Burnhouse Lane

[h1] 3K - Kanser, Kediler ve Korkular [/h1] DCTH serisini seven biri olarak her ne kadar geç olsa da Burnhouse Lane’i oynayıp bitirdim. Gözümden kaçmasında belki de selefi olan serinin gerisinde kalması olabilir. Detaylı incelemeye geçelim. [h2] Hikâye [/h2] Öncelikle hikâyede bol bol [i] the Cat Lady [/i] ve [i] Silent Hill 2 [/i] göndermesi olduğunu belirteyim. Yine İngiltere, yine kırık ve mutsuz bir kalp… Bu seferki karakterimiz bir palyatif bakım (tıbbi manada hasta için kurtuluşun olmadığı, sadece acıların hafifletilmesi için yapılan tedavi) hemşiresi Angie. Angie, çalıştığı kurumdaki hastalarından biri olan James’le evlenir. Yalnız James’in sonu da kesindir, gün gelir ve ölür. Bu kısa evliliğindeki eşinin kaybından Angie rahatsızlanmaya başlar. Artık keder midir, kader midir, her neyse kendisine de akciğer kanseri konur. Sigara tiryakisi karakterimiz, depresyon ve intiharın eşiğindedir. İntihara teşebbüs edeceği sırada kendisine uygun bir iş bulunduğu haberini alır ama [i] “Ben zamansız gelen paranın ancak üzerine…” [/i] diyen Mülayim gibi başlarım işine deyip sandalyeye çıkar. Ancak hayatın veya halatın cilvesi diyelim, bunda da muvaffak olamaz. Bu andan sonra kaybedecek neyim var ki düşüncesiyle evrene restine rest çeker ve ölümüne kadar bir işe yaramak için işi kabul eder. Yeni işi, bir önceki hemşire geri gelene kadar, İngiltere kırsalında tek başına yaşayan, tekerlekli sandalyeli ihtiyar George’a bakmaktır. Yaşlı George kendi halinde, sandviç ve western film hastasıdır. Yeni iş gayet kolaydır. Ancak ilk akşamdan işler ters gitmeye başlar. Bodruma inmek zorunda kalan Angie, burada bulduğu bir kapı aracılığıyla kâbusvari bir evrene adım atar. Burada kendine görünen bir kedi, vereceği beş görevi yapması karşılığında Angie’nin sağlığına tekrar kavuşacağı bilgisini verir. Ölmek istemeyen ve sağlığına kavuşmak isteyen Angie anlaşmayı kabul eder ve kendisine söylenildiği gibi bazı sapık ve psikopat kişileri öldürmeye başlar. [h2] Oynanış ve Mekanik [/h2] Önceki üçlemede olan hemen hemen her şey yine aynı. Ancak yine Rem abimiz kendini geliştirmiş, yeni şeyler denemiş. Bunların başında aksiyon ve gizlilik öğeleri geliyor. Gizlilik içeren bölümler yanılmıyorsam sadece iki kısımda var. Gayet basit. Bir öğenin arkasına karanlık saklan. Aksiyon ise kovalamaca ve dövüş olarak iki kısımda inceleyebiliriz. Kovalamaca kısmında -beklenildiği gibi- kovalanan genelde biz oluyoruz. Burada hızlıca düşmandan kaçmak, önümüze çıkan engelleri yok etmemiz gerekiyor. Hasarlı duvarları oyuna yeni eklenen zıplama-kaçınma mekaniğiyle deviriyoruz. Öte yandan ahşap kapıları ise baltamızı [i] “Here’s Johnny” [/i] edasıyla savurarak kapıları parçalıyoruz. Burada da değinmekte var, bu kovalamaca kısımları oldukça hantal. Özellikle o kaçış esnasında balta savurma mekaniği tam da istenildiği gibi çalışmıyor. Dövüşte de yine balta ve silah gibi eşyaların kullanımı var. Tabanca ve pompalı tüfek oyun boyunca bize eşlik eden iki silah. Mühimmat ise düşmanlara yetecek kadar, sayılı, ne az ne fazla. Yakın mesafe olarak da dövüşlerde genellikle balta ve kaçınma mekaniği kullanılıyor. Yine belirtelim, bazı bölüm sonu canavarlarında bu mekaniğin de aksadığını görüyoruz. Diğer bir yeniliğe gelince -the Cat Lady gibi kedi sevgisi devam ediyor- oyun boyunca bize yardım edecek bazı kedi dostlarımız oluyor. Bu kediler birer mistik yardımcı gibi, her birinin bir özelliği var. Kimi konuştuğunuz kişinin ağzındaki baklayı çıkarmasını sağlıyor, kimi o kedi bedenine girerek ilerlemenize kimi de başka varlıkların bedenine girmenize olanak sağlıyor. Bu özellikleri oyun boyunca kullanıyorsunuz. Özellikle ikinci ve üçüncü kedi üzerinden bulmaca ve platform süreçleri işleniyor. Son olarak da oyunda bazı toplanabilir eşyalar var. Bunlar ya kedilerin güçlerini arttırıyor ya da size karma puanı veriyor. Bulmacalara da bir laf etmek gerekirse kararında ama yer yer zorlayıcı olduğunu kabul ediyorum. Ancak bulmacalardan daha zor olan bir şey varsa o da kesin kaçış ve dövüş kısımları. [h2] Sesler ve Müzik [/h2] Sesler yine iyi kotarılmış. Mich Kardeşler yapıyor bu sporu. Ancak bu oyunda önceki oyunlarda olduğu gibi akılda kalan, vurucu parçalar duyamadım. Oyunun ortalarında malum bir sahne var, belki de oradaki parça en iyisidir. Seslendirme yine kardeşlerin en iyi yaptığı şey. Milyon dolarlık yapımların yapamadığı şeyi başarıyor adamlar. Seslendirme kadrosu ve kalitesi yine muhteşem, şapka çıkarmalık. [h2] Sonuç [/h2] SH evreninden alınan bazı detayların DCT evrenine yedirilmesi olarak özetleyebilirim oyunu. Kovalama ve dövüş mekaniklerinden puan kırsam da yapımcının ilk denemesi olduğu için tolerans gösteriyorum. Öte yandan son bir veya iki bölümde oyun istenilen etkiyi yaratamıyor maalesef. Oyun uzasın diye bazı alakasız şeyler eklenmiş. Bunlar maalesef hem tempoyu düşürüyor hem de konudan uzaklaştırıyor. Bu açıdan ilk yarıda yakaladığı ivme ve heyecanı finalde bağlayamıyor. Bu yüzden bende DCTH serisi kadar etki bırakmasa da oyuna puanım olumlu. Üçlemeyi sevenler bu oyunu da oynasın deyip sonlandırayım.

