[b]Detektyw umysłu[/b]
Mindcop to przygodówka detektywistyczna, w której Naszym głównym celem będzie wskazanie zabójcy. Gra łączy w sobie kilka świetnych elementów, w tym poznanie myśli podejrzanych, które odblokujemy poprzez stosunkowo prostą, choć nie banalną, gierkę "dopasuj 3". Mimo, z pozoru, lekkiego stylu, gra jest bardzo dobrze skomponowana - jej elementy są właściwie ze sobą spasowane. W grze występuje element presji czasowej, więc nie zwlekaj! Zagraj! ;)
[b]Wszystko gra..[/b]
Już od pierwszych minut, jeszcze w menu, uderzy Nas silna sugestia, że muzyka odgrywać tutaj będzie pierwsze skrzypce. Mimo mocno ograniczonego menu, dźwięki wydawane przez zmianę najechanej opcji powstrzymywały mnie (przy każdym uruchomieniu i wyłączeniu) przed szybkim przejściem dalej. Zawsze chciałem odegrać te kilkanaście dźwięków, które szybko stały się moim Mindcopowym rytuałem. W samej rozgrywce również doświadczymy przyjemnej oprawy dźwiękowej, czy to podczas surfowania po Morzu Myśli czy rozpoczęciu przesłuchania. Nawet zastąpienie lektorów krótkimi dźwiękami, podkreślającymi jedynie charakter wyświetlanych kwestii, jak nigdy mi tutaj nie przeszkadzało. A relacja z asystentką (!)partnerem(!) - złoto!
[b]..tak, że się oczy świecą[/b]
Obraz świadomie uzupełnia niesamowitość doznań. Twórcom udało się stworzyć coś niezwykle stylowego, coś co nie tylko pasuje do siebie, ale i wyjątkowo dobrze oddaje nieoczywistość w konfrontacji z ludzką psychiką. Każdy obraz odwiedzanych myśli jest wyjątkowy i sugestywny, jednak zastosowana kategoryzacja nie pozwala Nam na szybkie i pewne kroczenie ku szczęśliwemu finałowi. Niby masz wszystko a jednak musisz to sobie jeszcze sam przetrawić i zinterpretować - tak właśnie powinno być!
[b]Do roboty, nie ma czasu do stracenia![/b]
Jako superspecjalna jednostka, tytułowy Mindcop (w skrócie MC), wraz z asystentką (!)partnerem(!) mamy 5 dni, by wytypować szczęśliwca, którego odziejemy w srebrne bransoletki. Każdy dzień to 7 godzin pracy. Cała mechanika ubywania czasu opiera się o akcje, które wykonujemy - odpowiednio sygnalizowane za każdym razem. Trzeba od razu przyznać, że każde przejście do lokacji (czasem wymagające nakazu - jeden dziennie), przyglądanie się scenom czy przesłuchanie powinny być odpowiednio przemyślane. To nie jest gra, w której będziemy mogli wszystkiego dotknąć i o wszystko wszystkich przepytać. Takie warunki są początkowo trudne do zaakceptowania, ale bardzo szybko wyczulają Nas sugerując co może być stratą czasu a co powinno Nas posunąć w śledztwie. Trochę szkoda, że pragmatycznie dążąc do rozwiązania sprawy omijają Nas inne wątki tej historii, ale ostateczna satysfakcja z pewnością tę niedogodność wynagradza.
[b]Dowodem i tematem[/b]
Aby śledztwo nie stało w miejscu, przyjdzie Nam zebrać kilka przedmiotów oraz podłapać kolejne tematy do rozmów. Przedmioty często znajdziemy podczas typowego przeszukiwania miejsc. Zatrzymane i przenoszone przez Naszą asystentkę (!)partnera(!) można wykorzystać zaraz po wstępnej rozmowie (kosztem kilku minut) albo oddać technikom do zbadania (jeden przedmiot dziennie). Tematy natomiast pojawiają się często w zwykłej rozmowie lub odwiedzając zakamarki podświadomości Naszych interlokutorów zaraz po udanej "lobotomii". Ponownie, zabiera to cenne minuty. I tu akurat doczepię się! Sposób ułożenia tych elementów oraz wykorzystanie jest mało czytelne. "Co jest czym?" - takie pytanie wracało każdorazowo, szczególnie że grałem na raty. A wykorzystanie niestety jest automatyczne, bo mając odpowiedni przedmiot w konkretnej sytuacji otwiera się opcja na wykorzystanie, której inaczej nie ma, i nie ma też sugestii że może być.
[b]Surfując po Morzu Myśli[/b]
Sama "lobotomia" to gra w dopasowanie trzech kolorów w linii na, pozwalającym się obracać w dwie strony, kwadracie (3x3). Kolory (cztery) nadlatują z trzech stron. Przy trudniejszych dochodzą jeszcze niszczące cały układ czarne "myśli" i ich blokady tworzące się zaraz po punktowanym układzie. Każdy układ to dodatkowo punkty, które stanowią czas wymagany do "otwarcia pacjenta", zatem im więcej punktów tym lepiej. Każda "gierka" zakończona sukcesem pozwala dodać bonus (zwiększyć mnożnik) do koloru, do 4. Finałowo mamy również swoistą modyfikację gry, w której jedynie bronimy się, ale ze względu na kiepsko dobrane (bo myląco) momenty, rozczarowuje.
[b]Sprawa zamknięta[/b]
Już za pierwszym podejściem nie miałem wątpliwości przy typowaniu, choć ostatniego dnia usilnie starałem się dopasować innych, bo jednoznacznego potwierdzenia wszystkich poszlak nie miałem. Nie miałem też ponad połowy możliwych przedmiotów i części tematów. Na moje szczęście, konkretyzacja i argumentowanie mojego myślenia, podczas ostatecznej konfrontacji, choć oparte jedynie o dwie możliwe opcje, zadziałały budująco. Sprawcę dosięgła kara a ofiary mogły zaznać wiecznego spokoju.
