Jako operator numeru alarmowego 911, ta gra mnie rozbawiła, ale jest w niej też kilka drobiazgów, które mi nie odpowiadają. Ta recenzja ma na celu omówienie tych kwestii.
Ogólnie rzecz biorąc, lubię tę grę i polecam ją za tę cenę. Jest fajna i będę w nią grał, mimo że robię to zawodowo.
***TA RECENZJA ZAWIERA NIEWIELKIE SPOILERY I JEST PRZEZNACZONA DLA INNYCH DYSPOZYTORÓW LUB KAŻDEGO, KTO UWAŻA, ŻE ODWZORUJE TO, JAK WYGLĄDA PRACA DYSPOZYTORA***
1. Inni operatorzy popierają mnie w tej kwestii, ale w moim mieście, jeśli wezwiesz policję, to ją dostaniesz. Nawet jeśli przestępstwo miało miejsce godzinę temu, tydzień temu, nieważne. Wezwiesz ich, a przyjdą. Mogą nie być zadowoleni, ale przyjdą. Ta gra karze za wysyłanie funkcjonariuszy na błahe wezwania. Uwierz mi, niczego bardziej nie pragnę niż wystawiać mandatów ludziom, którzy marnują czas służb ratunkowych, ale tak to po prostu nie działa w większości dużych centrów dyspozytorskich.
2. Dzwoniący do OBS. Gdzie są wszyscy moi szaleńcy?! A także moje rozłączenia z 911? Wybieranie numerów z wyłączonych rządowych komórek (dzięki, Obama!). Dzieciaki bawiące się telefonami. To wszystko zajmuje mi co najmniej połowę nocy.
Podobało mi się, że jednym z pierwszych połączeń krajowych w grze było zamówienie pizzy, miły gest, ale to nie jest zbyt powszechne. Radzenie sobie z mało współpracującymi operatorami komórkowymi, którzy próbują namierzyć lokalizację osób z myślami samobójczymi lub rannych (patrzę na ciebie, T-Mobile)? Tyle ♥♥♥♥♥♥♥ czasu.
3. Nie jestem szefem. Nie decyduję o tym, jaki specjalistyczny sprzęt (a właściwie szkolenie, sprzęt jest dość ustandaryzowany) ma każda jednostka. Widzę, jakie atrybuty ma każda jednostka i odpowiednio je wysyłam, ale mówić policjantowi, że nie może mieć broni, bo ma już psa i kamizelkę kuloodporną? Nie moja sprawa. Radzę sobie z tym, co mi dają. Powinien być tryb, w którym nie można o niczym decydować, jednostki są obsadzane na podstawie szacowanego budżetu miasta.
4. Nie jestem Starostą Hrabstwa. Nie zatrudniam policji, pogotowia ratunkowego ani strażaków. Nie płacę im pensji (wiesz, bezpośrednio) i mam gdzieś stronę finansową. Powyżej mojego poziomu. Dopóki moja wypłata będzie przychodzić regularnie, wszystko będzie dobrze.
5. Gdzie moje ♥♥♥♥♥♥, przestarzałe oprogramowanie?! Moje serwery LEO z lagami jak cholera. Mój Quad, albo (jak się to nazywa na 5? Cinc?) konfiguracja z 5 ekranami, trzy klawiatury, 3 myszki komputerowe i pedał nożny? Wykonuję tyle zadań naraz, że trudno w to uwierzyć, jeśli nigdy tego nie robiłeś. Chciałbym, żeby ten interfejs nadawał się do wysyłania jednostek. Sugerowałbym przełączenie jutro. Urządziłbym imprezę, kiedy nasz CAD zostanie odinstalowany. A propos, gdzie w każdym stanie są inne sposoby zgłaszania osób poszukiwanych? To udręka, gdy brakuje numerów rejestracyjnych poza stanem.
6. Gadatliwe rozmowy między jednostkami. Trzeba kochać, kiedy sąsiednia agencja dzwoni przez radio i opowiada o skradzionym pojeździe, który nie znajduje się w pobliżu, ma niemożliwy numer rejestracyjny i został skradziony 4 godziny temu. Albo kiedy twoi funkcjonariusze bawią się w krzesełka z przydzielonymi im zgłoszeniami, bo wyjechali poza swój rejon (tak szczerze, czasami to twoja wina, że ich tam wysłałeś). Albo facet z pogotowia ratunkowego, który myśli, że jest Szekspirem w radiotelefonach pogotowia ratunkowego? Wszystkie te rzeczy blokują wysyłanie jednostek, dopóki powietrze nie będzie wolne.
7. Zmęczenie. Graj w tę grę przez 12 godzin bez przerwy, chyba że ktoś cię zwolni, żeby się wysikać. Poza tym, albo szybko połknij przekąskę, albo ją wypluj, gdy ktoś zadzwoni pod numer 911, albo będziesz musiał wysłać jednostkę.
8. Niesympatyczni dzwoniący. Do tej pory grałem tylko w Albequerque (uwielbiam rozmowę z Breaking Bad), więc może jeszcze tego nie widziałem. Czasami ludzie sobie z tobą pogrywają. Tak naprawdę nie chcą pomocy, chcą, żeby ktoś odszedł i wykorzystują 911 jako groźbę, przez co nie podają adresu, pod którym się znajdują. Czasami kończy się to dla nich źle, ponieważ druga osoba zabiera telefon, zanim zdążę ponownie licytować na ekranie ANI/ALI.
9. Wpisywanie. Adres, komentarze do połączenia, numery telefonów zwrotnych. Te rzeczy nie pojawiają się ot tak, magicznie lub kliknięciem myszy. Wpisuję wszystko, a czas ma znaczenie. Powinien być na to jakiś sposób. Do tego dochodzi fakt, że czasami nie rozumiesz ludzi, gdy po raz pierwszy podają ci adres. Musisz pytać ponownie. I ponownie. Aż wyjmą sobie kulki z ust i ci odpowiedzą.
10. Wezwania policjantów. Czasami nie masz pojęcia, że doszło do przestępstwa, jesteś w biurze. Jeden z twoich samochodów otwiera kluczyk i mówi: „Lincoln 81 6, ruch!”. Mówisz: „Lincoln 81 6?”. Mówią: „ruch na skrzyżowaniu alei xxxx i ulicy yyyy ze złotym kordelasem, tablica rejestracyjna David Union Mary Boston Charles Adam Robert”. Oznacza to, że jednostka jest teraz zajęta wypisywaniem mandatów. Nie można ich nigdzie wysłać.
11. Podwójne połączenia. Żyjemy w epoce telefonów komórkowych. W tej grze, jeśli dojdzie do wypadku, kierowca lub przechodzień dzwoni do ciebie i mówi ci o tym. W rzeczywistości kierowca, drugi kierowca, wszyscy czterej pasażerowie obu pojazdów, każdy przechodzień (to dobrze, jeśli widzisz wypadek, zadzwoń do nas!), młodsza siostra kierowcy, z którą pisała SMS-y, i jej chłopak z innego stanu dzwonią o tym.