Однозначно глубокая игра про страхи людей и то как они их преодолевают, присутствуют психоделия, а так же отсылки на "The Cat Lady" от той же студии. Мне понравились механики и графика, иногда создающая психологический страх (что плюс)

Very enjoyable adventure game. Like with the other titles, the gameplay is the weakest component. It's the strange tone and otherworld elements that keep me going. Most egregious decisions were requiring one of the cat powers to save Aarno + the run dash can be janky and result in frustrating deaths.

Игра приятно порадовала после Lorelai (не самой на мой взгляд удачной из игр от Harvester). Как мне показалось, тут вышло некое "возвращение к истокам" - завязка и общая постановка очень напоминают The Cat Lady (если у тебя что-то хорошо получается, то почему-бы это и не повторить?), но в новой оригинальной обертке. При этом здорово наблюдать визуальное и геймплейное развитие от автора - игра определенно и радует глаз и играется еще интереснее предыдущих! Рекомендую всем фанатам хоррорных квестов

I loved the cat lady. I love burnhouse lane. However, the boss in chapter 5 sucks ass. I will finish the game but, ♥♥♥♥ me, that guy sucks ass.

каждый раз прохожу игры от harvester games, когда одолевает внутренний мрак. в этот период думаешь только о своём существование: что делать в будущем, в чем смысл этого всего, станет ли всё лучше. в своё время трилогия devil came through here стала моим спасением. теперь благодаря burnhouse lane мне снова легче. никогда не сдавайся, когда кажется, что это конец. в недалёком будущем и правильные люди найдуться, и жизнь ярче станет, и болезни вылечишь (если, конечно, это не рак последней стадии и тебе не поручил задания какой-нибудь кот, лол).

Historia muy original, triste y conmovedora.

Burnhouse Lane presents an uncanny and bleak story that follows Angie, a woman struggling with being diagnosed with cancer, as we encounter our avatar at her life time low. This game tackles difficult topics while also presenting us with genuine moments that provide us some much needed respite. A great adventure with wonderful imagery and stunning voice acting.

Burnhouse Lane is a game that will test you. Your skills, your strength, your wits, your compassion. And you will love every second of it. Harvester Games delivers the design and dark imagery we've come to expect and love, with superb voice actors who carry you along with the story. We're all looking forward to Trainwatch now, Rem!

I am in love with these games. The atmosphere, the art, the character struggles, the story, just everything. A banger once again.