz z kamer w urzędzie - równie łatwo stracić orientację. Jedną z ciekawszych i zarazem trudniejszych łamigłówek jest ta z maszyną produkującą jedzenie. [b]Przypomina ona trzypiętrowy tort - każdy jego "kawałek" można wysunąć[/b] i odkryć inny przedmiot: butelkę z mlekiem, bryłę lodu, stalowy szpikulec, podajnik sosu, urządzenie wypluwające kiełbasy czy wisienki. W jednej ze skrytek znajduje się książka kucharska, na podstawie której trzeba wymyślić, co przyrządzić i które z narzędzi pomoże Felixowi w bezpiecznym transporcie żarówki - osadzonej na czubku maszyny - na taśmę produkcyjną. W innym poziomie manipulujemy "pudełkowym mieszkaniem" zwyczajnego małżeństwa, zmuszając parę do wykonywania różnych czynności i doprowadzając postaci, poddane niczym marionetki, do rozwścieczonych reakcji. Czy jest w tym szczypta dowcipu? Jak najbardziej! [b]Phonopolis niezaprzeczalnie zachwyca wykonaniem. Megafonowe miasto pełne absurdów bawi pełną parą, a dubbing dodaje bohaterom animuszu. Felix rzuca komentarze pomocnicze, chociaż w mojej ocenie puzzle mogłyby zostać wzbogacone o pełnoprawny system podpowiedzi. Jeżeli lubicie wyzwania i już teraz czujecie zachętę tą całą kartonowością lub walką z opresyjnym systemem, dajcie Phonopolis szansę.[/b]

This game leaves me quite confused. How is it even possible for us to get art like this nowadays? How much enthusiasm will we see in gamedev after 10 years? Few will choose spending an eternity to record a musical album, compose dozens of scenes filled with hand crafted cardboard objects and bring fresh ideas to a legacy genre. This game deserves so much more than just a few thousand reviews on Steam and I really wish teams like Amanita Design will never go extinct.

Chill puzzles. Also, Felix lowkey looks like Wybie from Coraline, cute.

Жалко писать негативный отзыв игре от Аманиты. Большинство загадок - это ужас, часто не понятно, что от тебя хотят или же пригодится гадать, а что же всё же накрутил автор. Это же не Депония, в конце концов. Механически есть несколько забавных находок, жаль, что они так и останутся где-то в туториале. Лучше перепройдите Машинариум.